Μαδρίτη (μέρος ΙΙ)
Το ταξίδι μας στην Ισπανία τελειώνει σιγά σιγά. Ο Σ. και η Σ. επιστρέφουν στην Ελλάδα. Την επομένη επισκέπτομαι το Toledo, την πόλη στην οποία ο El Greco έζησε τα τελευταία του χρόνια (περιγραφές της οποίας θα γίνουν στο επόμενο post), και τη μεθεπομένη επιστρέφω κι εγώ στην Ελλάδα. Με άλλα λόγια, αυτή είναι η προτελευταία ανάρτηση για την Ισπανία.
5η μέρα: Ο Σ. και η Σ. επιστρέφουν στην Ελλάδα. Επίσκεψη στο Βασιλικό Ανάκτορο και σε δύο κήπους της Μαδρίτης. Η Atlético de Madrid κερδίζει το κύπελλο της Ευρώπης.
Φύγαμε από το hostel στις 8:00, και κινηθήκαμε προς τον καθεδρικό ναό της Μαδρίτης. Περάσαμε από την πλατεία με τα περίπτερα, και μετά από την Plaza Mayor. Μια τετραγωνική πλατεία, περιτριγυρισμένη από ένα τετραώροφο κτίριο – το ισόγειο του οποίου είναι κατά βάση καφετέριες. Στο κέντρο της είναι το άγαλμα κάποιου έφιππου. Η είσοδός της είναι μέσα από μία καμάρα.
Συνεχίσαμε την πορεία μας, και σε μια στροφή είδαμε ένα άλλο μπρούτζινο άγαλμα, απεικονίζον έναν άνθρωπο να χαζεύει προς το κενό. Μπροστά μας φαινόταν το Βασιλικό Παλάτι (Palacio Real), και πήγαμε προς τα εκεί. Μπήκαμε πρώτα στον καθεδρικό ναό.
Περάσαμε από την εξωτερική κιγκλιδωμένη πύλη. Ανάμεσα στην είσοδο και την έξοδο του ναού, δεσπόζει μια σκουροπράσινη πύλη, στην επιφάνεια της οποίας είναι σκαλισμένη η ενθρόνιση του πάπα.
Το εσωτερικό του ναού είναι τεράστιο. Εκείνη την ώρα κάποιος έπαιζε το εκκλησιαστικό όργανο. Μπροστά μου είναι μία σειρά πάγκων, αριστερά ένα άγαλμα, που αναπαριστά την Αγία Οικογένεια. Ο διάδρομος δεξιά από τους πάγκους οδηγεί σε μια υπερυψωμένη επιφάνεια. Διασχίζοντας το διάδρομο, βρίσκομαι ανάμεσα σε δύο σειρές πάγκων. Φτάνοντας στην επιφάνεια αυτή, η οποία λογικά πρέπει να είναι η Αγία Τράπεζα, είδα ότι υπάρχουν κι άλλοι δύο διάδρομοι, οι οποίοι περιβάλλονται από δύο σειρές πάγκων έκαστος – ο ένας ευθεία κι ο άλλος δεξιά. Δεξιά, στον πάνω όροφο είδα το εκκλησιαστικό όργανο, και σε μία «τρύπα» την πλάτη αυτού που το έπαιζε. Αριστερά, ένας ημικυκλικός διάδρομος, η βάδιση του οποίου αποκαλύπτει μερικά αγάλματα. Φύγαμε από εκεί, και μετά πήγαμε στο διπλανό κτήριο, το Βασιλικό Παλάτι.
