Μαδρίτη (μέρος Ι)
Αγαπητοί φίλοι, καλή χρονιά να έχουμε.
Συνεχίζουμε την περιήγησή μας στην Ισπανία, και ειδικότερα στη Μαδρίτη.
Εισαγωγικά:
Μόλις πριν ήμασταν οι τρεις (ο Σ., η Σ. κι εγώ) στη Βαρκελώνη. Στο ξενοδοχείο όπου είχαμε μείνει, είχε εμφανιστεί ένα πρόβλημα. Το Φεβρουάριο είχαμε κάνει κρατήσεις για τα δύο ξενοδοχεία (ένα στη Βαρκελώνη κι ένα στη Μαδρίτη) και τις είχαμε πληρώσει, αλλά δεν μας βρήκε στις καταστάσεις του ξενοδοχείο ο ρεσεψιονίστας. Και μόλις πατήσαμε το πόδι μας στη Μαδρίτη, μας περίμενε μία δυσάρεστη αποκάλυψη.
Μαδρίτη
3η ημέρα: Δυσάρεστη έκπληξη, μικρή βόλτα γύρω από το ξενοδοχείο
Κατά τις 18:30-18:40 (πάντα ώρα Ισπανίας, δηλαδή, μία ώρα πίσω απ’ ό,τι στην Ελλάδα) προσγειωθήκαμε. Κοιτάζοντας από το παράθυρο, έβλεπα ότι η Μαδρίτη είναι σε έναν επίπεδο κάμπο, χωρίς ιδιαίτερα βουνά, και ο διαχωρισμός των κτημάτων ήταν με ευθείες γραμμές. Έτσι, έβλεπες ένα τετράγωνο κτήμα με πράσινο γέμισμα, δίπλα του ένα άλλο με κίτρινο γέμισμα, κλπ. Έβλεπες επίσης σε κάποια σημεία του κάμπου πολλά σπίτια μαζεμένα – τα οποία προφανώς συγκροτούν έναν οικισμό, οι δε οικισμοί αυτοί να συνδέονται με δρόμους ευθείες γραμμές.
Μετά την παραλαβή των αποσκευών, ρωτήσαμε τις πληροφορίες για το πώς μπορούμε να κινηθούμε, και ακολουθώντας τις οδηγίες, 40-50 λεπτά αργότερα, αποβιβαστήκαμε από το μετρό στην κατάλληλ στάση, κοντά στην οποία είναι το τεσσάρων αστέρων ξενοδοχείο, στο οποίο θα διανυκτερεύσουμε. Εύκολα το βρήκαμε. Το ισόγειο είναι απλά ένας χώρος, σαν σαλόνι, σαν χώρος υποδοχής, κάτι τέτοιο. Με το ένα ασανσέρ ανεβήκαμε στο δεύτερο όροφο, όπου είναι η ρεσεψιόν. Είπαμε τα ονόματά μας, αλλά δεν βρήκαν τις κρατήσεις που είχαμε κάνει. Σ’ εκείνο το σημείο αποκαλύφθηκε η απάτη του συγκεκριμένου ιστοχώρου κρατήσεων θέσεων για τα ξενοδοχεία. Ύστερα από μία ώρα ψαξίματος, μας έδωσαν ένα δίκλινο κι ένα μονόκλινο στον έκτο όροφο, για να μείνουμε εκείνο το βράδυ. Για τα υπόλοιπα θα δούμε (επρόκειτο να μείνουμε άλλα τρία βράδια).
Τακτοποιηθήκαμε στα δωμάτιά μας. Σχολιάσαμε την άσχημη κατάσταση του ξενοδοχείου: θέα στον ακάλυπτο, τα δωμάτια μικρά, και η τουαλέτα κάπως… άβολη; Στενή; Κάτι τέτοιο. Στο μονόκλινο του Σ. μάλιστα, η κάτοψη της τουαλέτας θυμίζει το μπούμερανκ – μακρόστενη, και μάλιστα η μπανιέρα έχει τους τοίχους ως τρία άκρα – από τη μικρή πλευρά της ορθογώνιας μπανιέρας μπορούσε να μπει.
