Αρχαία Κόρινθος, Αρχαία Επίδαυρος, Ναύπλιο

            Ένα Σάββατο στην Κόρινθο, ένα Σαββατόβραδο στην Επίδαυρο και μια Κυριακή στο Ναύπλιο. Το Σάββατο 14 Ιουλίου στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου παίχτηκε η κωμωδία του Αριστοφάνη «Νεφέλες», με τους Γιάννη Μπέζο, Αλέξανδρο Μυλωνά και Μάκη Παπαδημητρίου, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη. Έτσι λοιπόν, εκείνο το Σαββατοκύριακο κάναμε ο Γ. (αυτός με τον οποίο είχα πάει στη Σαντορίνη) κι εγώ τουρισμό στη βορειοανατολική Πελοπόννησο. Φύγαμε αργά το πρωί από την Αθήνα, το μεσημέρι ήμαστε στην Κόρινθο, όπου επισκεφτήκαμε δύο μουσεία. Το ίδιο βράδυ παρακολουθήσαμε τις «Νεφέλες», διανυκτερεύσαμε στο Ναύπλιο, κάναμε μια επίσκεψη στο Μπούρτζι, και το μεσημέρι επιστρέψαμε. Δυστυχώς, ο καυτός μεσημεριανός και καλοκαιρινός ήλιος δεν μας επέτρεψε να δούμε κι άλλα αξιοθέατα της πρώτης πρωτεύουσας του νεοελληνικού κράτους – ειδάλλως θα είχαμε επισκεφτεί το Παλαμήδι, τον Ι. Ν. του Αγίου Σπυρίδωνα (εκεί όπου δολοφονήθηκε από τους Μαυρομιχάληδες το Σεπτέμβριο του 1832) και ό,τι άλλο αξιοθέατο υπάρχει.

            Ο Γ. κι εγώ ξεκινήσαμε στις 10:45 περίπου, και μία ώρα αργότερα φτάσαμε στην Κόρινθο.

            Ψάξαμε πρώτα για το Αρχαιολογικό μουσείο Ισθμίας, που είναι κάπου εκεί κοντά, χωρίς αποτέλεσμα, και μετά ψάξαμε για το Αρχαιολογικό μουσείο της Αρχαίας Κορίνθου. Βγήκαμε από την Κόρινθο προς την Εθνική Οδό Κορίνθου-Πατρών, και στην κατάλληλη έξοδο βγήκαμε για την Αρχαία Κόρινθο. Απέχει περίπου 8 χιλιόμετρα.

            Μπήκαμε στο Αρχαιολογικό μουσείο της Αρχαίας Κορίνθου. Το εισιτήριο κοστίζει 8 €. Από εκεί φαίνεται η Ακροκόρινθος, η ακρόπολη της Κορίνθου, που είναι στην κορυφή ενός βουνού, στην οποία φαίνονται τείχη. Το μουσείο αποτελείται από δύο μέρη, αν μπορούμε να τα χαρακτηρίσουμε έτσι: το στεγασμένο και το αίθριο. Μπήκαμε στο στεγασμένο, το οποίο έχει τέσσερις αίθουσες με αρχαία, ένα διάδρομο και μια εσωτερική αυλή. Μέσα στο μουσείο φαίνεται η γλυπτική δεξιοτεχνία των αρχαίων Ελλήνων. Επίσης, υπάρχει μια νεκρική κλίνη, πέτρινη, μερικά θαυμάσια ψηφιδωτά, καθώς και κούπες και αμφορείς. Συνεχίσαμε για το αίθριο τμήμα του μουσείου, το οποίο περιλαμβάνει κυρίως το ναό του Απόλλωνα, ή για την ακρίβεια, μερικούς στύλους που τον στήριζαν τότε. 

Ακροκόρινθος

Επιθανάτιος κλίνη (νεκροκρέβατο)

Ναός Απόλλωνα

            Στη συνέχεια, κι έπειτα από μια μικρή ταλαιπωρία, φτάσαμε τελικά στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Ισθμίας. Το εισιτήριο εκεί ήταν 2 €, αλλά είχε τα μισά (κι ίσως λιγότερα) εκθέματα απ’ ό,τι το προηγούμενο, αλλά περίπου την ίδια επιφάνεια αίθριου χώρου. Κύρια εκθέματα εκεί είναι ευρήματα από το ιερό του Ποσειδώνα κι από το λιμάνι των Κεχρεών. Τα εκθέματα μπορείτε να τα δείτε κι εδώ.

Το 22ο έκθεμα βρίσκεται πίσω από μεγεθυντικό φακό

            Κατόπιν σταθήκαμε και φάγαμε, και στις 15:15 συνεχίσαμε τη διαδρομή μας, με προορισμό το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

            Η διαδρομή είναι γραφική. Κάθε ρεύμα κυκλοφορίας έχει από μία λωρίδα του δρόμου. Προσπεράσεις δεν γίνονται ιδιαίτερα, αλλά αν χρειαστεί, δεν είναι δύσκολο, διότι συχνά ο δρόμος γίνεται ίσιος. Εκατέρωθεν του δρόμου βρίσκονται πεύκα.

            Στις 16:00 κάναμε μια στάση στη Νέα Επίδαυρο, αλλά δεν βρήκαμε κανένα μαγαζί ανοιχτό. Εντύπωση έκανε το γεγονός ότι βρήκαμε πολλά αυτοκίνητα σταθμευμένα, αλλά η σχέση σταθμευμένων οχημάτων με τους ανθρώπους που συναντήσαμε είναι αντιστρόφως ανάλογη: δεκάδες οχήματα, ζήτημα να είδαμε 4-5 ανθρώπους όλους κι όλους. Ξαναβγήκαμε στον κεντρικό δρόμο και συνεχίσαμε για την Αρχαία Επίδαυρο.

            Για όσους διαθέτουν όχημα, ακολουθείτε τις πινακίδες με ένδειξη «αρχαίο θέατρο Επιδαύρου», και δεν στρίβετε πουθενά. Περίπου 20 χιλιόμετρα πριν φτάσετε, θα βρείτε τη Νέα Επίδαυρο, κι από τότε κι έπειτα θα συναντάτε πινακίδες «Παλιά Επίδαυρος» ή «μικρό θέατρο Επιδαύρου». Εσείς θα συνεχίζετε κανονικά την πορεία σας, εφ’ όσον δεν επιθυμείτε να βγείτε από τον κεντρικό δρόμο. Η διαδρομή Κόρινθος-θέατρο Επιδαύρου διαρκεί περίπου μία ώρα.

            Στις 16:30 περίπου φτάσαμε στο θέατρο. Αφήσαμε το αυτοκίνητο στη σκιά μερικών δέντρων, πήραμε τα εισιτήριά μας, τα οποία είχαμε βγάλει μέσω του διαδικτύου και καθίσαμε στη μοναδική καντίνα, η οποία βρίσκεται ακριβώς δίπλα στην είσοδο. Οι τιμές της δεν είναι πολύ ακριβές, ενδεικτικά αναφέρω ότι ο καφές φραπέ κι ο φυσικός χυμός πορτοκάλι κοστίζουν 2.5 και 3 € αντιστοίχως.

Φτάνοντας στο χώρο του θεάτρου

            Εδώ πρέπει να προσθέσω ότι υπάρχει και αρχαιολογικός χώρος, εκτός του θεάτρου, η επίσκεψη του οποίου κοστίζει 6€, ωστόσο εμείς δεν κάναμε τον κόπο.

            Στις 18:45 ξεκίνησε η μαζική άφιξη των θεατών. Είχαν φτάσει πολλά λεωφορεία από διάφορα μέρη της νότιας ηπειρωτικής Ελλάδας, καθώς και αρκετά αυτοκίνητα. Κατά τις 20:00 μπήκαμε κι εμείς. Η είσοδος άνοιξε στις 20:15 περίπου – νωρίτερα είχαν τακτοποιηθεί τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Υπάρχουν πινακίδες σήμανσης, που αναγράφουν πού θα κατευθυνθούμε, ανάλογα με το αν οι θέσεις μας ήταν στα ψηλά ή στα χαμηλά διαζώματα του θεάτρου.

            Στις 21:15 ξεκίνησε η παράσταση. Παίχτηκαν οι «Νεφέλες» του Αριστοφάνη. Περισσότερα για το έργο: οι διάλογοι του έργου, μεταφρασμένοι στη νέαελληνική, περιγραφή από τη wikipedia, και για τη συγκεκριμένη παράσταση. Το πρώτο ημίωρο δεν με ενθουσίασε, αλλά μετά βελτιώθηκε. Σε μερικά σημεία, το υπόλοιπο κοινό γελούσε, αλλά εγώ δεν μπορούσα να γελάσω. Ίσως να είμαι από τους πιο αυστηρούς κριτές της παράστασης. Οι ηθοποιοί έπαιξαν πάρα πολύ καλά (έως και περίφημα), μάλιστα δε, είχαν προσαρμόσει κάποιους από τους διαλόγους της τότε εποχής στο τώρα, επιτυχώς. Ο κ. Μπέζος είχε ενσωματώσει στο ρόλο του το στυλ του όπως το ξέρουμε σε άλλους ρόλους (Κάκκαλος, Δόγκανος, Θεοτοκάτος). Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή όχι, πάντως, γενικά, μου αρέσει ένας ηθοποιός να μην μπλέκει τους ρόλους που ερμηνεύει (ακόμα και σκόπιμα). Αν μπορούσα να τη βαθμολογήσω, θα έβαζα μάλλον 6,5-7 με άριστα το 10.

Λίγα λόγια για το έργο: Πρωταγωνιστεί ο Στρεψιάδης (Μπέζος), ο οποίος έχει φαλιρίσει εξαιτίας του πολυδάπανου γιου του (Μάκης Παπαδημητρίου), και τον προτρέπει να πάει στη σχολή του Σωκράτη (Αλέξανδρος Μυλωνάς), ώστε να μπορέσει να εξασκηθεί στη χρήση του άδικου λόγου, για να έχει πάντα δίκιο – κάτι που εφάρμοζαν οι σοφιστές της εποχής. Ο γιος αρνείται, και πηγαίνει ο πατέρας. Ο Σωκράτης του εξηγεί τις φιλοσοφικές του απόψεις, χρησιμοποιώντας τις Νεφέλες, γυναίκες με λευκή ενδυμασία (σύννεφα), τις οποίες ο φιλόσοφος θεωρεί θεές (νεφέλες, νεφελώδεις ιδέες της φιλοσοφίας). Ο Στρεψιάδης τελικά δεν καταφέρνει να αντιληφθεί τη διδασκαλία του Σωκράτη, και πείθει το γιο του να πάρει μερικά μαθήματα. Ο γιος του παρακολουθεί ένα debate (όπως θα λέγαμε σήμερα) του δίκαιου με τον άδικο λόγο. Λίγο καιρό αργότερα, ο γιος, έχοντας ενστερνιστεί πλήρως το Σωκράτη, ξεκινά να τις εφαρμόζει τον πατέρα του. Του λέει εν ολίγοις, «όπως εσύ με έδερνες όταν ήμουν παιδί κι έκανα λάθη, έτσι πρέπει τώρα να δείρω κι εγώ εσένα που κάνεις λάθη, και μάλιστα πρέπει να σε δείρω διπλά, διότι πλέον δεν είσαι παιδί, αλλά μεγάλος, δηλαδή θα ‘πρεπε να ήσουν πιο σοφός». Κι έτσι τελειώνει η παράσταση. Μπορεί το έργο να σατιρίζει το Σωκράτη και τις ιδέες του, ωστόσο στόχος του είναι οι σοφιστές, ανάμεσα στους οποίους δεν συγκαταλέγεται ο Σωκράτης.

Αν επισκεφτείτε την Επίδαυρο με σκοπό να παρακολουθήσετε μια θεατρική παράσταση, καλό είναι να έχετε κι ένα μαξιλάρι μαζί σας, διότι τα πέτρινα καθίσματα ενδέχεται να είναι ζεστά, από τον ήλιο καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας.

            Η ώρα ήταν 23:05, κι επιλέξαμε να περιμένουμε να αραιώσει το θέατρο. 

Είκοσι λεπτά αργότερα φύγαμε κι εμείς. Περίπου 45 λεπτά αργότερα φτάσαμε στο ξενοδοχείο στο Ναύπλιο. Έχετε υπόψιν σας ότι ενδέχεται να δυσκολευτείτε να βρείτε θέση να σταθμεύσετε το αυτοκίνητό σας, προσωπικά χρειάστηκα 10-15 λεπτά για βρω μία θέση κοντά στο ξενοδοχείο. Αριστερά και δεξιά του δρόμου υπήρχαν αυτοκίνητα παρκαρισμένα, το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο. Ίσως γι’ αυτό να έπαιξε ρόλο το ότι ήταν Σαββατόβραδο, και οι γειτονικές καφετέριες και clubs ήταν γεμάτα

            Το πρωί της επομένης πήραμε ένα καλό πρωινό, και περπατήσαμε στην παραλιακή. Κατά τις 12:00 πήγαμε στο Μπούρτζι. Το εισιτήριο της μετάβασης είναι 4€ (μετ' επιστροφής προφανώς!). 

προκυμαία

Ο βαρκάρης μας άφησε μπροστά σε μια κιγκλιδωτή πόρτα, και ανεβήκαμε τα 25 περίπου σκαλοπάτια της εισόδου. Πριν ανεβούμε όλα τα σκαλοπάτια έφτασα σε ένα πλάτωμα, από όπου φαίνεται η υπέροχη θέα του Ναυπλίου. Ακολουθώντας τα σκαλάκια, φτάνουμε σε μια αυλή, η οποία περιβάλλεται από πολεμίστρες. Στα δεξιά βρίσκεται ένα κτήριο, το οποίο πρέπει να ήταν το σπίτι του δήμιου. Δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο. Δίπλα από το κτήριο υπάρχει μια σκάλα, η οποία καταλήγει σε ένα πλάτωμα, σε μια άκρη του οποίου βρίσκεται μια ψηλότερη βάση με πολεμίστρες. Επιστρέφοντας στην αυλή, υπάρχει μια άλλη σκάλα, στην άλλη πλευρά από αυτήν που βρίσκεται το κτήριο. Ανάμεσα στις πολεμίστρες βρίσκεται ένα κανόνι. Στην άλλη πλευρά του πλατώματος υπάρχει άλλο ένα κανόνι. Πίσω από το δεύτερο κανόνι υπάρχει μία σκάλα, η οποία οδηγεί στο ψηλότερο πλάτωμα του Μπουρτζίου, πάνω στο οποίο βρίσκεται η Ελληνική σημαία. Πέρασαν περίπου 25 λεπτά από τότε που πατήσαμε πάνω στο Μπούρτζι, κι επιστρέψαμε όλοι οι τουρίστες (εμείς κι ένα ζευγάρι) στο σημείο που μας άφησε η βάρκα, κι επιστρέψαμε στο Ναύπλιο. Κατά την επιστροφή μας, μας αφηγήθηκε ο βαρκάρης την ιστορία του κτηρίου.

το Ναύπλιο από το Μπούρτζι

            Πήγαμε στο ξενοδοχείο, κάναμε checkout και φύγαμε. Έβαλα στο GPS πώς να επιστρέψουμε, με τη ρύθμιση να αποφύγουμε τα διόδια. Περάσαμε από μια ωραία διαδρομή, αλλά περάσαμε ανάμεσα από κάτι χωράφια, και μας έβγαλε σε ένα σημείο αμέσως μετά τα διόδια την οδού Ναυπλίου-Κορίνθου, αλλά ήταν κλεισμένος με συρματόπλεγμα. Ο δρόμος συνέχιζε μπροστά, και κατέληγε ακριβώς πριν από τα διόδια. Τελικά επέλεξα εκείνο το δρόμο, και πληρώσαμε το αντίτιμο των διοδίων, 2.5€. Έπειτα από λίγης ώρας οδήγησης φτάσαμε στην Κόρινθο, και συνεχίσαμε την πορεία μας κανονικά.

          Δυστυχώς η περιήγησή μας στο Ναύπλιο ήταν ελλιπής, είμαι όμως σίγουρος ότι θα ξαναπάω, για να είναι πλήρης, έστω και σε δύο δόσεις. Η εκδρομή σε γενικές γραμμές ήταν αρκετά καλή.