Ακολουθούν μερικές εξωτερικές φωτογραφίες του Καθεδρικού:
Η είσοδος για το Βασιλικό Ανάκτορο κοστίζει 8€, όμως, επειδή είναι Τετάρτη, μπήκαμε δωρεάν. Ο ένας ρεσεψιονίστας μάλιστα το είπε στα ελληνικά! Περάσαμε από το πωλητήριο, και μετά βγήκαμε έξω στην αυλή. Η τετραγωνική «περίφραξη» της αυλής έχει ως ακολούθως: η μία πλευρά είναι κάγκελα (και σε απόσταση 15 περίπου μέτρων βρίσκεται το πολύ ψηλό άγαλμα του κλειδοκράτορα Αποστόλου Πέτρου), η διπλανή της είναι το πωλητήριο και το Βασιλικό Φαρμακείο, η τρίτη πλευρά είναι η μία πλευρά του τετραγωνικού παλατιού, και η τέταρτη αποτελείται από καμάρες, με θέα τον κήπο του παλατιού. Μπήκαμε στο παλάτι. Στην είσοδο, λίγα μετρά πιο μέσα, αριστερά, ορθώνεται ένα άγαλμα, και δεξιά μια σκάλα. Ανεβαίνοντάς την, φθάσαμε στον πρώτο όροφο. Θυμάμαι ότι περάσαμε από καμμιά πενηνταριά δωμάτια. Έχουν μείνει στη μνήμη μου η αίθουσα του θρόνου, μία ορθογώνια, με έναν ή δύο θρόνους στο κέντρο της μίας μεγάλης πλευράς του ορθογωνίου, με τέσσερις μεγάλους καθρέφτες στον κάθε μεγάλο τοίχο, η τραπεζαρία, με ένα μακρόστενο τραπέζι, που χωράει άνετα πενήντα συνδαιτυμόνες, το κίτρινο δωμάτιο, η αίθουσα με τα βιολιά, που περιέχει τρία ή τέσσερα βιολιά, και μία βιόλα. Στο σαλόνι υποδοχής του βασιλιά Καρόλου του τρίτου θυμάμαι τον πίνακα με το πρόσωπό του. Σε όλα τα δωμάτια, ακόμα και το ταβάνι ήταν καλλιτεχνημένο. Μετά μπήκαμε στο Βασιλικό Φαρμακείο, το οποίο έχει 6-7 δωμάτια, με πολλά ράφια, και σε κάθε ράφι, δεκάδες πανομοιότυπα φιαλίδια. Η τελευταία αίθουσα είναι η αίθουσα κατασκευής των φαρμάκων: έχει την κλίβανο, δοκιμαστικούς σωλήνες, κλπ. Στις 10:30 φύγαμε.
Η φωτογράφηση εντός του Παλατιού δεν επιτρέπεται, ωστόσο, βρήκα μερικές φωτογραφίες στο διαδίκτυο: είσοδος, η αίθουσα των θρόνων, μία εσωτερική φωτογραφία, κι άλλη μία.
Πήγαμε στο πανδοχείο, και μετά από μία ώρα ο Σ. και η Σ. κατέβαιναν στη στάση του μετρό, με προορισμό το αεροδρόμιο.
Επόμενος σταθμός για μένα ήταν το πάρκο Retiro. Έμεινα μέσα δύο ολόκληρες ώρες, και λίγη ώρα ήταν μόνο που είχα καθίσει. Η είσοδος από την οποία μπήκα δεν ήταν η κεντρική. Ανεβαίνοντας 10 σκαλοπάτια, είχα μπροστά μου μια μακρόστενη επιφάνεια γκαζόν, η οποία περιβάλλεται από πεζόδρομο, και δίπλα του πάλι γκαζόν, με κοντά (2-2.5 μέτρα ύψος) κωνοφόρα δέντρα. Αριστερά και δεξιά υπάρχουν μονοπάτια, με παγκάκια και μία λίμνη με πρασινισμένο νερό. Λίγο πιο μέσα είδα κάτι δέντρα, με παράξενο φύλλωμα – θα έλεγα ότι μοιάζει με σφουγγάρι. Μπροστά από το γκαζόν υπάρχει μία άλλη λίμνη, η οποία δέχεται νερό από τρεις βρύσες, από σκαλιστό μάρμαρο, οι οποίες βρίσκονται λίγους πόντους ψηλότερα από την επιφάνεια του νερού.
Ο τοίχος, στον οποίο βρίσκονται οι βρύσες, οδηγεί στον «πρώτο όροφο» του κήπου, και οι σκάλες βρίσκονται εκατέρωθεν της λίμνης αυτής. Αφού ανέβηκα τις σκάλες, και στάθηκα σε σημείο τέτοιο, ώστε η βρύσες να είναι ακριβώς πίσω μου, είχα μπροστά ένα πλατύ μονοπάτι, που σε μερικά μέτρα έχει ένα σιντριβάνι. Πήγα προς τη δεξιά πορεία. Εκεί ήταν κατά βάση μονοπάτια ανάμεσα στο πράσινο. Το πράσινο είναι δηλαδή δέντρα, τα οποία σε ομάδες είχαν περίφραξη από μία συστάδα «χαμηλών» δένδρων. Μου έκανε εντύπωση που σε κάποιο σημείο, μια σειρά δέντρων συνδέεται με αυλάκι, έτσι, ποτίζοντας το ένα, το νερό συνεχίζει και ποτίζει τα υπόλοιπα. Στο ξέφωτο είναι εκείνο το σιντριβάνι, με στρογγυλή βάση. Μισό μέτρο έξω από τη βάση, σε δακτυλιοειδές σχήμα, υπάρχει ένα χαμηλό παρτέρι.
Σε θέση ώστε να έχω από πίσω μου την είσοδο από την οποία μπήκα, μπροστά αριστερά μου μία καφετέρια, και δίπλα της μια μεγάλη λίμνη. Σε κάποιο σημείο της περιμετρικής γραμμής της, βρίσκεται ένα άλλο άγαλμα, που αναπαριστά έναν έφιππο, που βρίσκεται σε μια ψηλή ορθογώνια βάση. Από πίσω του είναι δύο τεταρτοκυκλικού σχήματος σειρές κιόνων, που στηρίζουν από ένα μαρμάρινο κομμάτι, με ανάγλυφα σχέδια. Μπροστά από τον καβαλάρη υπάρχουν μπρούτζινα αγάλματα γυναικών που δαμάζουν ζώα, από το στόμα των οποίων εξέρχεται νερό, που μπαίνει στη λίμνη. Συνεχίζοντας την πορεία προς τα μέσα, βρήκα ένα κιόσκι.
Λίγο πιο πέρα είναι το άλλο άκρο του πάρκου. Εκεί περνούσαν έφιπποι δύο αστυνομικοί. Έστριψα δεξιά, και περπατούσα παράλληλα στα οριοθετικά κιγκλιδώματα του πάρκου. Πέρασα από πολλά αγάλματα με συντριβάνια. Καθ’ οδόν είδα μερικούς ηλικιωμένους να κάθονται σε παγκάκια, και να κάνουν ασκήσεις ποδηλασίας, σε τροχούς με πετάλια ευρισκόμενους ένα μέτρο μακρύτερα.
Αργότερα έφτασα σε έναν κήπο γεμάτο με τριαντάφυλλα. Έφυγα από την είσοδο από την οποία είχα μπει νωρίτερα, και αποφάσισα να επισκεφθώ το Βοτανικό Βασιλικό Κήπο.
Στο Βοτανικό Κήπο έμεινα μία ώρα. Περιέχει όλα πολλά φυτά, μαζί με τις ονομασίες τους στα λατινικά. Μεταξύ άλλων περιέχει μερικές δεκάδες μπονζάι, και πολλά λουλούδια – πολύχρωμα.
Κατόπιν επέστρεψα στο ξενοδοχείο. Κοιμήθηκα, και στις 16:30 βγήκα μια βόλτα. Από τις 17:30 μέχρι τις 18:00 ήμουν στο αρχαιολογικό μουσείο της Μαδρίτης. Δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο να δείξει. Άξιο λόγου ίσως είναι ότι εντόπισα ένα αρχαίο τετράδραχμο. Μετά βγήκα στην κοντινή πλατεία. Στη μία πλευρά ορθώνεται σε ένα στύλο μία μεγάλων διαστάσεων ισπανική σημαία. Στη νησίδα, στο δρόμο στην άλλη πλευρά της πλατείας, ορθώνεται το άγαλμα του Χριστόφορου Κολόμβου, εξ ου και η ομώνυμη στάση του μετρό (Colόn).
Εκεί βρήκα ένα γραφείο για τουριστικές πληροφορίες. Ρώτησα για το πώς μπορώ να πάω στο Τολέδο. Εκεί, η υπάλληλος μου μίλησε σε πολύ καλά αγγλικά, και ήταν η πρώτη φορά που εγώ συνεννοήθηκα άψογα. Κατόπιν επισκέφθηκα τον κήπο του Sabatini, που είναι δίπλα από το Βασιλικό Παλάτι. Ένας κήπος είναι, που στο μέσον έχει μια ορθογώνια λίμνη, όπου σε κάθε μεγάλη πλευρά βρίσκονται τέσσερα αγάλματα.
Κάποια στιγμή το απόγευμα, περνώντας από την Puerta del Sol, έπεσα πάνω σε κάποιο πανηγύρι: γιγαντιαίες φιγούρες προσωπικοτήτων παρέλασαν και χόρεψαν.
Στις 19:30 επέστρεψα στο ξενοδοχείο, και μια ώρα αργότερα βγήκα μια βόλτα μέσα στην πόλη. Πολλά μπαράκια ήταν γεμάτα, και οι θαμώνες παρακολουθούσαν τον τελικό αγώνα ποδοσφαίρου. Το βράδυ, προσπαθώντας να κοιμηθώ, άκουσα πανηγυρισμούς από τη νίκη της Ατλέτικο Μαδρίτης.
Το ταξίδι μας στην Ισπανία τελειώνει σιγά σιγά. Ο Σ. και η Σ. επιστρέφουν στην Ελλάδα. Την επομένη επισκέπτομαι το Toledo, την πόλη στην οποία ο El Greco έζησε τα τελευταία του χρόνια (περιγραφές της οποίας θα γίνουν στο επόμενο post), και τη μεθεπομένη επιστρέφω κι εγώ στην Ελλάδα. Με άλλα λόγια, αυτή είναι η προτελευταία ανάρτηση για την Ισπανία.
5η μέρα: Ο Σ. και η Σ. επιστρέφουν στην Ελλάδα. Επίσκεψη στο Βασιλικό Ανάκτορο και σε δύο κήπους της Μαδρίτης. Η Atlético de Madrid κερδίζει το κύπελλο της Ευρώπης.
Φύγαμε από το hostel στις 8:00, και κινηθήκαμε προς τον καθεδρικό ναό της Μαδρίτης. Περάσαμε από την πλατεία με τα περίπτερα, και μετά από την Plaza Mayor. Μια τετραγωνική πλατεία, περιτριγυρισμένη από ένα τετραώροφο κτίριο – το ισόγειο του οποίου είναι κατά βάση καφετέριες. Στο κέντρο της είναι το άγαλμα κάποιου έφιππου. Η είσοδός της είναι μέσα από μία καμάρα.
Συνεχίσαμε την πορεία μας, και σε μια στροφή είδαμε ένα άλλο μπρούτζινο άγαλμα, απεικονίζον έναν άνθρωπο να χαζεύει προς το κενό. Μπροστά μας φαινόταν το Βασιλικό Παλάτι (Palacio Real), και πήγαμε προς τα εκεί. Μπήκαμε πρώτα στον καθεδρικό ναό.
Περάσαμε από την εξωτερική κιγκλιδωμένη πύλη. Ανάμεσα στην είσοδο και την έξοδο του ναού, δεσπόζει μια σκουροπράσινη πύλη, στην επιφάνεια της οποίας είναι σκαλισμένη η ενθρόνιση του πάπα.