Βγήκαμε έξω, και περπατήσαμε στον κεντρικό δρόμο, μέχρι την Plaza Calao, και μετά βγήκαμε στην Plaza Puerta del Sol. Σε ένα κοντινό ταχυφαγείο καθίσαμε και φάγαμε.
Περί τις 22:00 επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο.
4η μέρα: Πρώτη αντιμετώπιση της απάτης, επίσκεψη σε δύο μουσεία
Το πρωί ξύπνησα νωρίς, στις 7:30. Πήγαμε στο δωμάτιο του Σ. Μας είπε ότι επικοινώνησε χτες το βράδυ με τον αδερφό του, Θ., στην Ελλάδα, και τον ενημέρωσε για τις τελευταίες εξελίξεις. Ο Θ. έστειλε ένα e-mail διαμαρτυρίας στην εταιρεία, μέσ’ από το λογαριασμό του Σ., και έστειλε στο Σ. έναν τηλεφωνικό αριθμό, ο οποίος είναι γραμμένος στον ιστόχωρο αυτό. Ο Σ. τηλεφώνησε στον αριθμό αυτό, και του βγήκε ένα μήνυμα τηλεφωνητή, που έλεγε ότι λόγω απασχόλησης όλων των εργαζομένων τηλεφωνητών, και λόγω πληρότητας του αποθηκευτικού χώρου στους τηλεφωνητές, δεν μπορούμε να αφήσουμε το μήνυμά μας, και παρακαλούσε να δοκιμάσουμε αργότερα. Στις 8:30 κατεβήκαμε για πρωινό. Αργότερα, ψάξαμε λίγο το θέμα της εταιρείας-απάτη με την υπεύθυνη των κρατήσεων του ξενοδοχείου, αλλά χωρίς να βγει κάτι καινούριο.
Στις 9:45 βγήκαμε. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής, είδαμε κόσμο να διαμαρτύρεται. Εμείς συνεχίσαμε μέχρι την πλατεία ανεξαρτησίας, η οποία στην ουσία είναι μία μεγάλη αψίδα, με τρεις καμάρες.
Απέναντι από εκεί είναι το retiro park. (Στο retiro park πήγα την επομένη. Θα ακολουθήσει τότε εκτενής περιγραφή.) Κοντά στην είσοδό του, μας απασχόλησαν μερικά 14χρονα παιδιά. Κρατούσαν ένα χαρτί, υπογράφοντας στο οποίο θα βοηθούσαμε να αντιμετωπιστεί η φτώχεια. Μαζί με την υπογραφή είναι απαραίτητη η αναγραφή του ονοματεπώνυμου, της χώρας καταγωγής, κι ενός ποσού (η στήλη του οποίου ήταν επιμελώς κρυμμένη πίσω από τα δάκτυλά τους). Όμως η αναγραφή του ποσού πρέπει να συνάδει με την πραγματικότητα: έπρεπε να δώσουμε το ποσό αυτό (νομίζω τουλάχιστον 20€). Αφού απαλλαχθήκαμε από αυτά, επιστρέψαμε. Οι διαμαρτυρόμενοι που είδαμε νωρίτερα από μακριά είχαν πλησιάσει μια στρογγυλή νησίδα με ένα άγαλμα, και ξηλώσανε το παρτέρι, το οποίο αποτελούσε το (δακτυλοειδές) όριο του αγάλματος αυτού. Καταλάβαμε ότι αυτοί είναι εργαζόμενοι στους κήπους της Μαδρίτης, και είχαν μείνει απλήρωτοι για τα δεδουλευμένα τους. Εμείς διατηρήσαμε την πορεία μας. Πρώτα επισκεφθήκαμε το μουσείο Prado, με εισιτήριο των 8€.
