Εισαγωγικά:
Την προηγουμένη έφυγαν ο Σ. και η Σ. στην Ελλάδα, κι έμεινα πίσω εγώ για άλλες δύο μέρες. Την έκτη μέρα επισκέφτηκα το Τολέδο, και την επομένη επέστρεψα κι εγώ στην Ελλάδα.
6η μέρα: Επίσκεψη στο Τολέδο
Ξύπνησα νωρίς, και έφτασα στο σταθμό των τρένων στις 7:45. Το τρένο φεύγει στις 7:50, αλλά ήταν πλήρες. Περίμενα εκεί μέχρι το επόμενο, των 9:20.
Χρειάστηκε μισή ώρα μέχρι να φτάσουμε στο Τολέδο. Η διαδρομή δεν παρουσίασε κάτι το ιδιαίτερο: δεν υπάρχουν βουνά, η γη είναι επίπεδη.
Στις 9:50 έφτασα. Πήγα στη στάση του αστικού λεωφορείου, που είναι εκεί κοντά. Εκείνη την ώρα έφτασε το συγκεκριμένο αστικό, κι επιβιβάστηκα, με προορισμό στην κεντρική πλατεία. Η πόλη μου έδωσε την εικόνα ότι έχει δύο όψεις: την παραδοσιακή, την παλιά, και την πιο σύγχρονη. Η περιπλάνηση στην παλιά αυτή πόλη διήρκεσε μέχρι τις 14:00.
Φτάνοντας στην πλατεία, επισκέφτηκα το μουσείο Santa Cruz (=Τίμιος Σταυρός), που βρισκόταν κοντά. Καθ’ οδόν είδα το μπρούτζινο άγαλμα του Θερβάντες.
Η πρώτη αίθουσα είχε περίπου 8 ταπετσαρίες τοίχου, σε ανάλογες διαστάσεις. Κατευθυνόμενος προς την έξοδο, είδα ότι υπάρχει κι άλλο μέρος προς επίσκεψη, και βγήκα σε έναν κήπο. Μπήκα σε μία αίθουσα, η οποία είχε αντικείμενα αρχαιοϊσπανικού χαρακτήρα. Κατόπιν ανέβηκα τη σκάλα, η οποία με οδήγησε σε ένα τετράγωνο μπαλκόνι. Εκεί υπάρχουν δύο αίθουσες προς επίσκεψη – η μία με πίνακες και πιθάρια, κι η άλλη μια έκθεση με κεραμικά. Κατόπιν κατέβηκα στο ισόγειο, πέρασα από την περιφέρεια του τετραγωνικού κήπου. Κάποιες φωτογραφίες βγήκαν θολές, διότι απαγορεύεται η χρήση του φλας κατά τη λήψη τους.
Μπορείτε να δείτε κι ένα video από μία από τις αίθουσες του μουσείου στο youtube.
Κατόπιν ξεκίνησα να ακολουθώ τη συνιστώμενη διαδρομή από τον τουριστικό οδηγό που μου είχε αφήσει ο Σ.. Η πόλη είναι γραφική, με πολύ στενά σοκάκια κάπου κάπου.
Είναι γεγονός ότι αυτή η πορεία, όπως ήταν στο βιβλίο, είναι πολύ απλοϊκή, με αποτέλεσμα να χάνομαι από αυτήν πολύ συχνά. Μετά μπήκα σ’ ένα μικρό μουσείο. Ύστερα, κι αφού ο χάρτης του βιβλίου με είχε χάσει και περιπλανήσει, κατέληξα στην εκκλησία του Santo Tomé. Η είσοδος είναι 2.30€, και έχει μία αίθουσα με δύο πίνακες – ο ένας, μικρός, απεικονίζει έναν Εσταυρωμένο, κι ο άλλος, σε διαστάσεις τοίχου, απεικονίζει τον πολύ γνωστό πίνακα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, την «ταφή του κόμη Orgaz».
Ύστερα από ψάξιμο και χάσιμο μέσα στο Τολέδο, κατάφερα και βρήκα το τρίτο αξιοθέατο, τον Καθεδρικό Ναό – με είσοδο 8€. Η ώρα ήταν περίπου 13:00. Μου είπαν ότι ο Καθεδρικός έχει 4 μουσεία, ένα εκ των οποίων εκείνη την ώρα επισκεπτόταν κάποιος πολιτικός, και η υπάλληλος μου είπε να ξαναπεράσω από εκεί στις 14:00, να δω το μουσείο με το ίδιο εισιτήριο. Μπήκα στο ναό. Πολύ ψηλός. Στο μέσον έχει (αν θυμάμαι καλά) το εκκλησιαστικό όργανο. Στην περίμετρο της εκκλησίας βρίσκονται τα μουσεία, από τα οποία έχω ελάχιστες αναμνήσεις.