Το εσωτερικό του ναού είναι τεράστιο. Εκείνη την ώρα κάποιος έπαιζε το εκκλησιαστικό όργανο. Μπροστά μου είναι μία σειρά πάγκων, αριστερά ένα άγαλμα, που αναπαριστά την Αγία Οικογένεια. Ο διάδρομος δεξιά από τους πάγκους οδηγεί σε μια υπερυψωμένη επιφάνεια. Διασχίζοντας το διάδρομο, βρίσκομαι ανάμεσα σε δύο σειρές πάγκων. Φτάνοντας στην επιφάνεια αυτή, η οποία λογικά πρέπει να είναι η Αγία Τράπεζα, είδα ότι υπάρχουν κι άλλοι δύο διάδρομοι, οι οποίοι περιβάλλονται από δύο σειρές πάγκων έκαστος – ο ένας ευθεία κι ο άλλος δεξιά. Δεξιά, στον πάνω όροφο είδα το εκκλησιαστικό όργανο, και σε μία «τρύπα» την πλάτη αυτού που το έπαιζε. Αριστερά, ένας ημικυκλικός διάδρομος, η βάδιση του οποίου αποκαλύπτει μερικά αγάλματα. Φύγαμε από εκεί, και μετά πήγαμε στο διπλανό κτήριο, το Βασιλικό Παλάτι.
 |
| Η λήψη της φωτογραφίας έγινε από την αυλή του Βασιλικού Ανακτόρου |
 |
| Η λήψη της φωτογραφίας έγινε από την αυλή του Βασιλικού Ανακτόρου |
Η είσοδος για το Βασιλικό Ανάκτορο κοστίζει 8€, όμως, επειδή είναι Τετάρτη, μπήκαμε δωρεάν. Ο ένας ρεσεψιονίστας μάλιστα το είπε στα ελληνικά! Περάσαμε από το πωλητήριο, και μετά βγήκαμε έξω στην αυλή. Η τετραγωνική «περίφραξη» της αυλής έχει ως ακολούθως: η μία πλευρά είναι κάγκελα (και σε απόσταση 15 περίπου μέτρων βρίσκεται το πολύ ψηλό άγαλμα του κλειδοκράτορα Αποστόλου Πέτρου), η διπλανή της είναι το πωλητήριο και το Βασιλικό Φαρμακείο, η τρίτη πλευρά είναι η μία πλευρά του τετραγωνικού παλατιού, και η τέταρτη αποτελείται από καμάρες, με θέα τον κήπο του παλατιού. Μπήκαμε στο παλάτι. Στην είσοδο, λίγα μετρά πιο μέσα, αριστερά, ορθώνεται ένα άγαλμα, και δεξιά μια σκάλα. Ανεβαίνοντάς την, φθάσαμε στον πρώτο όροφο. Θυμάμαι ότι περάσαμε από καμμιά πενηνταριά δωμάτια. Έχουν μείνει στη μνήμη μου η αίθουσα του θρόνου, μία ορθογώνια, με έναν ή δύο θρόνους στο κέντρο της μίας μεγάλης πλευράς του ορθογωνίου, με τέσσερις μεγάλους καθρέφτες στον κάθε μεγάλο τοίχο, η τραπεζαρία, με ένα μακρόστενο τραπέζι, που χωράει άνετα πενήντα συνδαιτυμόνες, το κίτρινο δωμάτιο, η αίθουσα με τα βιολιά, που περιέχει τρία ή τέσσερα βιολιά, και μία βιόλα. Στο σαλόνι υποδοχής του βασιλιά Καρόλου του τρίτου θυμάμαι τον πίνακα με το πρόσωπό του. Σε όλα τα δωμάτια, ακόμα και το ταβάνι ήταν καλλιτεχνημένο. Μετά μπήκαμε στο Βασιλικό Φαρμακείο, το οποίο έχει 6-7 δωμάτια, με πολλά ράφια, και σε κάθε ράφι, δεκάδες πανομοιότυπα φιαλίδια. Η τελευταία αίθουσα είναι η αίθουσα κατασκευής των φαρμάκων: έχει την κλίβανο, δοκιμαστικούς σωλήνες, κλπ. Στις 10:30 φύγαμε.
