Κωνσταντινούπολη (μέρος V)

Ημέρα 4^η:

            Το πρωί, περί τις 9:30 είχα φτάσει στη στάση του τραμ του μεγάλου παζαριού (δυο στάσεις αργότερα από το Sultanahmet).

Λίγα μέτρα έξω από τη μία είσοδο του παζαριού

Η είσοδος του παζαριού απέχει ένα λεπτό από τη στάση. Το παζάρι είναι βασικά ένα πελώριο κτήριο, με τουλάχιστον επτά πύλες για είσοδο. Στην πύλη στέκεται ένας αστυνομικός, κι απ’ ό,τι είδα, σε κάθε μία είσοδο στεκόταν κι από ένας. Μέσα στο παζάρι υπάρχουν δύο μεγάλοι, σχεδόν παράλληλοι διάδρομοι, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους με μικρότερους διαδρόμους. Είχα την αίσθηση ότι θα ήταν πάρα πολύ εύκολο να χαθώ εκεί μέσα, ευτυχώς όμως δεν χάθηκα, ίσα-ίσα, βρήκα πολύ εύκολα (ίσως και τυχαία) την πύλη την οποία διήλθα νωρίτερα. Τώρα, τα μαγαζιά που βρίσκονται, πουλάνε κοσμήματα, διάφορα διακοσμητικά, μπαχαρικά, χαλιά, τουριστικά είδη, κομπολόγια. 

Εμπόριο μπαχαρικών

Εύχομαι στις αναγνώστριες να αποκτήσουν από ένα τέτοιο κόσμημα

Στο τέλος της επίσκεψης, είδα έναν τσαϊτζή (κατά το καφετζής), και του ζήτησα να φωτογραφήσω τα τσάγια που μετέφερε στους πελάτες του.

 

            Φεύγοντας με το τραμ, κοντά στη γέφυρα του Γαλατά, είδα ένα γραφείο τουριστικών πληροφοριών. Το επισκέφτηκα και ρώτησα πώς μπορώ να πάω στη μονή της Χώρας (τουρκιστί Kariye Camii ή Kariye Müzesi, δηλαδή τζαμί/μουσείο Καριγιέ) χρήσει αστικής συγκοινωνίας. Μου υπέδειξε τρία αστικά λεωφορεία που ξεκινούν 200 μέτρα μακρύτερα από εκεί, αλλά μπερδεύτηκα και περπάτησα επί της γέφυρας. Πάνω της υπήρχαν πολλοί ψαράδες επί το έργον.

            Ύστερα από λίγη ταλαιπωρία, έφτασα στη σωστή στάση, την Eminönü, και πήρα το κατάλληλο αστικό λεωφορείο, και κατέβηκα στην κατάλληλη στάση, την Edirnekapı. Μάλιστα δε, ένας Τούρκος επιβάτης του λεωφορείου, όταν κατάλαβε ότι θα κατέβαινα στη στάση εκείνη, και ότι είμαι τουρίστας, συνεπέρανε ότι θα επισκεπτόμουν τη Μονή της Χώρας, και μου είπε ότι είναι πολύ όμορφη.

            Έφτασα λοιπόν στη Μονή, η οποία είναι μουσείο, με εισιτήριο 15 λιρών. Υπάρχει πλούσια αγιογραφία και πολύ όμορφα ψηφιδωτά. Το κτήριο είναι περίπου τετραγωνικό, και ο κύριος ναός είναι επίσης τετραγωνικός. Ο πρόναος είναι αυτός που έχει την αγιογραφία και τα ψηφιδωτά, ενώ ο κυρίως ναός δεν έχει πολλά.

Ένα μικρό σχόλιο: Στην ακριβώς πιο πάνω φωτογραφία, βλέπετε μια τρύπα, στα δεξιά της φωτογραφίας, και κάπως ψηλά; Μέσα στην τρύπα αυτή υπάρχει ένα λαγίνι, εντοιχισμένο και χτισμένο ανάποδα. Ο σκοπός του ήταν να ενισχύεται η φωνή του του ιερέα και του ψάλτη, ώστε να διαχέεται στον υπόλοιπο ναό - τεχνική που αποτελεί πρόδρομο των μεγάφωνων.
             Και μπαίνουμε τώρα στον κυρίως ναό. Η είσοδος είναι ανάμεσα στα ψηφιδωτά των Αποστόλων Παύλου και Πέτρου.

Στη μία από τις γωνίες του πρόναου υπάρχει το πωλητήριο του μουσείου – μην λησμονείτε ότι μιλάμε για μουσείο.

            Αργότερα, μαζί με την Ε. πια, φύγαμε για τα Πριγκηπόνησα. Πρώτα κάναμε μια στάση σε ένα μαγαζί μπαχαρικών για να αγοράσω σαλέπι. 350 λίρες το κιλό! Θυμάμαι το σχόλιο της Ε.: «και μόνο για τη μυρωδιά, θα έμενα εδώ». Δεν ξέρω αν μπορείτε να φανταστείτε ένα μαγαζί που να πουλά μόνο μπαχαρικά, έχει μια απίστευτη μυρωδιά, που ναι, θα συμφωνήσω με το σχόλιο της Ε.. Ξέρετε, συνήθως οι αισθήσεις οι οποίες μας ευχαριστούν είναι η όραση, η ακοή, άντε και η γεύση. Ε, λοιπόν, τώρα συνειδητοποίησα πώς μπορεί κανείς να είναι ικανοποιημένος, μόνο και μόνο επειδή κάτι μυρίζει υπέροχα. Δεν λέω, πολύ ωραία μυρίζουν π.χ. τα λουλούδια, ή τα αρώματα, αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα έλεγα το ίδιο και για τα μπαχαρικά.

            Στην επόμενη δημοσίευση θα περιγραφτεί η εκδρομή στην Πρίγκηπο, με την οποία ολοκληρώνεται το ταξίδι στην Πόλη.