Στις 14:00 επέστρεψα στην πλατεία, εκεί που με είχε αφήσει νωρίτερα το αστικό, όπου και κάθισα κι έφαγα meatballs in the garden, τα οποία ήταν κεφτέδες με αρακά. Ο κιμάς δεν με ενθουσίασε πολύ, αλλά είχε καλή γεύση. Έκανα μια απόπειρα να επισκεφτώ το Alcazar, ένα άλλο αξιοθέατο της πόλης, αλλά λόγω έργων ήταν κλειστό. Με το αστικό πήγα στο σταθμό των λεωφορείων, στις 14:45 έβγαλα το εισιτήριο και στις 15:00 έφυγα.
Ανεβάζω μερικές φωτογραφίες από το Τολέδο, διάσπαρτες, για την ακρίβεια, όσο παιδευόμουν να βρω μιαν άκρη.
Στις 15:50 έφτασα στη Μαδρίτη. Στο ενδιάμεσο της επιστροφής, η συννεφιά, η οποία είχε αντικαταστήσει την πρωινή ηλιοφάνεια, έφερε βροχή. Στις 17:40 έφτασα στη Μαδρίτη. Είχα τύχη που είχα και την ομπρέλα μαζί, και ξεκίνησα να περπατάω. Σταμάτησα για έναν καφέ στα Starbucks coffee για 45 λεπτά. Εκείνη την ώρα πρέπει φίλαθλοι να υποδέχονταν τους ποδοσφαιριστές της Atlético de Madrid. Επέστρεψα στο ξενοδοχείο, και ξαναβγήκα για μια τελευταία βόλτα. Έφτασα στην πλατεία Puerta del Sol, όπου έγινε η υποδοχή των πρωταθλητών.
Μετά πέρασα από την πλατεία με τα περίπτερα, κι έφαγα κάτι σαν πίτσα σκεπαστή, αλλά μου φάνηκε άγευστη. Πέρασα από το ξενοδοχείο για να αφήσω κάποια πράγματα, και έκανα την τελευταία βόλτα για εκείνο το βράδυ. Η περιπλάνηση ξεκίνησε – δεν θυμάμαι από πού – και κατέληξε στην Plaza de Espana. Εκεί υπάρχει μια άλλη λίμνη, και μπροστά της ένα άγαλμα με το Δον Κιχώτη, και πίσω του το άγαλμα του Θερβάντες. Από την άλλη πλευρά της πλατείας βρήκα του Βασιλικό Παλάτι.
7η μέρα: Επιστροφή
Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος του πρωινού κάνοντας έναν περίπατο, και περί τις 10:30 έφυγα, με κατεύθυνση το αεροδρόμιο. Κατέβηκα στη στάση του metro Terminal 11, και μετά από 20 λεπτά περπάτημα, έφτασα στο σωστό ταμείο. Ύστερα από μισή ώρα αναμονής στην ουρά, έκανα check in του εισιτηρίου, και μέχρι τις 12:50 καθόμουν. Τότε μπήκαμε στο αεροπλάνο. Πίσω μου ήταν δυο φίλοι, Έλληνες. Όταν μας υποδέχτηκε η αεροσυνοδός της Aegean, και μας καλωσόρισε στα ελληνικά, άκουσα τον ένα φίλο από πίσω να σχολιάζει στον άλλον «επιτέλους, άκουσα ελληνικά». Η θέση μου ήταν δίπλα στο παράθυρο.
Περί τις 17:50 (ώρα Ελλάδας) προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Περίπου 15 λεπτά αργότερα ξεκίνησαν οι πρώτες παραλαβές των αποσκευών. Η δική μου παρελήφθη μετά από 10 λεπτά περίπου αναμονής. Μετά μπήκα στο αστικό, το οποίο έφυγε σχεδόν αμέσως όταν μπήκα.
______________________
1 Προσωπικά, θα συνιστούσα να το έχετε κατά νου, αν μετά τη Μαδρίτη σκοπεύετε να ταξιδέψετε προς την Αθήνα. Ο Σ. και η Σ., είχαν κατεβεί σε άλλο terminal (και συγκεκριμένα σε αυτό στο οποίο είχαμε φτάσει από τη Βαρκελώνη), και ταλαιπωρήθηκαν μέχρι να φτάσουν στο κατάλληλο μέρος, κι αυτό διότι το terminal 1 είναι αρκετά μακριά από το άλλο.
Τέλος, ανεβάζω μερικές σκόρπιες φωτογραφίες από τη Μαδρίτη:
Στη φωτογραφία που ακολουθεί, βλέπετε τη γωνία ενός κτηρίου. Δεξιά, βλέπετε μπαλκόνια του, ενώ αριστερά, τον τοίχο πάνω στον οποίο έχουν ζωγραφίσει μπαλκόνια. Καλό;
Οι Ισπανοί χρησιμοποιούν διαφορετικό σύστημα ονοματοδοσίας από αυτό που χρησιμοποιούμε εμείς. Οι φωτογραφίες το επιβεβαιώνουν.
Κι ένα άλλο video. Διάσχιση ενός δρόμου της Μαδρίτης. Ακούστε τον προειδοποιητικό ήχο του φαναριού που απευθύνεται στους πεζούς.
Επίλογος:
Το θέμα της εταιρείας-απάτης ταχτοποιήθηκε. Ακολουθήθηκε η δικαστική οδός, και τον Αύγουστο του ιδίου έτους τα λεφτά επιστράφηκαν στον τραπεζικό λογαριασμό του Σ. Όλα, μέχρι και το τελευταίο cent. Έτσι λοιπόν, αφού πληρώσαμε το ξενοδοχείο της Βαρκελώνης, ο καθένας πήρε πίσω τα λεφτά του – δηλαδή τα λεφτά από τις διανυκτερεύσεις που θα είχαμε κάνει στο (πρώτο) ξενοδοχείο στη Μαδρίτη. Ηθικό δίδαγμα: Προσοχή στη διαδικτυακή χρήση στο κλείσιμο των ξενοδοχείων (καλά, αυτό είναι γενικό, εγώ όμως αναφέρομαι σε ό,τι έχει να κάνει με ταξίδια). Να εμπιστεύεστε μόνο όσα sites αποδείχτηκαν αξιόπιστα. Εκείνες τις μέρες ο ιστόχωρος έκλεισε.
Καλό είναι να κάνετε πάρα πολύ καλό έλεγχο όσον αγορά το ξενοδοχείο στο οποίο θέλετε να κλείσετε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το τεσσάρων αστέρων ξενοδοχείο στη Μαδρίτη (το πρώτο στο οποίο είχαμε μείνει). Είχαν αναρτηθεί ωραίες και κομψές φωτογραφίες, αλλά όταν πήγαμε, έδωσε μια εικόνα μουντή. Συν τοις άλλοις, είδα ότι δεν το έγραψα στο κατάλληλο σημείο, το ασανσέρ ήταν πολύ μικρό, οριακά χωρούσαν τρία άτομα. Εμείς θα το αξιολογούσαμε μέχρι τριών αστέρων, όχι περισσότερο.
Την προηγουμένη έφυγαν ο Σ. και η Σ. στην Ελλάδα, κι έμεινα πίσω εγώ για άλλες δύο μέρες. Την έκτη μέρα επισκέφτηκα το Τολέδο, και την επομένη επέστρεψα κι εγώ στην Ελλάδα.
6η μέρα: Επίσκεψη στο Τολέδο
Ξύπνησα νωρίς, και έφτασα στο σταθμό των τρένων στις 7:45. Το τρένο φεύγει στις 7:50, αλλά ήταν πλήρες. Περίμενα εκεί μέχρι το επόμενο, των 9:20.
Χρειάστηκε μισή ώρα μέχρι να φτάσουμε στο Τολέδο. Η διαδρομή δεν παρουσίασε κάτι το ιδιαίτερο: δεν υπάρχουν βουνά, η γη είναι επίπεδη.
Στις 9:50 έφτασα. Πήγα στη στάση του αστικού λεωφορείου, που είναι εκεί κοντά. Εκείνη την ώρα έφτασε το συγκεκριμένο αστικό, κι επιβιβάστηκα, με προορισμό στην κεντρική πλατεία. Η πόλη μου έδωσε την εικόνα ότι έχει δύο όψεις: την παραδοσιακή, την παλιά, και την πιο σύγχρονη. Η περιπλάνηση στην παλιά αυτή πόλη διήρκεσε μέχρι τις 14:00.
Φτάνοντας στην πλατεία, επισκέφτηκα το μουσείο Santa Cruz (=Τίμιος Σταυρός), που βρισκόταν κοντά. Καθ’ οδόν είδα το μπρούτζινο άγαλμα του Θερβάντες.
Η πρώτη αίθουσα είχε περίπου 8 ταπετσαρίες τοίχου, σε ανάλογες διαστάσεις. Κατευθυνόμενος προς την έξοδο, είδα ότι υπάρχει κι άλλο μέρος προς επίσκεψη, και βγήκα σε έναν κήπο. Μπήκα σε μία αίθουσα, η οποία είχε αντικείμενα αρχαιοϊσπανικού χαρακτήρα. Κατόπιν ανέβηκα τη σκάλα, η οποία με οδήγησε σε ένα τετράγωνο μπαλκόνι. Εκεί υπάρχουν δύο αίθουσες προς επίσκεψη – η μία με πίνακες και πιθάρια, κι η άλλη μια έκθεση με κεραμικά. Κατόπιν κατέβηκα στο ισόγειο, πέρασα από την περιφέρεια του τετραγωνικού κήπου. Κάποιες φωτογραφίες βγήκαν θολές, διότι απαγορεύεται η χρήση του φλας κατά τη λήψη τους.
Κατόπιν ξεκίνησα να ακολουθώ τη συνιστώμενη διαδρομή από τον τουριστικό οδηγό που μου είχε αφήσει ο Σ.. Η πόλη είναι γραφική, με πολύ στενά σοκάκια κάπου κάπου.
Είναι γεγονός ότι αυτή η πορεία, όπως ήταν στο βιβλίο, είναι πολύ απλοϊκή, με αποτέλεσμα να χάνομαι από αυτήν πολύ συχνά. Μετά μπήκα σ’ ένα μικρό μουσείο. Ύστερα, κι αφού ο χάρτης του βιβλίου με είχε χάσει και περιπλανήσει, κατέληξα στην εκκλησία του Santo Tomé. Η είσοδος είναι 2.30€, και έχει μία αίθουσα με δύο πίνακες – ο ένας, μικρός, απεικονίζει έναν Εσταυρωμένο, κι ο άλλος, σε διαστάσεις τοίχου, απεικονίζει τον πολύ γνωστό πίνακα του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, την «ταφή του κόμη Orgaz».
Ύστερα από ψάξιμο και χάσιμο μέσα στο Τολέδο, κατάφερα και βρήκα το τρίτο αξιοθέατο, τον Καθεδρικό Ναό – με είσοδο 8€. Η ώρα ήταν περίπου 13:00. Μου είπαν ότι ο Καθεδρικός έχει 4 μουσεία, ένα εκ των οποίων εκείνη την ώρα επισκεπτόταν κάποιος πολιτικός, και η υπάλληλος μου είπε να ξαναπεράσω από εκεί στις 14:00, να δω το μουσείο με το ίδιο εισιτήριο. Μπήκα στο ναό. Πολύ ψηλός. Στο μέσον έχει (αν θυμάμαι καλά) το εκκλησιαστικό όργανο. Στην περίμετρο της εκκλησίας βρίσκονται τα μουσεία, από τα οποία έχω ελάχιστες αναμνήσεις.
Στις 14:00 επέστρεψα στην πλατεία, εκεί που με είχε αφήσει νωρίτερα το αστικό, όπου και κάθισα κι έφαγα meatballs in the garden, τα οποία ήταν κεφτέδες με αρακά. Ο κιμάς δεν με ενθουσίασε πολύ, αλλά είχε καλή γεύση. Έκανα μια απόπειρα να επισκεφτώ το Alcazar, ένα άλλο αξιοθέατο της πόλης, αλλά λόγω έργων ήταν κλειστό. Με το αστικό πήγα στο σταθμό των λεωφορείων, στις 14:45 έβγαλα το εισιτήριο και στις 15:00 έφυγα.
Ανεβάζω μερικές φωτογραφίες από το Τολέδο, διάσπαρτες, για την ακρίβεια, όσο παιδευόμουν να βρω μιαν άκρη.
 |
| Santo Tomé |
 | |
| Alcazar |
Μετά πέρασα από την πλατεία με τα περίπτερα, κι έφαγα κάτι σαν πίτσα σκεπαστή, αλλά μου φάνηκε άγευστη. Πέρασα από το ξενοδοχείο για να αφήσω κάποια πράγματα, και έκανα την τελευταία βόλτα για εκείνο το βράδυ. Η περιπλάνηση ξεκίνησε – δεν θυμάμαι από πού – και κατέληξε στην Plaza de Espana. Εκεί υπάρχει μια άλλη λίμνη, και μπροστά της ένα άγαλμα με το Δον Κιχώτη, και πίσω του το άγαλμα του Θερβάντες. Από την άλλη πλευρά της πλατείας βρήκα του Βασιλικό Παλάτι.
 |
| Βασιλικό Παλάτι (Palacio Real) |
7η μέρα: Επιστροφή
Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος του πρωινού κάνοντας έναν περίπατο, και περί τις 10:30 έφυγα, με κατεύθυνση το αεροδρόμιο. Κατέβηκα στη στάση του metro Terminal 11, και μετά από 20 λεπτά περπάτημα, έφτασα στο σωστό ταμείο. Ύστερα από μισή ώρα αναμονής στην ουρά, έκανα check in του εισιτηρίου, και μέχρι τις 12:50 καθόμουν. Τότε μπήκαμε στο αεροπλάνο. Πίσω μου ήταν δυο φίλοι, Έλληνες. Όταν μας υποδέχτηκε η αεροσυνοδός της Aegean, και μας καλωσόρισε στα ελληνικά, άκουσα τον ένα φίλο από πίσω να σχολιάζει στον άλλον «επιτέλους, άκουσα ελληνικά». Η θέση μου ήταν δίπλα στο παράθυρο.
Περί τις 17:50 (ώρα Ελλάδας) προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Περίπου 15 λεπτά αργότερα ξεκίνησαν οι πρώτες παραλαβές των αποσκευών. Η δική μου παρελήφθη μετά από 10 λεπτά περίπου αναμονής. Μετά μπήκα στο αστικό, το οποίο έφυγε σχεδόν αμέσως όταν μπήκα.
______________________
1 Προσωπικά, θα συνιστούσα να το έχετε κατά νου, αν μετά τη Μαδρίτη σκοπεύετε να ταξιδέψετε προς την Αθήνα. Ο Σ. και η Σ., είχαν κατεβεί σε άλλο terminal (και συγκεκριμένα σε αυτό στο οποίο είχαμε φτάσει από τη Βαρκελώνη), και ταλαιπωρήθηκαν μέχρι να φτάσουν στο κατάλληλο μέρος, κι αυτό διότι το terminal 1 είναι αρκετά μακριά από το άλλο.
Τέλος, ανεβάζω μερικές σκόρπιες φωτογραφίες από τη Μαδρίτη:
Στη φωτογραφία που ακολουθεί, βλέπετε τη γωνία ενός κτηρίου. Δεξιά, βλέπετε μπαλκόνια του, ενώ αριστερά, τον τοίχο πάνω στον οποίο έχουν ζωγραφίσει μπαλκόνια. Καλό;
Οι Ισπανοί χρησιμοποιούν διαφορετικό σύστημα ονοματοδοσίας από αυτό που χρησιμοποιούμε εμείς. Οι φωτογραφίες το επιβεβαιώνουν.
Κι ένα άλλο video. Διάσχιση ενός δρόμου της Μαδρίτης. Ακούστε τον προειδοποιητικό ήχο του φαναριού που απευθύνεται στους πεζούς.
Επίλογος:
Το θέμα της εταιρείας-απάτης ταχτοποιήθηκε. Ακολουθήθηκε η δικαστική οδός, και τον Αύγουστο του ιδίου έτους τα λεφτά επιστράφηκαν στον τραπεζικό λογαριασμό του Σ. Όλα, μέχρι και το τελευταίο cent. Έτσι λοιπόν, αφού πληρώσαμε το ξενοδοχείο της Βαρκελώνης, ο καθένας πήρε πίσω τα λεφτά του – δηλαδή τα λεφτά από τις διανυκτερεύσεις που θα είχαμε κάνει στο (πρώτο) ξενοδοχείο στη Μαδρίτη. Ηθικό δίδαγμα: Προσοχή στη διαδικτυακή χρήση στο κλείσιμο των ξενοδοχείων (καλά, αυτό είναι γενικό, εγώ όμως αναφέρομαι σε ό,τι έχει να κάνει με ταξίδια). Να εμπιστεύεστε μόνο όσα sites αποδείχτηκαν αξιόπιστα. Εκείνες τις μέρες ο ιστόχωρος έκλεισε.
Καλό είναι να κάνετε πάρα πολύ καλό έλεγχο όσον αγορά το ξενοδοχείο στο οποίο θέλετε να κλείσετε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το τεσσάρων αστέρων ξενοδοχείο στη Μαδρίτη (το πρώτο στο οποίο είχαμε μείνει). Είχαν αναρτηθεί ωραίες και κομψές φωτογραφίες, αλλά όταν πήγαμε, έδωσε μια εικόνα μουντή. Συν τοις άλλοις, είδα ότι δεν το έγραψα στο κατάλληλο σημείο, το ασανσέρ ήταν πολύ μικρό, οριακά χωρούσαν τρία άτομα. Εμείς θα το αξιολογούσαμε μέχρι τριών αστέρων, όχι περισσότερο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου