Ένα παράξενο ταξίδι γεύσης

Αγαπητοί συνταξιδιώτες, καλησπέρα.

        Συνεχίζουμε με ένα παράξενο αυτή τη φορά ταξίδι. Ένα γαστρονομικής φύσεως ταξίδι. Βλέπετε, τυγχάνει να μου αρέσει η ανατολίτικη κουζίνα - όταν μπορώ κι έχω κέφια, μαγειρεύω πού και πού κανένα Κωνσταντινοπολίτικο γεύμα.
        Το βράδυ της πρώτης Τρίτης του καινούριου έτους, επέλεξα να πάω σε ένα ανατολίτικο εστιατόριο με τον αδερφικό μου φίλο Γ., ο οποίος είναι των ίδιων γαστρονομικών γούστων. Για να είμαι ειλικρινής, εκείνος στάθηκε αφορμή να διευρύνω τους γευστικούς μου ορίζοντες. Έτσι, κατά τις 22:00 φτάσαμε στο Arabesque, ένα αραβικό εστιατόριο στον Άγιο Δημήτριο.
        Η μουσική υπόκρουση είναι καθαρά ανατολικής καταγωγής. Το εστιατόριο είναι άνετο. Οι τοίχοι έχουν το χρώμα του θερμού κόκκινου, και ο φωτισμός προσδίδει επιπλέον ομορφιά. Η όλη ατμόσφαιρα παραπέμπει κατ' ευθείαν στην Ανατολή, μπορείτε να το διαπιστώσετε και στις φωτογραφίες που είναι αναρτημένες στον ιστοχώρο του.  Αν επιλέξετε φαγητά ανατολίτικα, θα έχετε την αίσθηση ότι βρίσκεστε στην Αραβία. Αν δε, προγραμματίσετε την επίσκεψή σας βράδυ Παρασκευής ή Σαββάτου, θα παρακολουθήσετε και χορό της κοιλιάς.
        Παραγγείλαμε ένα κούμπε (=λιβανέζικοι μεζέδες με γέμιση καβουρδισμένου κιμά με κρεμμύδι, συνοδεία σως γιαουρτιού) για ορεκτικό, ο Γ. μία γιαουρτλού, εγώ ένα κεμπάπ οριεντάλ. Μια φωτογραφία ίσον χίλιες λέξεις. Οι δύο φωτογραφίες που ακολουθούν τα λένε όλα.

Κεμπάπ οριεντάλ

Γιαουρτλού

Στην πρώτη από τις δυο πιο πάνω φωτογραφίες διακρίνεται το ψωμί που χρησιμοποιούν οι Άραβες: λεπτές ζύμες ψημένες.
         Κάποια στιγμή, ο Γ. αποφάσισε να δοκιμάσει μία από τις πολλές γεύσεις καπνού για ναργιλέ τις οποίες διαθέτει το κατάστημα. Αποφασίστηκε να είναι άρωμα τριαντάφυλλο, κι έτσι πολύ σωστά αναμμένος έφτασε ο ναργιλές στο τραπέζι μας. Φωτογραφίες από ναργιλέδες μπορείτε να βρείτε και στη σελίδα του μαγαζιού, απλά εγώ επέλεξα να αναρτήσω τη φωτογραφία που ακολουθεί, διότι έχει κάτι το ωραίο, και ταυτόχρονα άγνωστο σε πολλούς: το πάνω μέρος ενός ναργιλέ. Σ' αυτό το σημείο τοποθετούνται κομμάτια αναμμένου κάρβουνου καίγοντας τον καπνό (τουμπεκί) με το επιθυμητό άρωμα που βρίσκεται ακριβώς από κάτω από το αλουμινόχαρτο.
         Η λέξη ναργιλές προέρχεται από το περσικό ναργκιούλ, είδος ινδικής καρύδας δηλαδή, από την οποία κατασκευαζόταν αρχικά ο ναργιλές. Πλέον, χρησιμοποιείται γυαλί για την κατασκευή του. 

         Στο τέλος ήρθε το γλυκό: τέσσερρις μικρές μπουκιές σιροπιαστών, οι δύο ήταν από μπακλαβά, οι άλλες δύο από καταΐφι.
         Ο λογαριασμός μας ήρθε σε μια μινιατούρα σεντουκιού που ανοίγιντάς το, νόμιζες ότι θα βρεις θησαυρούς από τη μακρινή Ανατολή. Κάτι τέτοιο θα έπρεπε σίγουρα να το απαθανατίσει ο φακός.

         Όταν μάλιστα ανοίξαμε το σεντούκι του Aladdin και είδαμε ότι και οι τιμές για όσα είχαμε απολαύσει ήταν πολύ λογικές και προσιτές, η καλή μας διάθεση και οι καλές μας εντυπώσεις κορυφώθηκαν. Σ' αυτό είχε συντελέσει εκτός από τις εξαιρετικές γεύσεις, το πολύ όμορφο περιβάλλον και τους εξωτικούς καπνούς του ναργιλέ, η εξαιρετική διάθεση κι η εξυπηρετικότητα του προσωπικού και των ιδιοκτητών του καταστήματος. Δεν ξέρω αν με αυτό το post μου σας άνοιξα την όρεξη για ταξίδια στις γεύσεις της Ανατολής, εγώ πάντως είμαι σίγουρος ότι θα ξαναταξιδεύσω στο βασίλειο του Αrabesque με πρώτη ευκαιρία.

______________________
Σχετικά με την ιστορία του ναργιλέ, οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το βιβλίο "εδεσματολόγιο Κωνσταντινουπόλεως" εκδόσεων Σαββάλα.