Η εκδρομή στο Άγιο Όρος είχε γίνει τον Ιούλιο του 2007. Τα διαμονητήριά μας τα είχαμε βγάλει τηλεφωνικά από τον Απρίλιο. Αντί για ημερομηνίες, θα κατανείμω το περιεχόμενο του ταξιδιού με βάση τα μοναστήρια που επισκεφτήκαμε.
Λοιπόν, εδώ πήγαμε μία παρέα 4 ατόμων. Πήγαμε με τα ΚΤΕΛ στη Θεσσαλονίκη, κι από εκεί στην Ουρανούπολη. Οι αποσκευές μας αποτελούνταν κυρίως από μία σχολική τσάντα – μερικές μεταβάσεις έγιναν με τα πόδια (έτσι είχαμε κανονίσει μεταξύ μας εξ αρχής), και επομένως η μεταφορά μεγάλης τσάντας είναι δύσκολη.
Εκεί το πρόγραμμα που έχουν τα μοναστήρια είναι (στο περίπου): Στις 3:00 Μεσονυκτικό, Όρθρος, Ώρες, Θεία Λειτουργία (μέχρι τις 9:00), μετά γεύμα, ύστερα εργασίες των μοναχών (εκείνη την ώρα συνήθως μετακινούμασταν από το ένα μοναστήρι στο άλλο), νωρίς το απόγευμα Εσπερινός, κατόπιν δείπνο, εργασίες των καλόγερων, ύστερα Απόδειπνο, και τέλος ύπνος.
Είσοδος στο Άγιο Όρος
Στις 4:15 φτάσαμε στα ΚΤΕΛ της Θεσσαλονίκης. Βρήκαμε σχεδόν αμέσως ταξί κι επιβιβαστήκαμε για το ΚΤΕΛ Χαλκιδικής. Εκεί βρισκόταν ένας άντρας. Ένας ταξιτζής, που βρισκόταν ήδη εκεί, μας πρότεινε να μας πάει στην Ουρανούπολη έναντι 15 € έκαστος. Ο μόνος λόγος που απορρίψαμε την προσφορά ήταν ότι στο ταξί θα επέβαινε ήδη ένας άλλος, και δεν χωρούσαμε εμείς οι τέσσερίς μας. Ένας άλλος ταξιτζής θα μας πήγαινε αντί 25 €, αλλά ήταν ακριβός. Τέλος πάντων, καθίσαμε σ’ ένα τραπέζι, και περιμέναμε μέχρι να ανοίξουν τα εκδοτήρια. Στις 5:30 φύγαμε για Ουρανούπολη. Η διαδρομή διήρκεσε 2,5 ώρες. Λάβαμε τα διαμονητήριά μας – όλοι μας πληρώσαμε φοιτητική τιμή 10€ (50% έκπτωση) – για τους πολυτέκνους δεν υπάρχει χρέωση. Βγάλαμε εισιτήρια για το καράβι (υπήρχε μια ουρά 10 ανθρώπων γι’ αυτό το σκοπό) και καθίσαμε για πρωινό.
Στις 9:45 το καράβι ξεκίνησε με προορισμό τη Δάφνη. Κατά τη διάρκεια του πλου, ο Β. (μαζί με το Δ. κι άλλους επιβάτες) έδωσε δυο πακέτα cream crackers στους γλάρους. Έδωσα ένα cream cracker σ’ ένα γλάρο, που το πήρε από το χέρι μου. Μερικές φορές τα πετάγανε, και κάποια έπεφταν στη θάλασσα. Εκεί έβλεπες τους γλάρους (όσους το πήραν χαμπάρι δηλαδή) να φτάνουν στην επιφάνεια της θάλασσας να φάνε. Ένας γλάρος, μια φορά, έχασε cream cracker, και το τσίμπησε ένας από πίσω του.
Μονή Ξενοφώντος (και Δοχειαρείου)
Σταδιακά, περνούσαμε από άλλες μονές : τη Ζωγράφου (Βουλγαρική), την Παντελεήμονος (Ρωσική), τη Δοχειαρείου (ίσως κι άλλες), και αποβιβαστήκαμε στη Μονή Ξενοφώντος στις 11:15.
Μετά από πέντε λεπτά εισήλθαμε στο αρχονταρίκι. Φάγαμε λουκούμια και ήπιαμε νερό (το κλασικό κέρασμα στα αρχονταρίκια), και υπογράψαμε στο βιβλίο επισκεπτών – ενέργεια υποχρεωτική για όσους φιλοξενηθούν. Στις 11:35 μπήκαμε η παρέα μου στον ξενώνα. Ο αρχοντάρης μας ρώτησε αν έχουμε φάει τίποτα, και του απαντήσαμε αρνητικά. Μας υπέδειξε το δρόμο για την τράπεζα (=τραπεζαρία) και μας προσφέρανε φασολάδα.
Στις 16:00 ξεκίνησα για να επισκεφτώ μόνος μου τη Μονή Δοχειαρείου, μια κι η απόσταση είναι μικρή. Όντως, παρά το γεγονός ότι χάθηκα για μια στιγμή, έφτασα στις 16:20 στο μοναστήρι.
Περίμενα στο αρχονταρίκι, κι έπειτα από κάποια ώρα ήρθε ο αρχοντάρης και με κέρασε λουκούμι και τσίπουρο (δικής τους παραγωγής). Μετά μπήκαμε στο ναό και προσκύνησα στην Παναγία τη Γοργοϋπήκοο, κι έγραψα ονόματα υπέρ υγείας. Μου έκανε εντύπωση ότι ο χώρος όπου φυλασσόταν η σχετική εικόνα της Θεοτόκου ήταν αρκετά σκοτεινός. Επίσης, σ’ αυτό το μοναστήρι είδα τις περισσότερες γάτες σε όλο το Άγιο Όρος. Αφού ευχαρίστησα, έφυγα στις 17:00.
Για μια άλλη φορά μπερδεύτηκα (τι πρωτότυπο! και δεν έμελλε να είναι η τελευταία φορά) και στις 17:25 έφτασα στη Μονή Ξενοφώντος. Δεν υπάρχει επαρκής σήμανση που να υποδεικνύει την κατεύθυνση για το Μοναστήρι, και ο δρόμος δεν έχει κάποια περίφραξη, ή κάποιο σταθερό σημείο που να μπορεί να μπει ως σημάδι, για το δρόμο της επιστροφής. Κι όταν λέω δρόμος, δεν εννοώ τη συμβατή έννοια (ασφαλτόστρωτο ή χωματόδρομο), αλλά μονοπάτι, το οποίο έχει μερικές διχάλες, και διέρχεται ενδεχομένως από περιβόλια.
Στις 18:00 ξεκίνησε ο εσπερινός. Ο ναός εκεί είναι χωρισμένος σε «βοηθητικό» ναό και στον κυρίως. Βασικά, αυτή είναι η γενική διαρρύθμιση των Αγιορείτικων εκκλησιών των Μοναστηριών1. Το ένα κομμάτι είναι σαν πρόναος, όπου γίνονται οι πρώτες ακολουθίες (ώρες, κλπ), το όνομα του οποίου είναι λιτή, ενώ στο άλλο, στο μπροστινό (στον κυρίως ναό δηλαδή), γίνονται οι υπόλοιπες. Ο Εσπερινός έγινε στο μπροστινό. Στο μέσον, αριστερά και δεξιά ο ναός έχει δυο ημικυκλικά σχήματα (ακτίνας δυο-τριών μέτρων περίπου, αλλά ενίοτε και μικρότερης), στα κέντρα των οποίων είναι τοποθετημένα τα αναλόγια. Περιφερειακά είναι τοποθετημένα στασίδια για τους μοναχούς.
___________________
1Εκτός από Μοναστήρια, στο Άγιο Όρος υπάρχουν κελιά και Σκήτες (ομάδα κελιών συγκεντρωμένα σε μια ευρύτερη περιοχή). Ας μην λησμονήσουμε βεβαίως και τα εμπορικά κέντρα της Δάφνης (λιμάνι) και των Καρυών (πρωτεύουσας) : ψιλικατζίδικα, βιβλιοπωλεία, ένας φούρνος, ένα ιατρικό κέντρο, ένα ταχυδρομείο κι ένα courier, ένα εστιατόριο, κλπ.
Μετά τον Εσπερινό δειπνήσαμε και μετά επιστρέψαμε στο ναό για το Απόδειπνο. Μετά απ' αυτό, μας διηγήθηκαν την ιστορία του Μοναστηριού, και προσκυνήσαμε μερικά Άγια λείψανα.
Κατόπιν βγήκαμε οι τέσσερίς μας μια βόλτα στη λιθόστρωτη παραλία μέχρι τη δύση του ήλιου (οπότε και κλείδωσαν τις πύλες της Μονής). Κάποιοι θέλησαν να κοιμηθούν, εγώ βγήκα στο μπαλκόνι, και στις 23:00 κοιμήθηκα, νανουρισμένος από τον παφλασμό των κυμάτων της θάλασσας πάνω στα βράχια.
Κατά τις 3:30 ξύπνησα από ήχους της καμπάνας και πήγα στην Εκκλησία. Στη λιτή ήταν ένας μοναχός και διάβαζε κάτι από ένα βιβλίο, και δίπλα του στεκόταν ένας άλλος. Απόλυτη σιωπή. Άνοιξα την πύλη της αθόρυβα, αλλά δεν την έκλεισα έτσι. Ο θόρυβος με έκανε αντιληπτό, και τους ρώτησα αν θα τελεστούν οι ακολουθίες εκεί. Κάθισα σ’ ένα στασίδι αναμένοντας. Έφτασαν μερικοί άλλοι μοναχοί. Κατά τις 4:00 (ίσως κι αργότερα) ξεκίνησαν. Αν θυμάμαι καλά, άρχισαν με μεσονυκτικό, συνέχισαν (στον κυρίως ναό) με Όρθρο, εν συνεχεία τις ώρες (πρώτη, τρίτη και έκτη) και τέλος τη Θεία Λειτουργία. Τελείωσε στις 7:25. Κατά τη διάρκεια των ακολουθιών, ο Δ. συνομίλησε με τον Ηγούμενο, μετά ο Β., που εξομολογήθηκε, κι ο Θ., που συνομίλησε μαζί του. Στις 8:00 κάναμε (μικρή) παράκληση στην Παναγία, και μετά το τέλος γευματίσαμε (μελιτζάνα με κασέρι).
Κατόπιν επισκέφτηκα το μουσείο του Μοναστηριού. Χρησιμοποιώ ενικό αριθμό γιατί από την παρέα μου μόνο εγώ το επισκέφτηκα. Ήμασταν μια ομάδα 20 προσκυνητών (ανάμεσα στους οποίους και μερικοί Σέρβοι). Ανάμεσα στα εκθέματα ήταν τα περιουσιακά στοιχεία της μονής (για την ακρίβεια η οριοθέτηση των κτημάτων της), Ευαγγέλια, κλπ.
Εν συνεχεία ετοιμάσαμε τα πράγματά μας. Εκεί δεν δέχονται φιλοξενία για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα, πλην εξ αιτίας εξωτερικών παραγόντων (καιρικές συνθήκες, κλπ).
Στην ώρα της αναμονής, ενώ είχαμε μαζέψει τα πράγματά μας και καθόμουν, μου φάνηκε σαν να βρισκόμουν αρκετό καιρό. Στις 11:15 επιβιβαστήκαμε στο καράβι.
Ι. Μ. Αγίου Παύλου
Στις 11:45 φτάσαμε στη Δάφνη. Περιμέναμε μια ώρα μέχρι να έρθει ένα άλλο πλοίο, το οποίο αναλαμβάνει τις μεταφορές από Δάφνη μέχρι νοτιότερα του Άθωνα. Στο μεταξύ, χαζεύαμε στα διάφορα μαγαζιά.
Στις 13:30 αποβιβαστήκαμε στη Μονή του Αγίου Παύλου. Εκεί έφτασε ένα όχημα με κάπως μεγάλη καρότσα, στην οποία ανεβήκαμε όλοι. Πρέπει να ‘μασταν καμμιά δεκαριά άτομα στην καρότσα. Το όχημα ανέβηκε την ανηφόρα, και 5 λεπτά αργότερα αποβιβαστήκαμε.
Αφού ταχτοποιηθήκαμε (συμπλήρωση του βιβλίου των φιλοξενούμενων, κέρασμα, κλπ), κοιμηθήκαμε, όντες κουρασμένοι.
Στις 18:00 πήγαμε στον εσπερινό, και μετά δειπνήσαμε (αυγά τηγανητά). Μου άρεσε πολύ η φέτα, η οποία είχε ζεσταθεί (που σημαίνει ότι ήταν κάποια ώρα ετοιμασμένα τα φαγητά και σερβιρισμένα). Ύστερα βγήκαμε λίγο έξω από το μοναστήρι και καθίσαμε στο κιόσκι. Ο Δ. κατέβηκε με τα πόδια στην παραλία και ανέβηκε στο μοναστήρι. Κατόπιν ακολούθησε ελεύθερος χρόνος παίζοντας uno, κι έπειτα απόδειπνο, μετά συνομιλία με κάποιον καλόγερο. Μετά uno και τέλος ύπνος.
Στις 6:15 πήγαμε στην Εκκλησία.
Σκήτη Αγίας Άννας
Στις 8:25 φύγαμε με τα πόδια (με το Δ.) για τη σκήτη της Αγίας Άννης μέσω της νέας σκήτης (της Παναγίας). Μετά από λίγο ξεκίνησαν και ο Θ. και ο Β.. Ευτυχώς υπήρχαν μερικές πινακίδες που μας υπέδειξαν τη σωστή διαδρομή. Αφού φτάσαμε στη νέα σκήτη, και διαπιστώσαμε ότι έπρεπε να κατεβούμε αρκετά σκαλοπάτια (τα οποία στην επιστροφή θα ανεβαίναμε), αποφασίσαμε να μην προχωρήσουμε άλλο και να κατευθυνθούμε απ’ ευθείας στη σκήτη της Αγίας Άννης.
Στο μεταξύ, ο Θ. κι ο Β. μας έφτασαν, και συνεχίσαμε μαζί. Ακολουθήσαμε το απότομα ανηφορικό χωματένιο μονοπάτι, το οποίο μας έβγαλε σε έναν φαρδύ χωματόδρομο, και ανηφορίζαμε. Μέχρι που πέρασε ένα αυτοκίνητο προς την κατεύθυνση στην οποία πηγαίναμε. Εγώ ήμουν ήδη μπροστά με το Δ. από πίσω μου, και ο Β. με τον Θ. κατάφεραν (μετά από προσπάθεια) να το σταματήσουν, κι έμαθαν ότι ο δρόμος που ακολουθούσαμε οδηγεί στις Καρυές. Η ώρα ήταν 10:20, όταν κάναμε μεταβολή, και γυρίσαμε πίσω. Ξαναμπήκαμε στο χωματένιο μονοπάτι, και σε μια στροφή του ανακαλύψαμε έναν δεύτερο δρόμο, στενότερο, και πιθανολογήσαμε ότι αυτός οδηγεί στον προορισμό μας. Μετά ήρθε η επιβεβαίωση, από έναν περαστικό μοναχό. Ο Θ. κι ο Δ. κατηφόρισαν να βρούνε λίγο νερό, ενώ εγώ κι ο Β. αποφασίσαμε να συνεχίσουμε την πορεία. Τελικά, στις 11:25 μπήκαμε στη σκήτη.
Στο μεγαλύτερο τμήμα του περιπάτου, υπήρχε μια βαριά συννεφιά, η οποία μας δρόσιζε.
Υπογράψαμε για τη διαμονή, και μετά μπήκαμε στον ξενώνα μας.
Στις 14:20 ξύπνησα. Μέχρι τις 16:00 ήμουν ξύπνιος στο κρεβάτι, και κάτι ανάλογο συνέβη και στους υπόλοιπους. Στις 16:20 προσκυνήσαμε το αριστερό πόδι της Αγίας Άννας και τα λείψανα δυο Αγιορειτών οσιομαρτύρων. Στο ναό, στο εικόνισμα της Αγίας Άννας, υπήρχαν πολλές φωτογραφίες νεογέννητων παιδιών, επειδή η Αγία Άννα κάνει θαύματα στα άτεκνα ζευγάρια. Στις 17:00 δειπνήσαμε.
 |
| οι δύο χαμηλότερες φωτογραφίες είναι τοιχογραφίες της τράπεζας |
Στις 18:00 ακολούθησα με το Θ. το μονοπάτι που οδηγεί στους Δανιηλαίους. 30 λεπτά αργότερα φτάσαμε σε μια κατοικημένη περιοχή, και μερικά μουλάρια φράζανε το δρόμο. Συμπεράναμε ότι οι Δανιηλαίοι βρίσκονται λίγο πιο πίσω, εκεί που υπήρχε ένα δεξιό παρακλάδι του μονοπατιού, το οποίο ακολουθήσαμε. Μας οδήγησε σ’ ένα ξέφωτο. Βλέπαμε τη θάλασσα από κάτω, τη σκήτη της Αγίας Άννας, και πίσω της το (λανθασμένο) δρόμο που ακολουθήσαμε το πρωί στην προσπάθειά μας να πάμε στη σκήτη αυτή. Απολαύσαμε τη θέα για 45 λεπτά κι επιστρέψαμε.
Στη σκήτη διηγηθήκαμε τα της διαδρομής μας στο Β., και μας είπε ότι δεν ήμασταν στους Δανιηλαίους! Οι Δανιηλαίοι έχουν πανέμορφους κήπους, κάτι που δεν είδαμε εμείς. Πόσα λάθη μπορεί να κάνει κανείς σε μια μέρα, αναρωτήθηκα.
Στις 21:35 περίπου, ενώ οι άλλοι τρεις κοιμόντουσαν, βγήκα έξω και κάθισα στο κιόσκι. Κάτι λάμψεις από αστραπή ήταν αυτές που με έκαναν να βγω έξω, ελπίζοντας σε μια βροχούλα. Στις 21:40 ξεκίνησε να ψιχαλίζει, και μετά να βρέχει καταρρακτωδώς. Μετά άρχισε να καταλαγιάζει, και μετά να ξαναδυναμώνει.
Στις 6:00 είχαν Όρθρο και Θεία Λειτουργία (ίσως και Μεσονυκτικό, δεν θυμόμουν όταν έκανα καταγραφή του ημερολογίου), που παρακολουθήσαμε. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, πήγα με τον Β. στο σπήλαιο του Αγίου Γερασίμου Κεφαλληνίας.
Στις 9:10 όλη η τετράδα κατεβήκαμε τα 2000-3000 σκαλοπάτια που οδηγούν στο λιμάνι. Στις 9:30 ήμασταν κάτω. Από εκεί πήγαμε στη Δάφνη.
Έξοδος από το Άγιο Όρος
Φτάνοντας, είδαμε πολύ κόσμο να περιμένει σε ουρά. Έπρεπε να περιμένουμε να περάσουμε από έλεγχο – έχουν κατά καιρούς σημειωθεί κλοπές λειψάνων. Δεν θυμάμαι τι ώρα μπήκαμε στο καράβι της επιστροφής, φτάσαμε στην Ουρανούπολη κατά τις 12:00 περίπου. Με το λεωφορείο της 13:00 πήγαμε στη Θεσσαλονίκη, κι έπειτα συνεχίσαμε τη πορεία της επιστροφής.
1 σχόλιο:
Καλή αρχή Δημήτριε.
Είμαστε μαζί σου!
Δημοσίευση σχολίου