Παράξενος ταξιδιώτης: Κωνσταντινούπολη (μέρος III)

Συνεχίζουμε το ταξίδι μας, με επίσκεψη στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στο Τοπ Καπί.

Ημέρα 3:

Το πρωί στις 8:30 έφυγα για το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Λίγα λεπτά πριν επιβιβαστώ στο ταξί, άρχισε να βρέχει πολύ δυνατά. Ο ταξιτζής δεν ήξερε πού ακριβώς είναι το Πατριαρχείο, και κάναμε τρεις ή τέσσερις βόλτες από μπροστά του.

Το ταξί σταμάτησε σε κάποιο σημείο του παραλιακού δρόμου, το οποίο τέμνεται κάθετα με έναν άλλο δρόμο, μήκους περίπου δέκα μέτρων, κατά μήκος του οποίου υπάρχουν τρία ή τέσσερα τουριστικά μαγαζιά. Διασχίζοντάς τα, έστριψα αριστερά, και λίγα μέτρα πιο μακριά βρήκα ένα θεωρείο με έναν αστυνομικό μέσα του. Τον ρώτησα για το οικουμενικό πατριαρχείο, και μου έγνεψε προς την είσοδό του, που είναι δίπλα του. Ανηφόρισα την είσοδο, έστριψα αριστερά και μπήκα σε μια τετράγωνη αυλή. Το κτήριο μπροστά μου είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, μόνο που δεν θυμίζει ναό. Αυτό βέβαια δεν το υποβαθμίζει, έτσι; Μπήκα – εκείνη την ώρα εισερχόταν και ένα group Ελλήνων – στον πρόναο, και πιο μέσα είναι ο κυρίως ναός.


Είσοδος προς το Οικ. Πατριαρχείο

Σαν εμφάνιση, δεν απέχει και πολύ από έναν ορθόδοξο ναό. Είναι μακρόστενο, πλάτος 15 περίπου μέτρα, μήκος δεν μπορώ να προσδιορίσω.

Κινήθηκα προς τα δεξιά, ανέβηκα ένα ή δύο σκαλοπάτια, και συνέχισα προς τα αριστερά (προς το ιερό δηλαδή). Στα μισά περίπου του διαδρόμου υπήρχαν δύο λειψανοθήκες των Αγίων Θεοφανούς και Ευφημίας.

Στο σολέα είχε τοποθετηθεί άλλη μία λειψανοθήκη της Αγίας Σολωμονής, της αγίας της ημέρας (1 Αυγούστου).

Κατά τις 10:30 έφυγα. Το group είχε φύγει νωρίτερα.

Αργότερα επιβιβάστηκα σε ένα ταξί μετέβην στο Τοπ Καπί, το οποίο βρίσκεται στην περιοχή Sultanahmet, όπου βρίσκονται η Αγία Σοφία, το μπλε τζαμί και το βυθισμένο ανάκτορο. Εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε να βρέχει καλά. Στην είσοδό του, η οποία ευτυχώς στεγάζεται, είχαν σταματήσει πολλοί από τους τουρίστες, αναμένοντας να κοπάσει. Εκεί είχαμε δόσει σημείο συνάντησης. Κάποια στιγμή, το πήραμε απόφαση και ξεκινήσαμε και μπήκαμε μέσα. Η ώρα ήταν περίπου 11:00. Προχωρήσαμε στον κήπο του, συναντήσαμε μια παρέλαση των Τούρκων, και βγάλαμε τα εισιτήρια, κόστους 25 τουρκικών λιρών το καθένα, και διήλθαμε την πύλη.

Περάσαμε από έλεγχο των αποσκευών, και συνεχίσαμε περιμετρικά του δεύτερου κήπου, ξεκινώντας από δεξιά. Πρώτα είδαμε δύο μακέτες κτηρίων, κι έπειτα δεν μπορώ να θυμηθώ τι, πίσω από τζαμαρία. Στη συνέχεια υπάρχουν στηριγμένες στον τοίχο μαρμάρινες πλάκες, με γράμματα μουσουλμανικά. Ευθεία μπροστά μας μόλις έχοντας περάσει τον έλεγχο, δηλαδή απέναντι από τον έλεγχο, είναι ένα κτήριο, μέσα στο οποίο μπήκαμε.

Περάσαμε από δύο αίθουσες, η πρώτη δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, παρά ένα τζάκι, η άλλη όμως έχει πίσω από τη τζαμαρία μια κρεββατοκάμαρα.

Συνεχίζοντας ευθεία, βγήκαμε από το κτήριο, στην τρίτη και τελευταία αυλή, μέσα στην οποία υπάρχει μεταξύ άλλων κι ένας πλάτανος με μια μεγάλη κουφάλα.

Συνεχίσαμε πάλι περιφερειακά, να μπαίνουμε στις αίθουσες ενός πελώριου κτηρίου, τη μία μετά την άλλη. Κατά την επίσκεψη των αιθουσών αυτών απαγορεύεται η χρήση της φωτογραφικής μηχανής. Στο ένα δωμάτιο τα εκθέματα είναι παραδοσιακές μουσουλμανικές γυναικείες στολές, ενώ στα υπόλοιπα (αν θυμάμαι καλά) είναι πολλοί πολύτιμοι λίθοι, μεταξύ των οποίων ρουμπίνια και σμαράγδια, είτε μεμονωμένοι, είτε ενσωματωμένοι σε ξίφη και μαχαιρίδια, ενώ σε άλλες αίθουσες εκτίθενται θρόνοι πασάδων (πλατείς και κοντοί). Προσωπικά ξεχώρισα ένα υπέροχο διαμάντι, το οποίο φυλάσσεται σε μια προθήκη, και μάλιστα ο επισκέπτης έχει μια μικρή απόσταση από εκεί. Οι δυο φωτογραφίες που ακολουθούν προέρχονται από τον οδηγό του Τοπ Καπί.

Ύστερα από μερικές αίθουσες, η διαδρομή έβγαζε σε ένα μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα. Σχεδόν όλοι οι τουρίστες έβγαζαν φωτογραφίες τους με φόντο τη θάλασσα.

Μετά δεν θυμάμαι πώς συνεχίζει η διαδρομή. Σε εκείνο το σημείο πρέπει να βγήκαμε στην αυλή, να κατηφορίσαμε προς μια άλλη, τέταρτη αυλή (για μερικά μέτρα περπατήσαμε κάτω από το κτήριο), η οποία περιλαμβάνει το εστιατόριο/καφετέρια του μουσείου, αλλά ανεβήκαμε από τον ίδιο δρόμο, και συνεχίσαμε την επίσκεψη στις υπόλοιπες αίθουσες. Δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα από τα ενδιάμεσα. Κάποια στιγμή φτάσαμε πάλι στον τέταρτο κήπο, αλλά από άλλο σημείο. Ανεβήκαμε μερικά σκαλοπάτια, και φτάσαμε σε μια άλλη αυλή, με τέσσερα ή πέντε κιόσκια. Καθένα από τα κιόσκια, πολυγωνικού σχήματος, περιέχει από τρεις πλατείς και κοντούς καναπέδες, και περίτεχνου σχεδίου τοίχους. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν, ελήφθησαν εντός διαφόρων κιοσκιών (π.χ. Revan kiosk, Baghdad kiosk, Mecidiye kiosk).

Μαγκάλι

Επιστρέφοντας στην τρίτη αυλή, μπήκαμε στο κτήριο της βιβλιοθήκης του Σουλτάνου Ahmed του τρίτου. Χτίστηκε το 1719 για να τη χρησιμοποιεί η βασιλική οικογένεια. Όπως μπορείτε να δείτε, δεν υπάρχουν βιβλία, καθώς βρίσκονται στο τζαμί Ağalar. Τα βιβλία είχαν θεολογικό περιεχόμενο ή θέματα ισλαμικού νόμου, ή παρεμφερή.

Βρύση, μπροστά από τη βιβλιοθήκη του Σουλτάνου Ahmed IIΙ

Θυμάμαι μια αίθουσα να έχει στρατιωτικές ενδυμασίες, καθώς και πορτραίτα και πίνακες των 30 από τους 36 σουλτάνους της Τουρκίας. Αργότερα περάσαμε από την τρίτη αυλή, και βγήκαμε στη δεύτερη. Συνεχίσαμε στρίβοντας δεξιά από εκεί, συνεχίζοντας την περιφερειακή επίσκεψη της αυλής. Περάσαμε μετά από δύο αίθουσες, συνεχόμενες, κι αργότερα κάναμε μια στάση στο κατάστημα του μουσείου.

Μετά κατευθυνθήκαμε στο χαρέμι του μουσείου, αυτό στο οποίο η επίσκεψη εμπεριέχεται στην τιμή του εισιτηρίου, διότι υπάρχει κι άλλο ένα, με εισιτήριο 15 λιρών, αλλά, ύστερα από μια τρίωρη επίσκεψη, ήμασταν εντελώς κουρασμένοι για να μπούμε κι εκεί. Μπήκαμε λοιπόν στο προαναφερθέν χαρέμι, στο οποίο περιλαμβάνονται στολές χορευτριών.