Εισαγωγικά:
Το ταξίδι στην Ισπανία πραγματοποιήθηκε το Μάιο του 2010. Ήμασταν εγώ, η αδερφή μου, Σ, κι ο Σ.. Πρώτα επισκεφτήκαμε τη Βαρκελώνη, κι έπειτα τη Μαδρίτη. Από τα μέσα Φεβρουαρίου ξεκινήσαμε να οργανωνόμαστε, τι θα επισκεφτούμε, πού θα μείνουμε, κ.λπ.. Μάλιστα δε, είχαμε κάνει τις κρατήσεις μέσα από διαδικτυακό τόπο.
Επειδή η αφήγηση είναι πολύ μεγάλη (10 σελίδες κειμένου σε word), θα την σπάσω σε μικρότερα κομμάτια, ώστε να είναι πιο άνετη η ανάγνωση αφ' ενός, και να είναι πιο εύκολο το ανέβασμα των φωτογραφιών.
Ημέρα 1η: Ταξίδι από Ελλάδα προς Ισπανία. Πρώτες εμπιειρίες και εντυπώσεις.
Το πρωί στις 7:00 ήμασταν στον αερολιμένα Ελευθέριος Βενιζέλος εγώ, ο Σ. και η Σ. Επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο, και περί τις 8:50 το αεροπλάνο απογειώθηκε.
Στις 11:50 ώρα Ελλάδας, ή, στο εξής 10:50, ώρα Ισπανίας, προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης (El Prat=το λειβάδι). Το αεροδρόμιο έχει ένα λαδοπράσινο χρώμα, φωτιζόμενο από τον ήλιο. Οι επιγραφές είναι γραμμένες σε τρεις γλώσσες: στα Καταλανικά (τοπική διάλεκτος), στα Αγγλικά, και στα Ισπανικά. Μετά την παραλαβή των αποσκευών, επιβιβαστήκαμε στο αστικό λεωφορείο (με εισιτήριο 5€), και περί τις 12:00 αφιχθήκαμε στο ξενοδοχείο μας.
Ο ξενοδοχοϋπάλληλος δεν μας βρήκε στις καταστάσεις του. Προσπάθησε να βρει τις κρατήσεις που είχαμε κάνει από το τέλος του Φεβρουαρίου, αλλά ματαίως. Μας έβαλε σε δύο δίκλινα δωμάτιο. Η Σ. κι εγώ μπήκαμε στο ένα, ο Σ. στο άλλο.
Μετά από λίγη ώρα ανάπαυσης, βγήκαμε. Υπό την καθοδήγηση του Σ., ανηφορίσαμε το δρόμο Passeig de Gràcia.
 |
| Συντριβάνι επί της οδού Passeig de Gràcia |
 |
| Εξαγωνική πλακόστρωση κοσμεί πεζοδρόμιο της Passeig de Gràcia |
Περάσαμε έξω από την Casa Batllό. Ο σχετικά περιορισμένος χρόνος μας απέτρεψε την είσοδο. Οι εσωτερικές φωτογραφίες που ακολουθούν είναι από εκεί, την οποία επισκέφτηκε συγγενικό μου πρόσωπο το Φεβρουάριο του 2011.
Ανηφορίσαμε λίγο ακόμα ψηλότερα, κι επισκεφτήκαμε τη La Pedrera, ή αλλιώς Casa Milà, με εισιτήριο 10€.
 |
| La Pedrera |
 |
| La Pedrera (εσωτερικά) |
Αμφότερα τα σπίτια (casa=σπίτι) είναι σχεδιασμένα από τον Antoni Gaudί (Αντόνι Γκαουντί). Ανεβήκαμε από τις σκάλες μέχρι τον πέμπτο όροφο – η εναλλακτική οδός, το ασανσέρ, είχε μεγάλη ουρά. Στον 5ο όροφο ήταν ένα διαμέρισμα. Τα δωμάτια έχουν καμπυλωτούς τοίχους, και σε όλο τον όροφο (δηλαδή, στο διαμέρισμα) έμενε μια πλούσια οικογένεια, μαζί με το υπηρετικό προσωπικό της.