Πήγαμε στο πανδοχείο, και μετά από μία ώρα ο Σ. και η Σ. κατέβαιναν στη στάση του μετρό, με προορισμό το αεροδρόμιο.
Επόμενος σταθμός για μένα ήταν το πάρκο Retiro. Έμεινα μέσα δύο ολόκληρες ώρες, και λίγη ώρα ήταν μόνο που είχα καθίσει. Η είσοδος από την οποία μπήκα δεν ήταν η κεντρική. Ανεβαίνοντας 10 σκαλοπάτια, είχα μπροστά μου μια μακρόστενη επιφάνεια γκαζόν, η οποία περιβάλλεται από πεζόδρομο, και δίπλα του πάλι γκαζόν, με κοντά (2-2.5 μέτρα ύψος) κωνοφόρα δέντρα. Αριστερά και δεξιά υπάρχουν μονοπάτια, με παγκάκια και μία λίμνη με πρασινισμένο νερό. Λίγο πιο μέσα είδα κάτι δέντρα, με παράξενο φύλλωμα – θα έλεγα ότι μοιάζει με σφουγγάρι. Μπροστά από το γκαζόν υπάρχει μία άλλη λίμνη, η οποία δέχεται νερό από τρεις βρύσες, από σκαλιστό μάρμαρο, οι οποίες βρίσκονται λίγους πόντους ψηλότερα από την επιφάνεια του νερού.
 | |
| Μία από τις εισόδους του πάρκου |
Ο τοίχος, στον οποίο βρίσκονται οι βρύσες, οδηγεί στον «πρώτο όροφο» του κήπου, και οι σκάλες βρίσκονται εκατέρωθεν της λίμνης αυτής. Αφού ανέβηκα τις σκάλες, και στάθηκα σε σημείο τέτοιο, ώστε η βρύσες να είναι ακριβώς πίσω μου, είχα μπροστά ένα πλατύ μονοπάτι, που σε μερικά μέτρα έχει ένα σιντριβάνι. Πήγα προς τη δεξιά πορεία. Εκεί ήταν κατά βάση μονοπάτια ανάμεσα στο πράσινο. Το πράσινο είναι δηλαδή δέντρα, τα οποία σε ομάδες είχαν περίφραξη από μία συστάδα «χαμηλών» δένδρων. Μου έκανε εντύπωση που σε κάποιο σημείο, μια σειρά δέντρων συνδέεται με αυλάκι, έτσι, ποτίζοντας το ένα, το νερό συνεχίζει και ποτίζει τα υπόλοιπα. Στο ξέφωτο είναι εκείνο το σιντριβάνι, με στρογγυλή βάση. Μισό μέτρο έξω από τη βάση, σε δακτυλιοειδές σχήμα, υπάρχει ένα χαμηλό παρτέρι.
Σε θέση ώστε να έχω από πίσω μου την είσοδο από την οποία μπήκα, μπροστά αριστερά μου μία καφετέρια, και δίπλα της μια μεγάλη λίμνη. Σε κάποιο σημείο της περιμετρικής γραμμής της, βρίσκεται ένα άλλο άγαλμα, που αναπαριστά έναν έφιππο, που βρίσκεται σε μια ψηλή ορθογώνια βάση. Από πίσω του είναι δύο τεταρτοκυκλικού σχήματος σειρές κιόνων, που στηρίζουν από ένα μαρμάρινο κομμάτι, με ανάγλυφα σχέδια. Μπροστά από τον καβαλάρη υπάρχουν μπρούτζινα αγάλματα γυναικών που δαμάζουν ζώα, από το στόμα των οποίων εξέρχεται νερό, που μπαίνει στη λίμνη. Συνεχίζοντας την πορεία προς τα μέσα, βρήκα ένα κιόσκι.
Λίγο πιο πέρα είναι το άλλο άκρο του πάρκου. Εκεί περνούσαν έφιπποι δύο αστυνομικοί. Έστριψα δεξιά, και περπατούσα παράλληλα στα οριοθετικά κιγκλιδώματα του πάρκου. Πέρασα από πολλά αγάλματα με συντριβάνια. Καθ’ οδόν είδα μερικούς ηλικιωμένους να κάθονται σε παγκάκια, και να κάνουν ασκήσεις ποδηλασίας, σε τροχούς με πετάλια ευρισκόμενους ένα μέτρο μακρύτερα.
 | |
| Πίσω από το δέντρο στο κέντρο, υπάρχει μια συστάδα δέντρων, όλα ευθυγραμμισμένα πίσω από αυτό |
Στο Βοτανικό Κήπο έμεινα μία ώρα. Περιέχει όλα πολλά φυτά, μαζί με τις ονομασίες τους στα λατινικά. Μεταξύ άλλων περιέχει μερικές δεκάδες μπονζάι, και πολλά λουλούδια – πολύχρωμα.
Κατόπιν επέστρεψα στο ξενοδοχείο. Κοιμήθηκα, και στις 16:30 βγήκα μια βόλτα. Από τις 17:30 μέχρι τις 18:00 ήμουν στο αρχαιολογικό μουσείο της Μαδρίτης. Δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο να δείξει. Άξιο λόγου ίσως είναι ότι εντόπισα ένα αρχαίο τετράδραχμο. Μετά βγήκα στην κοντινή πλατεία. Στη μία πλευρά ορθώνεται σε ένα στύλο μία μεγάλων διαστάσεων ισπανική σημαία. Στη νησίδα, στο δρόμο στην άλλη πλευρά της πλατείας, ορθώνεται το άγαλμα του Χριστόφορου Κολόμβου, εξ ου και η ομώνυμη στάση του μετρό (Colόn).
Εκεί βρήκα ένα γραφείο για τουριστικές πληροφορίες. Ρώτησα για το πώς μπορώ να πάω στο Τολέδο. Εκεί, η υπάλληλος μου μίλησε σε πολύ καλά αγγλικά, και ήταν η πρώτη φορά που εγώ συνεννοήθηκα άψογα. Κατόπιν επισκέφθηκα τον κήπο του Sabatini, που είναι δίπλα από το Βασιλικό Παλάτι. Ένας κήπος είναι, που στο μέσον έχει μια ορθογώνια λίμνη, όπου σε κάθε μεγάλη πλευρά βρίσκονται τέσσερα αγάλματα.
Κάποια στιγμή το απόγευμα, περνώντας από την Puerta del Sol, έπεσα πάνω σε κάποιο πανηγύρι: γιγαντιαίες φιγούρες προσωπικοτήτων παρέλασαν και χόρεψαν.
Στις 19:30 επέστρεψα στο ξενοδοχείο, και μια ώρα αργότερα βγήκα μια βόλτα μέσα στην πόλη. Πολλά μπαράκια ήταν γεμάτα, και οι θαμώνες παρακολουθούσαν τον τελικό αγώνα ποδοσφαίρου. Το βράδυ, προσπαθώντας να κοιμηθώ, άκουσα πανηγυρισμούς από τη νίκη της Ατλέτικο Μαδρίτης.
2 σχόλια:
Πολύ όμορφη πόλη!! Να μίλαγε και κανείς αγγλικά όμως!!
Τρελοτουρίστρια
Welcome to the club Τρελοτουρίστρια! Θα συμφωνήσω με τα γραφόμενά σου. Με ντόπιο Ισπανό δεν μπόρεσα να συνεννοηθώ στα Αγγλικά.
Το αστείο ξέρεις ποιο είναι; Ένας διάλογος, στον οποίο ο ένας διαλεγόμενος μιλάει Ιταλικά (ο Σ. από την παρέα μου) και η άλλη διαλεγόμενη να απαντάει στα Ισπανικά (μία ξενοδοχοϋπάλληλος). Ένας διάλογος επιπέδου Ντένης-Μαρούσκας ένα πράγμα! Ευτυχώς δλδ που και οι δύο γλώσσες είναι λατινογενείς και έχουν κάποια κοινά στοιχεία, αλλιώς...
Δημοσίευση σχολίου