Ισπανία (μέρος ΙΙ)

Βαρκελώνη (μέρος ΙΙ)

Ημέρα 2η (Κυριακή):

            Το πρωί ο Σ. κινήθηκε ανεξάρτητα. Η Σ. κι εγώ φύγαμε περί τις 8:00 από το ξενοδοχείο. Πήγαμε με προορισμό έναν Ορθόδοξο Ναό. Είχαμε βρει από το Διαδίκτυο την οδό, και είχαμε πάρει πληροφορίες πώς θα φτάσουμε εκεί. Για να μην πολυλογώ, ύστερα από ψάξιμο, μερικά τηλεφωνήματα – πρώτα στο αντίστοιχο 11888 της Ισπανίας, ύστερα στην Ελλάδα – μάθαμε ότι η συγκεκριμένη διεύθυνση που αναφερόταν στο διαδίκτυο στέγαζε κτήριο που είχε διατεθεί για χρήση Ορθόδοξου ναού, ενώ πλέον είναι εγκαταλελειμμένο. Στο μεταξύ, έφτασε κι ο Σ. εκεί. Συνεχίσαμε λοιπόν το πρόγραμμά μας.

            Κατευθυνθήκαμε στο Parc Guëll. Ο βαθύπλουτος Guëll, το 1900, είχε παραχωρήσει 200 εκτάρια (=2000 στρέμματα) στον Gaudí από τον κήπο του, για να τον καλλιτεχνήσει, επηρεασμένο από τα Αγγλικά πρότυπα. Μέχρι να φτάσουμε εκεί, περάσαμε από ένα σημείο του δρόμου, που ήταν πολύ κατηφορικό, και αμέσως κατόπιν ανηφορικός. Στο ανηφορικό τμήμα υπήρχαν κυλιόμενες σκάλες, που μας ξεκούρασαν στο ανέβασμα. Μπήκαμε μέσα στο πάρκο. 

Βαρκελώνη

Από εκείνο το σημείο, επιλέξαμε τον ανηφορικό δρόμο, ο οποίος κατέληγε σε ένα πλάτωμα. Από εκεί, μπορούσαμε να ανεβούμε σε ένα ύψωμα που είχε τρεις σταυρούς.

Ο ένας από τους 3 σταυρούς

Καθίσαμε λίγη ώρα, και μετά συνεχίσαμε την πορεία μας. Φτάσαμε σε ένα πλάτωμα, πολύ ευρύ, σαν πλατεία – σε κάποιο μέρος της υπήρχαν κάμερες, που κάλυπταν κάποιο πολιτιστικό γεγονός. Στην περίμετρο της πλατείας αυτής, υπάρχει ένα ενιαίο παγκάκι, με ψηφιδωτά σχέδια – οι ψηφίδες αρκετά μεγάλες. Από εκεί είδαμε κάποια κτήρια, σε απόσταση περίπου 15 μέτρων από τα παγκάκια, από την εξωτερική πλευρά (από το πλάτωμα).

 

Για να περάσουμε από εκεί, έπρεπε να ακολουθήσουμε έναν κατηφορικό δρόμο. Έτσι, απομακρυνθήκαμε από την πλατεία αυτή, περάσαμε από μια έκθεση πινάκων ζωγραφικής ζωγράφων των δρόμων, που απεικόνιζαν εντυπωσιακά μνημεία και κτήρια της Βαρκελώνης, συνεχίσαμε μέσ’ από το λόφο των ερωτευμένων (έχω επιφύλαξη για την ονομασία του), και μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στα κτήρια αυτά.

Είδαμε ότι το πλάτωμα στο οποίο ήμασταν προηγουμένως στηρίζεται σε δεκάδες κίονες. Μπροστά από τις κολώνες είναι ένα συντριβάνι, το οποίο στολίζεται από ένα τρισδιάστατο δράκο ψηφιδωτό.

Επίσημη είσοδος του πάρκου

            Εκεί κοντά είναι η έξοδος και είσοδος, και φύγαμε. Ξεκινήσαμε σε έναν κατηφορικό δρόμο, με προορισμό τη Sagrada Familia. Το κτήριο αυτό, που στα ελληνικά σημαίνει Αγία Οικογένεια, θεωρείται το κορυφαίο κτήριο του αρχιτέκτονα Antoni Gaudí, το οποίο μέχρι και σήμερα είναι ημιτελές. Όταν διαπιστώσαμε ότι η απόσταση είναι μεγάλη μέχρι τον καθολικό ναό, πήραμε ένα ταξί. Μπήκαμε στο ναό, αντί 12€ έκαστος. 

Ο ορθογωνίου σχήματος ναός έχει στις δύο προσόψεις του αγάλματα, με σκηνές από το Πάθος και τη Γέννηση. Η είσοδος είχε την πρώτη πρόσοψη στο εξωτερικό του. Απεικονιζόταν το φιλί του Ιούδα, η άρνηση και η μετάνοια του Πέτρου, η δίκη με τον Πόντιο Πιλάτο, κλπ, και στη βάση από κάθε σκηνή, ήταν γραμμένο το αντίστοιχο στοιχείο του Ευαγγελίου στο οποίο αναφέρεται το γεγονός (πχ. Ιωάννης, 13, 27). Σε κάποιο σημείο, ήταν ένας πίνακας με 4 επί 4 τετράγωνα, όπου σε κάθε ένα είναι γραμμένος ένας αριθμός. Αν γίνει η άθροιση των αριθμών κατά στήλες, γραμμές, διαγωνίους, και κάποιους άλλους συνδυασμούς, το άθροισμα θα ισούται με 33. 

Το φιλί του Ιούδα. Δίπλα διακρίνεται το 4x4 τετράγωνο, με τα αθροίσματα.

Μερικοί από τους συνδυασμούς που έχουν άθροισμα 33 (βλ. και πρηγούμενη φωτογραφία)

Η είσοδος του κτηρίου μας οδήγησε στο μουσείο. Δεν μείναμε καθόλου εκεί, και πήγαμε απ’ ευθείας στο ναό. Βγήκαμε από το κτήριο, καθώς η είσοδος του ναού είναι από την άλλη πρόσοψη. Η πρόσοψη αυτή είναι πιο καλλιτεχνημένη από την πρώτη, έχει περισσότερα σκαλιστά σχήματα, και έχει απεικονίσεις της Γέννησης: την προσκύνηση των μάγων, το σάλπισμα των αγγέλων, κλπ. Μπήκαμε στο ναό. 

Λεπτομέρεια από την μία πρόσοψη του ναού

Το εσωτερικό του είναι άδειο, με εξαίρεση το κέντρο, στο οποίο είναι σκαλωσιές. Ο ναός είναι πολύ μεγάλος, με πολύχρωμα βιτρό. Το δε ταβάνι, έχει διάφορα σκαλισμένα σχέδια. 

Λεπτομέρεια συνάντησης τοίχου και... ταβανιού

 

Όταν είχαμε πάει, το εσωτερικό του ναού ήταν υπό κατασκευή. Το Φεβρουάριο του 2011 πήγε συγγενικό μου πρόσωπο, και οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από το αρχείο του. Πλέον, οι σκαλωσιές είχαν απομακρυνθεί από το εσωτερικό.

Λίγο παραδίπλα είναι και ένας χώρος, σαν μουσείο; Εκεί δίνονται πληροφορίες για το ναό. Έλεγε ότι ο Gaudí ήταν καινοτόμος αρχιτέκτονας για την εποχή του, εμπνευσμένος από τα σχήματα της φύσης. Για παράδειγμα χρησιμοποιούσε εξαγωνική πλακόστρωση, επειδή εξαγωνικά είναι τα κελιά στις κυψέλες των μελισσών. Επίσης, από το σχήμα της γραμμής του σαλιγκαριού, εμπνεύστηκε την κουπαστή στις σκάλες. Έτσι, κοιτάζοντάς την από ψηλά προς τα χαμηλά, φαίνεται ότι η γραμμή (η κουπαστή δηλαδή) ακολουθεί μια σπειροειδή τροχιά η οποία στο τέλος κλείνει.

            Το κτίσιμο του ναού σταμάτησε όταν πέθανε ο σχεδιαστής του (1926), και συνεχίστηκε μετά το τέλος του εμφύλιου. Τα σχέδια της ολοκλήρωσής του είναι αυτά του ίδιου του αρχιτέκτονα, πραγματοποιώντας την επιθυμία του, ο οποίος διέθεσε τα τελευταία 12 χρόνια της ζωής του για την κατασκευή του, ζητιανεύοντας σε φίλους του, για να προχωρήσουν τα έργα.

            Απέναντι από τη Sagrada Familia είναι μερικά τουριστικά περίπτερα. Χαζέψαμε εκεί λίγη ώρα – ο ένας υπάλληλος εξ αυτών μιλούσε ελληνικά. Είχε εργαστεί για ένα διάστημα στην Αθήνα, αλλά δεν μπόρεσε να μείνει εκεί, κι έφυγε. Κατόπιν πήραμε το μετρό. Ύστερα από λίγη ταλαιπωρία (γιατί κάποιο τμήμα της διαδρομής το κάναμε δύο φορές, όταν μπερδευτήκαμε και μπήκαμε στο σιδηρόδρομο που πήγαινε στην αντίθετη κατεύθυνση) φτάσαμε στον επόμενο προορισμό μας. Δεν θυμάμαι το όνομα της στάσης που κατεβήκαμε. Από εκεί πάντως, βγήκαμε σε ένα εστιατόριο και φάγαμε για μεσημέρι. Κατόπιν κατηφορίσαμε στο δρόμο, χαζεύοντας στα περίπτερα, φάγαμε παγωτά, και φτάσαμε στον Καθολικό Ναό Santa Maria del Mar. 

Από εκεί, πήγαμε μετά στο Aquarium.

            Λίγη ώρα προτού φτάσουμε, περάσαμε από ένα πάρκο στο οποίο πραγματοποιούνταν ζωντανά μια εκπομπή, στο στυλ των εκπομπών Ρούλας Κορομηλά. Εκατοντάδες οι θεατές. Εμείς, αφού χαζέψαμε εκεί λίγη ώρα, συνεχίσαμε την πορεία μας.

            Τώρα, δεν θυμάμαι πολλά πράγματα από το ενυδρείο. Το μόνο που μου έχει μείνει στη μνήμη μου αυτή τη στιγμή, είναι ένας δακτυλοειδής υποθαλάσσιος διάδρομος, στον οποίο βλέπαμε πολλά ψάρια, μεταξύ άλλων δυο-τρεις καρχαρίες. Αυτός ο διάδρομος ήταν στο τέλος της επίσκεψης. Εξερχόμενοι, ο Σ. και η Σ. πήγαν στο μαγαζί του μουσείου, ενώ εγώ πήγα σε μια άλλη πτέρυγα, του Ενυδρείου, όπου είδα μερικούς χαμαιλέοντες και 5-6 πιγκουίνους, το περπάτημα των οποίων είναι αστείο. Απολαύστε τη μαγεία του βυθού:

Καλαμάρια

Finding Nemo ;)

Σαλάχι

            Όταν βγήκαμε από το μουσείο, είχε αρχίσει να βρέχει. Περάσαμε από το σημείο στο οποίο γινόταν η εκπομπή – είχε αραιώσει το πλήθος. Φτάσαμε σε μια πλατεία, και μετά χωριστήκαμε. Η Σ. κι εγώ ανηφορίσαμε σε ένα δρόμο, και καταλήξαμε στη Rambla. Από εκεί το πήραμε όλο ευθεία, με εξαίρεση μια επίσκεψη σε δύο μαγαζιά με τουριστικά είδη, και μία καφετέρια, και μετά, στις 20:20, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο.

Ο Σ. είχε πάει στο Μότζουικ.

Και έτσι, η δεύτερη ημέρα στη Βαρκελώνη έφτασε στο τέλος της.