Ο 6ος όροφος διαφέρει σημαντικά από τον προηγούμενο. Είναι κάπως ιδιαίτερος, στον οποίο είχαν τοποθετηθεί μακέτες από κάποια σπίτια.
Στον 7ο όροφο βγαίνουμε στην ταράτσα. Εκεί βρίσκονται οι καμινάδες της πολυκατοικίας, με καμπυλόγραμμο ορθογώνιο σχήμα. Από εκεί φαίνεται η Sagrada Familia (λεπτομέρειες γι’ αυτό το ναό θα βρείτε στην επόμενη ανάρτηση).
 |
| Ο ναός της Sagrada Familia, όπως φαίνεται από την Casa Milà |
Κατεβήκαμε, και πήγαμε στο μαγαζί με τα τουριστικά είδη του μουσείου/σπιτιού.
Στις 16:00 αναζητούσαμε ένα εστιατόριο. Βρήκαμε κάποια με συμφέρουσες τιμές, αλλά οι προσφορές ίσχυαν μέχρι τις 16:00. Τελικά καθίσαμε σε ένα. Παραγγείλαμε τρία tapas, τα οποία ήταν ιδιαίτερα μικροσκοπικά. Τα tapas είναι μικροί μεζέδες, συνήθως καρφωμένοι σε οδοντογλυφίδα. Το tapa της Σ. μάλιστα, είχε ένα περίεργο κρέας, κοκκινωπό, σαν ωμό. Δεν ξέρω, εμείς δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιους μεζέδες... Κατόπιν πήγαμε σε ένα άλλο εστιατόριο, σαν φούρνος. Οι επιγραφές των εδεσμάτων ήταν στα καταλανικά και τα ισπανικά. Το μαγαζί αυτό ήταν περίεργα δομημένο: στην είσοδο ήταν ο φούρνος, το οποίο εξυπηρετούσε τους πελάτες που δεν θα καθίσουν να καταναλώσουν επιτόπου τα εδέσματά τους. Στη συνέχεια υπάρχει ένας διάδρομος, ο οποίος οδηγούσε σε ένα μαγαζί, το οποίο εξυπηρετούσε αυτούς που θέλουν να καθίσουν.
Στις 16:00 αναζητούσαμε ένα εστιατόριο. Βρήκαμε κάποια με συμφέρουσες τιμές, αλλά οι προσφορές ίσχυαν μέχρι τις 16:00. Τελικά καθίσαμε σε ένα. Παραγγείλαμε τρία tapas, τα οποία ήταν ιδιαίτερα μικροσκοπικά. Τα tapas είναι μικροί μεζέδες, συνήθως καρφωμένοι σε οδοντογλυφίδα. Το tapa της Σ. μάλιστα, είχε ένα περίεργο κρέας, κοκκινωπό, σαν ωμό. Δεν ξέρω, εμείς δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοιους μεζέδες... Κατόπιν πήγαμε σε ένα άλλο εστιατόριο, σαν φούρνος. Οι επιγραφές των εδεσμάτων ήταν στα καταλανικά και τα ισπανικά. Το μαγαζί αυτό ήταν περίεργα δομημένο: στην είσοδο ήταν ο φούρνος, το οποίο εξυπηρετούσε τους πελάτες που δεν θα καθίσουν να καταναλώσουν επιτόπου τα εδέσματά τους. Στη συνέχεια υπάρχει ένας διάδρομος, ο οποίος οδηγούσε σε ένα μαγαζί, το οποίο εξυπηρετούσε αυτούς που θέλουν να καθίσουν.
Εκεί υπήρχε κι ένα επιπλέον ταμείο, και μία βιτρίνα εδεσμάτων, σαφώς μεγαλύτερη. Κατόπιν επισκεφθήκαμε ένα super market, το οποίο βρήκαμε μετά δυσκολίας. Κι αυτό διότι το super market είναι στο υπόγειο ενός οκταώροφου πολυκαταστήματος. Ο Σ. κι εγώ αφήσαμε τη Σ. στο ισόγειο του πολυκαταστήματος, που πουλάει ρούχα. Αφήσαμε τα ψώνια στο ξενοδοχείο, και μετά πήραμε τη Σ. και στις 19:00 κατεβήκαμε την οδό Rambla.
 |
| La Rambla |
Αυτή, επί οθωμανικής κυριαρχίας – στον 8ο αιώνα, ήταν ποτάμι αποχετευτικών λυμάτων, που κατέληγαν στη θάλασσα. Αργότερα, στο 13ο αιώνα, ο αυτοκράτορας Ιάκωβος ο Α’ έχτισε στις «όχθες» του ποταμιού αμυντικά τείχη. Τώρα η οδός αυτή είναι μια μακρόστενη πλατεία πολύ μεγάλων διαστάσεων (περίπου 1,2 χιλιόμετρα μήκος επί καμμιά δεκαριά μέτρα πλάτος), έχει πολλά περίπτερα, πολλά εκ των οποίων είναι τουριστικά. Επίσης, υπήρχαν πολλοί street performers (σε στυλ ανθρώπινα αγάλματα σε αστείες πόζες), που κάνανε ωραία κόλπα, πχ. ήταν το τέρας της Adams Family. Κάποιοι τουρίστες ζήτησαν να φωτογραφηθούν μαζί του, κι εκείνο, αιφνιδιάζοντας μια γυναίκα, τη φίλησε στο μάγουλο. Στα άκρα της πλατείας είναι μία σειρά από πανύψηλα δένδρα. Κατηφορίζοντας, ο δεξιός δρόμος (για τα αυτοκίνητα) είναι μονόδρομος, με κατεύθυνση τη θάλασσα, ενώ ο αριστερός έχει κατεύθυνση την πόλη. Τα κτίρια απέναντι από την πλατεία είναι πολύ όμορφα.
Στο πάνω μέρος της πλατείας ήταν δύο παίκτες της Formula 1, ο Hamilton κι ο Alonso, και πολλοί έβγαιναν φωτογραφίες μαζί τους.
Σε κάποιο σημείο πιο κάτω, κάπου κοντά στο μέσον της οδού, η Σ. εντόπισε μία στοά με μαγαζιά, Ένα εξ αυτών πουλούσε σοκολατάκια, αξίας 65€ το κιλό! Αγόρασε τρία κομμάτια, αξίας 5€. Παραδίπλα, ένας άλλος πάγκος πουλούσε καραμέλες – οι ποικιλίες σε σοκολατάκια και καραμέλες ήταν πλούσια. Ξαναμπήκαμε στην οδό Rambla. Στο μέσον της πλατείας, είναι ένα επιδαπέδιο ψηφιδωτό του Joan Miró.
Σε κάποιο σημείο, ένα περίπτερο παρείχε τουριστικές πληροφορίες. Ζητήσαμε να αγοράσουμε ένα χάρτη της Βαρκελώνης (αξίας 1€), αλλά μας τον δώρισαν, λόγω της φτώχειας της Ελλάδας! Μην ξεχνάτε ότι 20 μέρες νωρίτερα η Ελλάδα είχε μπει στο μηχανισμό στήριξης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Στο άλλο άκρο της πλατείας δεσπόζει το άγαλμα του Χριστόφορου Κολόμβου.
Πίσω από το άγαλμα είναι η θάλασσα. Σε κάποιο σημείο υπάρχει μια γέφυρα, είδαμε το μεγαλύτερο υποθαλάσσιο μουσείο της Ευρώπης, το aquarium, αλλά δεν μπήκαμε μέσα, διότι ήταν ήδη αργά.
Μετά ο Σ. συνέχισε μόνος του, κατευθυνόμενος προς την Plaça d' Espanya, ενώ η Σ. κι εγώ προς το ξενοδοχείο. Ακολουθεί ένα βίντεο που τράβηξε ο Σ. από τη φωτογραφική του μηχανή. Αξίζει να το δείτε.
Κι έτσι τελείωσε η πρώτη ημέρα...
Εντός των ημερών η συνέχεια.
Εντός των ημερών η συνέχεια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου