Κωνσταντινούπολη (μέρος τελευταίο)

Και κάνουμε τον επίλογο με επίσκεψη στην Πρίγκηπο.

            Με το καράβι των 15:00 φύγαμε από το λιμάνι του Kabatas. 

Top Kapi

Αγία Σοφία

Στις 15:45 έκανε στάση στην Kinaliada (=Πρώτη), (λίγη ώρα αργότερα, είδα έναν από τους επιβάτες να διαβάζει εφημερίδα, «απογευματινή», όχι την ελληνική πάντως) 15 λεπτά αργότερα στάση στην Burgazadasi (=Αντιγόνη), 15 λεπτά πιο μετά στην Heybeliada (=Χάλκη), και στις 16:30 αποβιβαστήκαμε στην Büyükada (=μεγάλο νησί, Πρίγκηπος). Το καράβι δεν ξέρω πώς συνεχίζει το δρομολόγιό του. 

Πρώτη

Αντιγόνη

Αντιγόνη

Χάλκη (Ανωτέρα Θεολογική Σχολή;)

Χάλκη (Ανωτέρα Θεολογική Σχολή;)

Χάλκη

Χάλκη

Χάλκη

Χάλκη

Πρίγκηπος

            Λίγο μετά την προβλήτα, υπάρχουν μερικά μαγαζιά που πουλάνε παγωτό χύμα – πήρα καραμέλα και κρέμα, και μου άρεσε, διότι είναι κάπως διαφορετική η υφή του, ενώ η Ε. αγόρασε μια μερίδα λουκουμάδες. Συνεχίσαμε την πορεία μας, και είδαμε ένα φαρμακείο, το οποίο στη βιτρίνα του έχει μια φωτογραφία των Ελ. Βενιζέλου και Κ. Ατατούρκ με τις συζύγους τους, όταν υπεγράφη το Ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας το 1928.

            Κι έπειτα ξεκίνησε το περπάτημα. Υπάρχουν πολλά σπίτια πλουσίων, κυρίως εξοχικά, διότι το χειμώνα το νησί ερημώνει, ενώ τα μοναδικά μέσα μεταφοράς των ανθρώπων είναι ποδήλατα (τα οποία μπορεί κανείς να νοικιάσει) ή άμαξες. Αυτό έχει ως συνέπεια να διαχέεται η δυσάρεστη οσμή των περιττωμάτων των αλόγων κατά μήκος του δρόμου. 

Περπατήσαμε 25 λεπτά – στο μεταξύ είδαμε το σπίτι του δημάρχου του νησιού, καθώς και το σπίτι στο οποίο ζούσε εξόριστος ων ο Noam Chomsky.

Το σπίτι του δημάρχου

Το σπίτι στο οποίο έμενε ο N. Chomsky

Πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Στην παραλιακή οδό υπάρχουν μερικά εστιατόρια ακριβώς δίπλα από τη θάλασσα. 

 

            Στις 17:55 φύγαμε με το γρήγορο πλοίο μέσω Χάλκης, και στις 18:25 φτάσαμε στο Kabatas. 

            Στις 20:00 περίπου βγήκα και περπάτησα στο δρόμο, και έφτασα σε ένα πάρκο στο οποίο είναι φυτεμένα μερικά δέντρα, δωρεές από διάφορα κράτη εις ένδειξιν φιλίας και ειρήνης. Το πάρκο ονομάζεται Dünya Barış Parkı (από εκεί άραγε να προέρχεται η λέξη ντουνιάς;).

            Το τελευταίο βράδυ μου στην Πόλη έφαγα ένα πεϊνιρλί και κάτι άλλο, δεν θυμάμαι τι, νομίζω πίτα ήταν, και για επιδόρπιο ένα sekerpare, που μου άρεσε πολύ. 

Ημέρα 5^η:

            Ξύπνησα πολύ πρωί, μάζεψα τα πράγματά μου από το σπίτι κι έφυγα γι ατο αεροδρόμιο. Επιβιβάστηκα σε ένα ταξί, και του ζήτησα να με αφήσει στην πλατεία Taksim, στη στάση των λεωφορείων με προορισμό το αεροδρόμιο. Στις 7:00 ήμουν στην πλατεία, άφησα τη βαλίτσα μου στο χώρο των αποσκευών, επιβιβάστηκα, πλήρωσα το εισιτήριο (10 λίρες) και μισή ώρα αργότερα έφτασα στο τέρμα, δηλαδή στο αεροδρόμιο, στις πτήσεις εξωτερικού.

            Πέρασα από έλεγχο των αποσκευών που έφερα, και ρωτώντας τις πληροφορίες (ευτυχώς εκεί μιλάνε αγγλικά), ρώτησα πού μπορώ να κάνω check in. Μου υπέδειξαν τον πάνω όροφο, κι αφού άλλαξα συνάλλαγμα, ανέβηκα. Προσπάθησα να βρω πού μπορώ να κάνω check in, βρήκα ένα μηχάνημα, αλλά όταν πέρασα τον κωδικό μου, δεν με αναγνώρισε και αγχώθηκα. Τελικά, ένας φύλακας μου είπε ότι check in γίνεται δύο ώρες πριν την προγραμματισμένη απογείωση. Περίμενα υπομονετικά την ώρα να περάσει, και ύστερα από καμμιά ώρα μπήκα στην ουρά. Έφτασα στο γκισέ, έκανα check in, πήρα το εισιτήριό μου, άφησα την αποσκευή, και πήγα για τον έλεγχο των διαβατηρίων. Ο υπάλληλος μου ζήτησε ένα χαρτί, το οποίο μου έδωσαν όταν προσγειώθηκα στην Κωνσταντινούπολη. Αυτό όμως δεν το είχα μαζί μου. Για 10-15 δευτερόλεπτα ο υπάλληλος φαινόταν αναποφάσιστος, και τελικά μου επέτρεψε να περάσω. Πέρασα από σωματικό έλεγχο, κατευθύνθηκα στην αίθουσα αναμονής. Η όλη διαδικασία (από την αναμονή για το check in μέχρι την άφιξη στην αίθουσα αναμονής) διήρκεσε 45 λεπτά. Περίμενα εκεί, στις 10:30 περίπου επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο, και στις 10:50 περίπου απογειωθήκαμε.

Στις 12:00 προσγειωθήκαμε στο Ελευθέριος Βενιζέλος.