Ύστερα από λίγη ταλαιπωρία, μπήκαμε μέσα, και μείναμε περίπου δύο ώρες. Από τους πρώτους πίνακες που είδαμε ήταν ο «κήπος των επίγειων ηδονών» (ο οποίος είναι τρίπτυχος: μπορείτε να δείτε την αριστερή, την κεντρική και τη δεξιά πτέρυγά του) και «τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα» του Bosch, τη «διάσχιση» της Στύγας, ενώ αρκετές αίθουσες πιο πέρα, οι πίνακες αποκτούν διαστάσεις τοίχου. Για παράδειγμα, είδαμε δύο πίνακες με τη δευτέρα και την τρίτη του Μαΐου (του 1808) (πίνακες του Goya). Κάποιες αίθουσες είχαν πίνακες του Goya (πχ. τον «Κρόνο που τρώει τα παιδιά του», ο οποίος είναι ωμά ρεαλιστικός, και την «οικογένεια του Καρόλου του 4ου»), του El Greco (το «Χριστό με το Σταυρό του μαρτυρίου», την «Αγία Τριάδα»), του Velázquez (την «παράδοση της Brenda»), και λοιπών γνωστών (και λιγότερο γνωστών) ζωγράφων. Επίσης, φιλοξενούνται πίνακες καθολικής αγιογράφησης, οι οποίες είναι περισσότερο ρεαλιστικές παρά συμβολικές. Ένας πίνακας, που απεικονίζει την Ανάληψη του Χριστού, δείχνει μόνο το κάτω ήμισυ του σώματος του Χριστού, καθώς Αυτός ανεβαίνει στον ουρανό, και τους μαθητές Του που τον βλέπουν να ανέρχεται. Περάσαμε μισή ώρα στο πωλητήριο, απ’ όπου αγόρασα από ένα αντίγραφο των δύο πρώτων πινάκων που ανέφερα. Μετά καθίσαμε λίγη ώρα, και ο Σ. μας ανακοίνωσε κι άλλα νέα: Ο Θ. του έστειλε ένα μήνυμα στο κινητό του, που είχε διευθύνσεις 4 hostels, με χρέωση γύρω στα 40€ τη βραδιά.
Επόμενος σταθμός ένα κατάστημα με είδη δώρων, στο οποίο μείναμε αρκετή ώρα, και μετά επισκεφθήκαμε το μουσείο Thyssen-Bornemisza, που περιέχει πίνακες ιδιωτικής συλλογής. Εκεί μείναμε μία ώρα – συγκεκριμένα περί τις 15:45 βγάλαμε τα εισιτήρια, και στις 17:30 φύγαμε. Ανεβήκαμε στο δεύτερο όροφο με το ασανσέρ, και διασχίζαμε τη μία αίθουσα μετά την άλλη, βλέποντας πίνακες, όχι ιδιαίτερα γνωστούς σε μένα. Κατεβήκαμε στον πρώτο όροφο, και κατόπιν στο ισόγειο, ο Σ. και η Σ. έμειναν μερική ώρα στο πωλητήριο. Και στα δύο μουσεία, δυστυχώς, απαγορεύεται η φωτογράφιση, γι' αυτό, μην περιμένετε κάποια ανάρτηση.
Αργότερα καθίσαμε και φάγαμε σε μία πιτσαρία. Εκεί συζητήσαμε για το ξενοδοχείο στο οποίο πλέον θα διανυκτερεύσουμε. Όταν βγήκαμε, βγάλαμε και το χάρτη, αναζητώντας την οδό στην οποία βρίσκεται το ένα hostel. Αποφεύγοντας τις άσκοπες λεπτομέρειες της αφήγησης, βρήκαμε ένα hostel τριών αστέρων εκεί κοντά. Αφότου πληρώσαμε στο προηγούμενο τη διανυκτέρευση, μεταφέραμε τις αποσκευές μας στο hostel. Ο λόγος που δεν μείναμε στο πρώτο ξενοδοχείο είναι ότι εκείνες τις νύχτες ήταν κλεισμένα όλα τα δωμάτια.
