Παράξενος ταξιδιώτης: Σάμος

Συνεχίζουμε αγαπητοί συνταξιδιώτες την περιπλάνησή μας. Αυτή τη φορά, σειρά έχει η Σάμος. Η επίσκεψή μου πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβριο του 2009. Εκεί έκανε το μεταπτυχιακό του ένας αδερφικός μου φίλος, ο Μ.. Η όλη παρέα αποτελούνταν επίσης από τον Π. και τη Σ.. Είχα μείνει περίπου μία εβδομάδα, ωστόσο, δεν γυρίζαμε το νησί σε όλη τη διάρκεια της διαμονής μου. Γι' αυτό, θα περιοριστώ, όπως συνήθως άλλωστε, στα τουριστικά κομμάτια της επίσκεψής μου.

Άφιξη:

Το πλοίο με προορισμό τη Σάμο ξεκίνησε στις 18:45 από το λιμάνι του Πειραιά. Αν θυμάμαι καλά τις ώρες, έφτασε στις 22:00 (ή στις 23:00) στην Πάρο, όπου έκανε την πρώτη στάση, και τα μεσάνυχτα στη Νάξο. Στις 3:30 πήρα θέση για αναχώρηση. Στις 4:00 περίπου, άνοιξε η πόρτα, κατεβήκαμε, και περιμέναμε να πιάσει το πλοίο λιμάνι. Στις 4:10 περίπου, έφτασα στο λιμάνι του Καρλοβασίου. Η διαμονή έγινε εκεί.

2η μέρα:

Στις 10:00, ο Μ., ο Π. κι εγώ, ξεκινήσαμε για τα Σεϊτάνια. Όπως βλέτετε στις φωτογραφίες, είναι δύο γραφικές παραλίες, η άφιξη στις οποίες γίνεται με περπάτημα ή δια θαλάσσης.
Το μονοπάτι ήταν σαν αυτά στο Άγιο Όρος. Η διαφορά είναι στη θέα. Καθένα μονοπάτι έχει τη δική του χάρη.

Στις 10:35 φτάσαμε στην παραλία του μικρού Σεϊτανιού, μια παραλία 50 μέτρων, με πέτρες. Η θάλασσα ήταν λίγο κυματώδης.

Μείναμε λίγη ώρα, και μετά προχωρήσαμε για το μεγάλο Σεϊτάνι. Το μονοπάτι ήταν ομαλό, ανάμεσα σε πεύκα και ελιές, και τα κόκκινα σημάδια από spray πάνω σε πέτρες χρησίμευσαν ως κατευθυντήριες γραμμές.

Μεγάλο Σεϊτάνι

Φτάσαμε στις 11:20 περίπου στο μεγάλο Σεϊτάνι, μια παραλία με άμμο, μήκους 450 μέτρων. Στο άλλο άκρο παρατηρήσαμε μερικά σπίτια, που πιθανόν να χρησιμεύουν ως πανδοχεία. Ο Μ. φωτογράφησε τα κύματα που σκάγανε πάνω στα βράχια. Στις 11:45 φύγαμε.

Η επιστροφή ήταν πιο σύντομη και πιο κουραστική, ιδίως σε ένα σημείο όπου η ανηφόρα ήταν μεγάλη, και είχαμε τον ήλιο πάνω από τα κεφάλια μας. Τουλάχιστον, σε αρκετά σημεία του μονοπατιού δεν έφταναν οι ακτίνες του ήλιου. Στις 12:20 φτάσαμε πάλι στο μικρό Σεϊτάνι, στο οποίο είχαν καθίσει καμμιά δεκαριά τουρίστες, και στη 13:00 στο Ποτάμι. Ποτάμι είναι μία άλλη παραλία, και μέχρι εκεί μπορεί να πάει όχημα, για να πάει κανείς στα Σεϊτάνια.

4η μέρα:

Στις 14:00-14:30 επισκεφτήκαμε η γνωστή τετράδα στις Μανωλάτες. Πήραμε τον κεντρικό δρόμο, και στρίψαμε δεξιά, για να βγούμε από τον κύριο δρόμο προς αυτόν που πάει στις Μανωλάτες.

Καθ’ οδόν παρατήρησα πολλούς ξένους τουρίστες να περπατούν στην αντίθετη με εμάς πορεία, και μου εξήγησαν πως οι ξένοι το συνηθίζουν αυτό. Ο δρόμος περνάει μέσα από πλατάνια, και σε κάποια σημεία υπήρχε πολύ καλή σκιά, με επερχόμενη μείωση της θερμοκρασίας κατά 3-5 βαθμούς Κελσίου. Κάναμε μια στάση σε μια βρύση με κρύο μεν, αλλά στυφό νερό, και συνεχίσαμε.

Ο δρόμος στις Μανωλάτες είναι από πέτρες, μ’ ένα πλατύ αυλάκι στο μέσον (για να κατηφορίζουν πιο εύκολα τα νερά της βροχής), στενός και ανηφορικός. Καθίσαμε σε μια ταβέρνα, και φάγαμε. Πρέπει να ήταν οικογενειακή. Το περιβάλλον είναι δυο-τρία σπίτια. Δεν θύμιζε καθόλου σε πλατεία. Η δε τιμή, ήταν περίπου 10€ το άτομο. Κατόπιν ανηφορίσαμε λίγο πιο πάνω, και μετά πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Από εκεί αγόρασα μια κούπα του Πυθαγόρα, και μου διηγήθηκαν την ιστορία της.

Επόμενος σταθμός ήταν το Κοκάρι. Άλλος ένας υπέροχος οικισμός της Σάμου. Φτάνοντας, είδαμε πέντε λευκές πάπιες οι οποίες κοιμόντουσαν. Εμείς περπατήσαμε παραλιακά, και καθίσαμε σε μια καφετέρια.

Ύστερα πήγαμε μια βόλτα. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν προέρχονται από τον περίπατό μας.

5η μέρα:

Στις 12:00 περίπου φύγαμε από το Καρλόβασι, με προορισμό τους Μυτιληνιούς. Επισκεφτήκαμε στις 13:25 το παλαιοντολογικό μουσείο – ένα μουσείο Φυσικής ιστορίας. Εκεί φυλάσσεται κι ένα καπλάνι, το οποίο αποτέλεσε την ιδέα για το «καπλάνι της βιτρίνας» της Άλκης Ζέη. Ήμασταν οι τελευταίοι που φύγαμε, γιατί στις 14:00 το μουσείο έκλεισε.


Αμέθυστος

Το καπλάνι της βιτρίνας

Μετά περάσαμε από το Πυθαγόρειο, όπου βρίσκεται το άγαλμα του Πυθαγόρα. Περπατήσαμε την πετρόστρωτη παραλιακή. Στο λιμάνι ήταν αραγμένα πολλά καΐκια, σκάφη, και γενικά καράβια.

Επόμενος σταθμός το μοναστήρι της Παναγίας Σπηλιανής. Μέσα στη μονή υπάρχει ένα σπήλαιο, και στα 50 μέτρα είναι η εκκλησία. Είχε πολλή υγρασία, και το πέτρινο πάτωμα γλυστρούσε σε κάποια σημεία.

Μετά επισκεφθήκαμε το Ευπαλίνειο όρυγμα. Λόγω Κυριακής, η είσοδος είναι ελεύθερη. Κατεβήκαμε 6-7 μεγάλα σκαλοπάτια, και μπήκαμε μέσα. Στην αρχή, είναι πολύ στενό. Μετά από 30-40 μέτρα, το όρυγμα έγινε πιο φαρδύ. Διεισδύσαμε μέχρι 150 μέτρα, αφού μέχρι εκεί επιτρεπόταν η είσοδος, κι επιστρέψαμε. Αντιγράφω από τη wikipedia ένα σύντομο απόσπασμα σχετικά με αυτό: Το Ευπαλίνειο όρυγμα είναι μια σήραγγα μήκους 1036 μέτρων κοντά στο Πυθαγόρειο της Σάμου, η οποία κατασκευάστηκε κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. για να χρησιμεύσει σαν υδραγωγείο. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ήταν ότι ανοίχθηκε ταυτόχρονα και από τις δυο πλευρές του βουνού: το όρυγμα αυτό ήταν αμφίστομον όπως το χαρακτήρισε ο Ηρόδοτος, χάρις στον οποίον έγινε γνωστό. Οι δυο σήραγγες συναντήθηκαν περίπου στο μέσον με αξιοθαύμαστη ακρίβεια, κάτι που ήταν σημαντικό επίτευγμα για τα τεχνολογικά δεδομένα της εποχής.

Η είσοδος του ορύγματος

Επόμενη στάση έγινε στην Ψιλή Άμμο, όπου εκεί είναι μια παραλία με ψιλή άμμο, και είναι το πλησιέστερο άκρο προς Τουρκία – περίπου 2 χιλιόμετρα απόσταση.

Κατόπιν σταματήσαμε στο Ηραίο για καφέ, και στις 19:00 φύγαμε για το Καρλόβασι. Μισή ώρα αργότερα ήμασταν πίσω.

7η μέρα:

Στις 6:50 σηκώθηκα, και στις 7:25 έφυγα για το λιμάνι. Στις 7:50 επιβιβάστηκα στο πλοίο, το οποίο ξεκίνησε στις 8:05 περίπου. Στις 9:15 έκανε την πρώτη στάση στην Ικαρία, στις 12:00 στη Νάξο, στη 13:00 στην Πάρο, και στις 17:00 στον Πειραιά.

Γενικά, το νησί είναι πολύ όμορφο. Έμεινα ικανοποιημένος από την εκδρομή μου. Ιδιαίτερα δε, θα μου μείνει αλησμόνητο το γεγονός ότι σε όλα τα εστιατόρια που φάγαμε, ο λογαριασμός ήταν όχι ακριβότερος από 15€ ανά άτομο. Τέλος, ανεβάζω μερικές φωτογραφίες από το νησί. Όπου δεν υπάρχει λεζάντα, η φωτογραφία είναι από το Καρλόβασι.