Κωνσταντινούπολη (μέρος ΙΙ)

            Επόμενος σταθμός μετά την Αγία Σοφία ήταν το βυθισμένο ανάκτορο (ή βασιλική δεξαμενή, ή βασιλική cisterna), το εισιτήριο του οποίου κοστίζει 10 λίρες. Εντύπωση μου προξένησαν οι επιγραφές που διαβάζουν οι κατερχόμενοι τις σκάλες: 

Μετά από 50 περίπου σκαλοπάτια, έφτασα. Πριν περιγράψω το βασικό, ας περιγράψω τα περιφερειακά: Υπάρχουν καφετέριες, καθώς και μια «περίεργη» υπηρεσία. Με κάποιο αντίτιμο, νομίζω των 10 λιρών, όποιος θέλει μπορεί να φορέσει μια παραδοσιακή τούρκικη ενδυμασία, να καθίσει σε τούρκικο καναπέ και να φωτογραφηθεί. Συνεχίζω τώρα για το ανάκτορο. Εκεί αντίκρυσα πάρα πολλές κολώνες. Στη βάση τους υπάρχει νερό, μέσα στο οποίο ζουν ψάρια. Το πάτωμα είναι υπερυψωμένο, αλλά έχει χτιστεί έτσι ώστε να σχηματιστούν κατάλληλοι διάδρομοι. Οι κολώνες φωτίζονται από κόκκινο και κίτρινο φωτισμό, και έχουν στην επιφάνειά τους σκαλισμένα διάφορα σχέδια. Ακολούθησα το διάδρομο όσο έπαιρνε – κάποια σημεία του είναι βρεγμένα και απαιτείται μεγάλη προσοχή, ενώ σε κάποια σημεία το ταβάνι στάζει.

Ταβάνι

Το τέλος της διαδρομής

            Λίγα λόγια για το ανάκτορο: Έχει μήκος 140 μέτρα, πλάτος 70 και ύψος 9, μπορεί να αποθηκεύσει περισσότερα από 80000 κυβικά μέτρα νερό. Η σημερινή κατασκευή ξεκίνησε να εγείρεται επί Ιουστινιανού. Καθένας από τους 336 στύλους έχει διαφορετικό διακοσμητικό ανάγλυφο, και μάλιστα διαφορετικού ρυθμού (ιωνικού, κορινθιακού και λίγοι έχουν δωρικού), διότι προήλθαν από προϋπάρχουσες κατασκευές. Στο τέλος της διαδρομής, ο τελευταίος κίονας έχει σκαλισμένο στη βάση του το κεφάλι της μυθικής Μέδουσας (κόρη του Φουρκέα και της Κητούς, η οποία ενέδωσε στις ορέξεις του Ποσειδώνα μέσα στο Ναό της Αθηνάς. Η θεά τη μεταμόρφωσε σε ένα τέρας, και με τη βοήθειά της, ο Περσέας τη σκότωσε). Ανακαλύφθηκε περίπου το 1550 από το Γάλλο περιηγητή Πιερ Ζιλ. Στην ταινία του James Bond from Russia with love (1963) διάβασα ότι γίνεται ένα ανθρωποκυνηγητό μέσα του. (πηγή: Οι πατρίδες του Ελληνισμού, Κωνσταντινούπολη, Τόμος 4: Ελληνικά και Βυζαντινά μνημεία, National Geographic)
            Μετά επισκεφτήκαμε το μπλε τζαμί (Sultanahmet), που βρίσκεται απέναντι από την Αγία Σοφία. Η αυλή του είναι πολύ περιποιημένη, με πράσινο και λουλούδια. Αφού βρήκαμε από πού μπαίνουμε, διότι από αλλού εισέρχονται οι τουρίστες κι από αλλού οι θρησκευόμενοι, βγάλαμε τα υποδήματά μας, τα οποία τοποθετήσαμε σε μικρές διαφανείς σακούλες που προμηθευτήκαμε επιτόπου, και μπήκαμε. Στην Ε. έδωσαν και ένα μπλε ένδυμα να φορέσει. Ακολουθήσαμε ένα διάδρομο, και μπήκαμε στο κτήριο. Αριστερά μας είδαμε ένα ξύλινο διάτρητο τέμπλο, το οποίο διαχωρίζει τους άντρες από τις γυναίκες. Μπήκαμε προς το κέντρο του, όπου κάποιοι προσεύχονταν, κι άλλοι απλά είχαν ξαπλώσει, στηρίζοντας τις πλάτες τους στις κολώνες. Πατούσαμε σε ένα κόκκινο χαλί, το οποίο κάλυπτε όλο το πάτωμα. Εσωτερικά, επικρατούν το γκρι (ψηλότερα) και το μπλε (χαμηλότερα) στους τοίχους. Μετά βγήκαμε, φορέσαμε τα παπούτσια μας,η Ε. παρέδωσε το μπλε ένδυμα, και φύγαμε για το Τοπ Καπί.

Στην αυλή

Τρούλος

             Το Τοπ Καπί ήταν κλειστό, διότι τις Τρίτες είναι κλειστό. Ωστόσο, η επίσκεψή του πραγματοποιήθηκε την επομένη, οπότε και θα δείτε λεπτομέρειες από το εσωτερικό του. Με το τραμ φύγαμε από εκεί, και μετά πήραμε μετρό, και κατεβήκαμε στην πλατεία Taksım. 

            Κατεβήκαμε τον εμπορικό δρόμο, ονόματι Istıklal που είναι σαν την οδό Ερμού της Αθήνας. Ο πλακόστρωτος δρόμος είναι αρκετά πλατύς, με ράγες στο μέσον του (πέρασαν μερικά τρένα κατά τον περίπατό μας) και πέρασαν ευάριθμα αυτοκίνητα από εκεί. Περάσαμε από το ελληνικό προξενείο τον καθολικό ναό του Αγίου Αντωνίου, και φτάσαμε στον πύργο του Γαλατά, στρίβοντας σε κάποιο σημείο δεξιά. Η είσοδος κοστίζει 12 λίρες, ωστόσο δεν ανεβήκαμε. 

Βιτρίνα ζαχαροπλαστείου στην οδό Istiklal

Ελληνικό προξενείο

Άγιος Αντώνιος

Πύργος του Γαλατά

Μέσα στον πύργο του Γαλατά

Ανηφορίσαμε πάλι το δρόμο αυτό, και καθίσαμε και φάγαμε εκεί kumpır, που είναι σάντουιτς, με τη διαφορά ότι αντί για ψωμάκι, χρησιμοποιούν βραστή πατάτα. Κατόπιν περάσαμε από ένα ζαχαροπλαστείο, το inci, που το έχει Έλληνας, και πήραμε από ένα προφιτερόλ, πολύ γευστικό. Μετά πήγαμε σε ένα άλλο ζαχαροπλαστείο, το οποίο είναι το κορυφαίο της Πόλης, και δοκίμασα ένα ταούκ γιοκσού (=κρέμα με στήθος από κοτόπουλο). Η τιμή του είναι 6 λίρες.

Ταούκ γιοκσού

Cheesecake, εκμέκ, ασουρέ

Ασουρέ, μαλεμπί (;)

Καζάν ντιπί (=πάτος του καζανιού)

            Ελπίζω οι φωτογραφίες των γλυκών να σας άνοιξε την όρεξη για κανένα γλυκάκι, έτσι; Επειδή έχω δοκιμάσει, ξέρω ότι τα παραπάνω εικονιζόμενα γλυκά είναι πολύ νόστιμα (ενώ το ταούκ γιοκσού θα το χαρακτήριζα μάλλον άγευστο, να πω την αλήθεια μου).

            Επιστρέψαμε στην πλατεία Taksım, και μεταβήκαμε στο Cevahır, που είναι τα αντίστοιχα Mall, και μάλιστα, το μεγαλύτερο πολυκατάστημα στην Ευρώπη. Μπήκαμε, αφότου περάσαμε έλεγχο των αποσκευών. Ανεβήκαμε κυλιόμενες σκάλες, και είδα πως έχει έξι ορόφους, πολύ μεγάλους. Όταν βγήκαμε, η ώρα ήταν περίπου 15:30.

            Εν συνεχεία πήραμε το αστικό λεωφορείο, κατεβήκαμε σε μια στάση, κάτω από τη μία από τις δύο γέφυρες που ενώνουν την Ευρωπαϊκή με την Ασιατική Τουρκία. Η περιοχή λέγεται Ortaköy. Από δεξιά μας είχαμε τη θάλασσα, και πιο κοντά μας πάρκο και καφετέριες. Από την αριστερή μεριά μας είναι μαγαζιά και από πίσω τους η κορυφή του βουνού που είναι καλά κρυμμένη πίσω από δέντρα. Περπατήσαμε περίπου μισή ώρα, περνώντας μέσα από μια άλλη περιοχή, ονόματι Kuruçeşme, ώσπου φτάσαμε σε ένα κατάστημα παγωτών, στο Arnavutköy (ελληνιστί, χωριό των Αλβανών). Φάγαμε επιτόπου από ένα παγωτό κι επιστρέψαμε με το αστικό λεωφορείο στο σπίτι του C..

Στρατιωτική Τουρική Ακαδημία (Ασιατική Τουρκία)

            Κατά το βράδυ, ύστερα από λίγη ανάπαυση, βγήκαμε. Πήραμε ένα παραδοσιακό kebab, και αργότερα φύγαμε και πήγαμε για ποτό και ναργιλέ. Κατά τις 23:30 φύγαμε.

Τσάι

            Κι έτσι τελείωσε η πρώτη μέρα.

            Την επόμενη μέρα (κατά το «δείτε στο επόμενο επεισόδιο», :)) πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη στο Τοπ Καπί, επίσκεψη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, και μια βαρκάδα στο Βόσπορο.