Κατόπιν περάσαμε από ένα παγωτατζίδικο, και καθίσαμε και φάγαμε από ένα παγωτό ο καθένας. Συνεχίσαμε μετά την πορεία μας, και είδαμε από κάποιο σημείο να βγαίνει τσίκνα. Κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί. Η πλατεία, από την οποία ερχόταν η τσίκνα, είχε αρκετά περίπτερα, και γινόταν κάποιο πανηγύρι – του Αγίου Ισιδώρου, που ήταν μία από εκείνες τις μέρες. Το μεγαλύτερο περίπτερο έψηνε στη σχάρα (με κάρβουνα) κρεατικά (σουβλάκια, λουκάνικα) και παραπέρα τηγάνιζε πατάτες (πολύ λεπτές). Η Σ. εντόπισε ένα άλλο, που πουλούσε γλυκά (cheesecake, σοκολατόπιτες, κλπ), το οποίο είχε ολόκληρα τα γλυκά (βγαλμένα από το ταψί), και ο πωλητής έκοβε όσο του ζητούσε ο πελάτης, ο οποίος το πλήρωνε με βάση το βάρος του κομματιού (6.5€/κιλό). Η Σ. πήρε ένα κομμάτι. Περιτριγυρίσαμε και τα υπόλοιπα περίπτερα. Ένα πουλούσε τουριστικά είδη, ένα άλλο πουλούσε άλατα σε κρυσταλλική μορφή… Άλλα δε θυμάμαι. Ένας φορητός σιδερένιος φούρνος ήταν επίσης μια πηγή καπνού. Μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ένα μπρούτζινο άγαλμα, απεικονίζον έναν οδοκαθαριστή – στην αρχή νόμισα ότι είναι κανονικός άνθρωπος. Μετά, ο Σ. κι εγώ αγοράσαμε από το πρώτο περίπτερο μια φέτα ψωμί, με ψητή πιπεριά και λουκάνικο (9€). Χορταστική ήταν.
Έχω την αίσθηση ότι η πλατεία λέγεται Plaza del Angel, χωρίς να είμαι 100% σίγουρος. Άφησα για το τέλος κάτι καλό από την πλατεία. Όταν το πρωτοείδα, για ένα δευτερόλεπτο ή λιγότερο, μου φάνηκε ότι είδα κάποιον να σκουπίζει την πλατεία. Ιδού τι είδα:
Τέλος, στις 22:30 φύγαμε κι επιστρέψαμε στο hostel μας.
Αγαπητοί φίλοι, καλή χρονιά να έχουμε.
Συνεχίζουμε την περιήγησή μας στην Ισπανία, και ειδικότερα στη Μαδρίτη.
Εισαγωγικά:
Μόλις πριν ήμασταν οι τρεις (ο Σ., η Σ. κι εγώ) στη Βαρκελώνη. Στο ξενοδοχείο όπου είχαμε μείνει, είχε εμφανιστεί ένα πρόβλημα. Το Φεβρουάριο είχαμε κάνει κρατήσεις για τα δύο ξενοδοχεία (ένα στη Βαρκελώνη κι ένα στη Μαδρίτη) και τις είχαμε πληρώσει, αλλά δεν μας βρήκε στις καταστάσεις του ξενοδοχείο ο ρεσεψιονίστας. Και μόλις πατήσαμε το πόδι μας στη Μαδρίτη, μας περίμενε μία δυσάρεστη αποκάλυψη.
Μαδρίτη
3η ημέρα: Δυσάρεστη έκπληξη, μικρή βόλτα γύρω από το ξενοδοχείο
Κατά τις 18:30-18:40 (πάντα ώρα Ισπανίας, δηλαδή, μία ώρα πίσω απ’ ό,τι στην Ελλάδα) προσγειωθήκαμε. Κοιτάζοντας από το παράθυρο, έβλεπα ότι η Μαδρίτη είναι σε έναν επίπεδο κάμπο, χωρίς ιδιαίτερα βουνά, και ο διαχωρισμός των κτημάτων ήταν με ευθείες γραμμές. Έτσι, έβλεπες ένα τετράγωνο κτήμα με πράσινο γέμισμα, δίπλα του ένα άλλο με κίτρινο γέμισμα, κλπ. Έβλεπες επίσης σε κάποια σημεία του κάμπου πολλά σπίτια μαζεμένα – τα οποία προφανώς συγκροτούν έναν οικισμό, οι δε οικισμοί αυτοί να συνδέονται με δρόμους ευθείες γραμμές.
Μετά την παραλαβή των αποσκευών, ρωτήσαμε τις πληροφορίες για το πώς μπορούμε να κινηθούμε, και ακολουθώντας τις οδηγίες, 40-50 λεπτά αργότερα, αποβιβαστήκαμε από το μετρό στην κατάλληλ στάση, κοντά στην οποία είναι το τεσσάρων αστέρων ξενοδοχείο, στο οποίο θα διανυκτερεύσουμε. Εύκολα το βρήκαμε. Το ισόγειο είναι απλά ένας χώρος, σαν σαλόνι, σαν χώρος υποδοχής, κάτι τέτοιο. Με το ένα ασανσέρ ανεβήκαμε στο δεύτερο όροφο, όπου είναι η ρεσεψιόν. Είπαμε τα ονόματά μας, αλλά δεν βρήκαν τις κρατήσεις που είχαμε κάνει. Σ’ εκείνο το σημείο αποκαλύφθηκε η απάτη του συγκεκριμένου ιστοχώρου κρατήσεων θέσεων για τα ξενοδοχεία. Ύστερα από μία ώρα ψαξίματος, μας έδωσαν ένα δίκλινο κι ένα μονόκλινο στον έκτο όροφο, για να μείνουμε εκείνο το βράδυ. Για τα υπόλοιπα θα δούμε (επρόκειτο να μείνουμε άλλα τρία βράδια).
Τακτοποιηθήκαμε στα δωμάτιά μας. Σχολιάσαμε την άσχημη κατάσταση του ξενοδοχείου: θέα στον ακάλυπτο, τα δωμάτια μικρά, και η τουαλέτα κάπως… άβολη; Στενή; Κάτι τέτοιο. Στο μονόκλινο του Σ. μάλιστα, η κάτοψη της τουαλέτας θυμίζει το μπούμερανκ – μακρόστενη, και μάλιστα η μπανιέρα έχει τους τοίχους ως τρία άκρα – από τη μικρή πλευρά της ορθογώνιας μπανιέρας μπορούσε να μπει.
Βγήκαμε έξω, και περπατήσαμε στον κεντρικό δρόμο, μέχρι την Plaza Calao, και μετά βγήκαμε στην Plaza Puerta del Sol. Σε ένα κοντινό ταχυφαγείο καθίσαμε και φάγαμε.
Περί τις 22:00 επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο.
4η μέρα: Πρώτη αντιμετώπιση της απάτης, επίσκεψη σε δύο μουσεία
Το πρωί ξύπνησα νωρίς, στις 7:30. Πήγαμε στο δωμάτιο του Σ. Μας είπε ότι επικοινώνησε χτες το βράδυ με τον αδερφό του, Θ., στην Ελλάδα, και τον ενημέρωσε για τις τελευταίες εξελίξεις. Ο Θ. έστειλε ένα e-mail διαμαρτυρίας στην εταιρεία, μέσ’ από το λογαριασμό του Σ., και έστειλε στο Σ. έναν τηλεφωνικό αριθμό, ο οποίος είναι γραμμένος στον ιστόχωρο αυτό. Ο Σ. τηλεφώνησε στον αριθμό αυτό, και του βγήκε ένα μήνυμα τηλεφωνητή, που έλεγε ότι λόγω απασχόλησης όλων των εργαζομένων τηλεφωνητών, και λόγω πληρότητας του αποθηκευτικού χώρου στους τηλεφωνητές, δεν μπορούμε να αφήσουμε το μήνυμά μας, και παρακαλούσε να δοκιμάσουμε αργότερα. Στις 8:30 κατεβήκαμε για πρωινό. Αργότερα, ψάξαμε λίγο το θέμα της εταιρείας-απάτη με την υπεύθυνη των κρατήσεων του ξενοδοχείου, αλλά χωρίς να βγει κάτι καινούριο.
Στις 9:45 βγήκαμε. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής, είδαμε κόσμο να διαμαρτύρεται. Εμείς συνεχίσαμε μέχρι την πλατεία ανεξαρτησίας, η οποία στην ουσία είναι μία μεγάλη αψίδα, με τρεις καμάρες.
Απέναντι από εκεί είναι το retiro park. (Στο retiro park πήγα την επομένη. Θα ακολουθήσει τότε εκτενής περιγραφή.) Κοντά στην είσοδό του, μας απασχόλησαν μερικά 14χρονα παιδιά. Κρατούσαν ένα χαρτί, υπογράφοντας στο οποίο θα βοηθούσαμε να αντιμετωπιστεί η φτώχεια. Μαζί με την υπογραφή είναι απαραίτητη η αναγραφή του ονοματεπώνυμου, της χώρας καταγωγής, κι ενός ποσού (η στήλη του οποίου ήταν επιμελώς κρυμμένη πίσω από τα δάκτυλά τους). Όμως η αναγραφή του ποσού πρέπει να συνάδει με την πραγματικότητα: έπρεπε να δώσουμε το ποσό αυτό (νομίζω τουλάχιστον 20€). Αφού απαλλαχθήκαμε από αυτά, επιστρέψαμε. Οι διαμαρτυρόμενοι που είδαμε νωρίτερα από μακριά είχαν πλησιάσει μια στρογγυλή νησίδα με ένα άγαλμα, και ξηλώσανε το παρτέρι, το οποίο αποτελούσε το (δακτυλοειδές) όριο του αγάλματος αυτού. Καταλάβαμε ότι αυτοί είναι εργαζόμενοι στους κήπους της Μαδρίτης, και είχαν μείνει απλήρωτοι για τα δεδουλευμένα τους. Εμείς διατηρήσαμε την πορεία μας. Πρώτα επισκεφθήκαμε το μουσείο Prado, με εισιτήριο των 8€.
Ύστερα από λίγη ταλαιπωρία, μπήκαμε μέσα, και μείναμε περίπου δύο ώρες. Από τους πρώτους πίνακες που είδαμε ήταν ο «κήπος των επίγειων ηδονών» (ο οποίος είναι τρίπτυχος: μπορείτε να δείτε την αριστερή, την κεντρική και τη δεξιά πτέρυγά του) και «τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα» του Bosch, τη «διάσχιση» της Στύγας, ενώ αρκετές αίθουσες πιο πέρα, οι πίνακες αποκτούν διαστάσεις τοίχου. Για παράδειγμα, είδαμε δύο πίνακες με τη δευτέρα και την τρίτη του Μαΐου (του 1808) (πίνακες του Goya). Κάποιες αίθουσες είχαν πίνακες του Goya (πχ. τον «Κρόνο που τρώει τα παιδιά του», ο οποίος είναι ωμά ρεαλιστικός, και την «οικογένεια του Καρόλου του 4ου»), του El Greco (το «Χριστό με το Σταυρό του μαρτυρίου», την «Αγία Τριάδα»), του Velázquez (την «παράδοση της Brenda»), και λοιπών γνωστών (και λιγότερο γνωστών) ζωγράφων. Επίσης, φιλοξενούνται πίνακες καθολικής αγιογράφησης, οι οποίες είναι περισσότερο ρεαλιστικές παρά συμβολικές. Ένας πίνακας, που απεικονίζει την Ανάληψη του Χριστού, δείχνει μόνο το κάτω ήμισυ του σώματος του Χριστού, καθώς Αυτός ανεβαίνει στον ουρανό, και τους μαθητές Του που τον βλέπουν να ανέρχεται. Περάσαμε μισή ώρα στο πωλητήριο, απ’ όπου αγόρασα από ένα αντίγραφο των δύο πρώτων πινάκων που ανέφερα. Μετά καθίσαμε λίγη ώρα, και ο Σ. μας ανακοίνωσε κι άλλα νέα: Ο Θ. του έστειλε ένα μήνυμα στο κινητό του, που είχε διευθύνσεις 4 hostels, με χρέωση γύρω στα 40€ τη βραδιά.
Επόμενος σταθμός ένα κατάστημα με είδη δώρων, στο οποίο μείναμε αρκετή ώρα, και μετά επισκεφθήκαμε το μουσείο Thyssen-Bornemisza, που περιέχει πίνακες ιδιωτικής συλλογής. Εκεί μείναμε μία ώρα – συγκεκριμένα περί τις 15:45 βγάλαμε τα εισιτήρια, και στις 17:30 φύγαμε. Ανεβήκαμε στο δεύτερο όροφο με το ασανσέρ, και διασχίζαμε τη μία αίθουσα μετά την άλλη, βλέποντας πίνακες, όχι ιδιαίτερα γνωστούς σε μένα. Κατεβήκαμε στον πρώτο όροφο, και κατόπιν στο ισόγειο, ο Σ. και η Σ. έμειναν μερική ώρα στο πωλητήριο. Και στα δύο μουσεία, δυστυχώς, απαγορεύεται η φωτογράφιση, γι' αυτό, μην περιμένετε κάποια ανάρτηση.
Αργότερα καθίσαμε και φάγαμε σε μία πιτσαρία. Εκεί συζητήσαμε για το ξενοδοχείο στο οποίο πλέον θα διανυκτερεύσουμε. Όταν βγήκαμε, βγάλαμε και το χάρτη, αναζητώντας την οδό στην οποία βρίσκεται το ένα hostel. Αποφεύγοντας τις άσκοπες λεπτομέρειες της αφήγησης, βρήκαμε ένα hostel τριών αστέρων εκεί κοντά. Αφότου πληρώσαμε στο προηγούμενο τη διανυκτέρευση, μεταφέραμε τις αποσκευές μας στο hostel. Ο λόγος που δεν μείναμε στο πρώτο ξενοδοχείο είναι ότι εκείνες τις νύχτες ήταν κλεισμένα όλα τα δωμάτια.
Κατόπιν περάσαμε από ένα παγωτατζίδικο, και καθίσαμε και φάγαμε από ένα παγωτό ο καθένας. Συνεχίσαμε μετά την πορεία μας, και είδαμε από κάποιο σημείο να βγαίνει τσίκνα. Κατευθυνθήκαμε προς τα εκεί. Η πλατεία, από την οποία ερχόταν η τσίκνα, είχε αρκετά περίπτερα, και γινόταν κάποιο πανηγύρι – του Αγίου Ισιδώρου, που ήταν μία από εκείνες τις μέρες. Το μεγαλύτερο περίπτερο έψηνε στη σχάρα (με κάρβουνα) κρεατικά (σουβλάκια, λουκάνικα) και παραπέρα τηγάνιζε πατάτες (πολύ λεπτές). Η Σ. εντόπισε ένα άλλο, που πουλούσε γλυκά (cheesecake, σοκολατόπιτες, κλπ), το οποίο είχε ολόκληρα τα γλυκά (βγαλμένα από το ταψί), και ο πωλητής έκοβε όσο του ζητούσε ο πελάτης, ο οποίος το πλήρωνε με βάση το βάρος του κομματιού (6.5€/κιλό). Η Σ. πήρε ένα κομμάτι. Περιτριγυρίσαμε και τα υπόλοιπα περίπτερα. Ένα πουλούσε τουριστικά είδη, ένα άλλο πουλούσε άλατα σε κρυσταλλική μορφή… Άλλα δε θυμάμαι. Ένας φορητός σιδερένιος φούρνος ήταν επίσης μια πηγή καπνού. Μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ένα μπρούτζινο άγαλμα, απεικονίζον έναν οδοκαθαριστή – στην αρχή νόμισα ότι είναι κανονικός άνθρωπος. Μετά, ο Σ. κι εγώ αγοράσαμε από το πρώτο περίπτερο μια φέτα ψωμί, με ψητή πιπεριά και λουκάνικο (9€). Χορταστική ήταν.
Τέλος, στις 22:30 φύγαμε κι επιστρέψαμε στο hostel μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου