Χανιά

Έφυγα από το Ηράκλειο το πρωί του Σαββάτου με τα Κ.Τ.Ε.Λ.. Εκεί συναντήθηκα με έναν φίλο, ντόπιο, ο οποίος είχε αναλάβει χρέη ξεναγού (Κ.). Οι γονείς του εκείνες τις ημέρες είχαν φύγει για διακοπές. Ο Κ. διέθετε μία ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, ενώ εγώ είχα μία αναλογική. Θα αναρτηθούν μόνο κάποιες από τις ψηφιακές, αυτές δηλαδή που τραβήχτηκαν τη 2^η μέρα της διαμονής μου.

Σάββατο 17 Ιουνίου 2006

Ξεκίνησα από το Ηράκλειο, και  πήγα στα Χανιά. Έφτασα στις 11:30. Στο Κ.Τ.Ε.Λ. ήταν ο Κ.. Πήγαμε σε μια καθολική εκκλησία, αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου, κι έπειτα επισκεφτήκαμε το αρχαιολογικό μουσείο. Είχε πολλούς αμφορείς και πήλινα δοχεία, καθώς και αγαλματίδια, δυο ψηφιδωτά στο δάπεδο, σκουλαρίκια, σφραγίδες (προφανώς χαραγμένες σε πέτρα) και γυάλινα φιαλίδια σε διάφορες αποχρώσεις. Κατόπιν επισκεφθήκαμε το παλιό λιμάνι, όπου φυσούσε πολύ, ύστερα πήγαμε στην αγορά των Χανίων, όπου και φάγαμε, κι ύστερα κατευθυνθήκαμε στο πάρκο/κήπο. Εκεί είχε και δυο κλουβιά, στο ένα υπήρχαν παγώνια και στο άλλο μερικά κρικρί (=κατσίκια).

Κυριακή 18 Ιουνίου 2006

Εκκλησιαστήκαμε στον Ι.Ν. Παναγίας Ευαγγελίστριας. Ο Ναός ήταν μεγάλος, αλλά οι καρέκλες ήταν αραιοτοποθετημένες. Διέκρινα μια σκοτεινιά του Ναού, το τέμπλο ήταν ξύλινο, σκούρο καφέ, ο τοίχος ανοιχτό μπεζ. Παρατήρησα πως η Αγιογραφία του Ναού είναι επηρεασμένη από τη Δύση.

Αργότερα, βγήκαμε προς στο Ακρωτήρι με το αυτοκίνητο. Φτάσαμε και πήγαμε στο Μοναστήρι της Αγίας Τριάδας. 

Ο τόπος είναι άξιος φωτογραφήσεως. Βγάλαμε αρκετές φωτογραφίες, τόσο της εξαιρετικά όμορφης φύσης, όσο και της επιβλητικής Μονής. Το λιβάδι από την αριστερή μεριά του δρόμου (όπως το κοιτάζουμε από το Μοναστήρι) είχε πορτοκαλιές, ενώ από τη δεξιά ήταν καταπράσινο, σα να βρίσκεσαι στον Παράδεισο. Οριακά, μεταξύ του λιβαδιού εκατέρωθεν του δρόμου, ήταν φυτεμένα πολύ ψηλά δένδρα. Ενώ το Μοναστήρι ήταν κόκκινο πέτρινο, πολύ πλατύ και στο μέσο ήταν οι σκάλες. Στο τέλος των σκαλοπατιών ήταν η είσοδος. Αριστερά είναι το Μουσείο, αλλά ήταν κλειστό. Μέσα ήταν η Εκκλησία. Η Αγιογράφησή της δεν ήταν Βυζαντινή, ίσως δυτική. Στις οροφές που είναι χαμηλότερες από τον τρούλο, υπήρχαν ζωγραφισμένα αστεράκια.

Έξω από την εκκλησία, στην ανατολική πλευρά του Μοναστηριού υπάρχει ένας ψηλός φοίνικας εμφυτευμένος εντός ενός πολύ μικρού κήπου με γκαζόν, και μερικά πιθάρια. Κάποια σημεία ήταν υπό κατασκευήν, λόγω ορισμένων ζημιών, φαντάζομαι.

Στις 12:30 προχωρήσαμε κι άλλο και φτάσαμε στο άλλο μοναστήρι, του Αγίου Ιωάννου, αλλά ήταν κλειστό. Πάντως περπατήσαμε σε ένα πέτρινο μονοπάτι. Κάναμε στάση σε ένα σπήλαιο, στα δεξιά μας, με πολύ πλατιά είσοδο. Απ’ ό,τι είπε ο Κ., μπορούσες να μπεις πολύ βαθειά αν εξακολουθούσες γονατιστός. Το αφήσαμε κι ακολουθήσαμε τη διαδρομή, που μας έβγαλε σε μια γέφυρα, ένα κυριολεκτικά μαγευτικό τοπίο.    Κάτω από τη γέφυρα δεν υπήρχε ποτάμι, αλλά ένα μικρό σχετικά φαράγγι που οδηγούσε στη θάλασσα. Γύρω γύρω υπάρχουν απότομα βραχάκια. Ήταν κτισμένα μικρά κτίρια. Λίγο πριν φτάσουμε στη γέφυρα, ήταν ένα μικρότερο σπήλαιο με μια λάρνακα κάποιου Αγίου Ιωάννη, κι είχε εικονίσματα του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή. Επί της γέφυρας, ξαπλώσαμε πάνω σε μια κουβέρτα που είχε φέρει ο Κ. (ώρα: 13:45). Εγώ σηκώθηκα λίγο αργότερα, μη μπορώντας να κοιμηθώ. Μαζέψαμε τα πράγματά μας και πήραμε το δρόμο της επιστροφής στις 14:45. Μετά από 20 λεπτά φτάσαμε στο αυτοκίνητο, όλοι καταϊδρωμένοι, τόσο λόγω του περπατήματος, όσο και του μεσημεριανού ήλιου. Ευτυχώς, είχαμε προνοήσει να φέρουμε φανέλες να αλλάξουμε.

Φύγαμε με προορισμό τους τάφους των Ελευθερίου και Σοφοκλή Βενιζέλου. Η περιοχή βρίσκεται λίγο έξω από τα Χανιά. Είναι σαν κήπος, με θέα τα Χανιά. Εκεί βρίσκεται ένα ζευγάρι κυάλια. Οι τάφοι βρίσκονται ο ένας απέναντι από τον άλλο. Του μεν Ελευθερίου στη δύση, του δε Σοφοκλή στην ανατολή. Πιο πάνω είναι ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον προφήτη Ηλία. Στο χώρο ήταν και το άγαλμα ενός ανθρώπου που βαστούσε την Ελληνική Σημαία. Λίγα χρόνια πριν απελευθερωθεί η Κρήτη, τότε που βρισκόταν υπό Τουρκική κατοχή, οι Μεγάλες Δυνάμεις βομβάρδιζαν το νησί (9 Φεβρουαρίου 1897). Μια οβίδα χτύπησε το στύλο πάνω στον οποίο βρισκόταν η Ελληνική Σημαία, κι έπεσε. Τότε, ένας Έλληνας, ονόματι Σπύρος Καγιαλές, πήρε τη θέση του στύλου, και κρατούσε τη Σημαία. 

Ήγγικεν η ώρα να φύγουμε.

Δευτέρα 19 Ιουνίου 2006

            Την επομένη βγήκαμε αργά το πρωί (ή νωρίς το μεσημέρι) και κατευθυνθήκαμε στο παλιό λιμάνι των Χανίων. Περπατήσαμε πρώτα από το Κουμ-Καπί, μια παραθαλάσσια περιοχή γεμάτη με καφετέριες. Μπήκαμε σε ένα νεώριο, στο οποίο κατασκευάστηκε το καράβι (όχι καράβι, ένα μικρό με κωπηλάτες ήταν) το οποίο μετέφερε την Ολυμπιακή φλόγα από τα Χανιά στην Αθήνα το 2004 κι εν τέλει φθάσαμε στο παλιό λιμάνι. Καθίσαμε σε μια καφετέρια, που ήταν από τις καλές, σύμφωνα με τον Κ..

Από εκεί πήγαμε στο πολεμικό ναυτικό μουσείο, που βρισκόταν πολύ κοντά. Ήταν ωραίο. Είχε πολλές μινιατούρες από πολεμικά πλοία από όλες τις εποχές, ξεκινώντας από την αρχαιότητα, μέχρι και τους Βαλκανικούς πολέμους (δεν θυμάμαι αν υπήρχαν και πλοία από τους παγκοσμίους πολέμους). Σε μια αίθουσα υπήρχαν κοχύλια κι άλλα τέτοια κοσμήματα του βυθού. Μείναμε μια ώρα.

Το μεσημέρι φάγαμε στο σπίτι του.

Από τις 19:30 μέχρι τις 20:30 ήμασταν στον Καλαθά για θαλάσσιο μπάνιο. Είχε αμμουδιά, ενώ χρειάζεται κανείς να κάνει αρκετά βήματα κατευθυνόμενος προς το εσωτερικό της θάλασσας, ώστε να μην πατάει στο αμμώδες έδαφος. Αρκετά μέτρα πιο μέσα, ήταν ένα νησί, μπροστά από το οποίο βρισκόντουσαν βράχια. Κολυμπήσαμε ίσαμε τα βράχια. Σκαρφάλωσε, έφτασε σε ένα ψηλότερο βράχο, κι έκανε βουτιά. Βούτηξα κι εγώ μετά. Έπεσα σε κάθετη στάση στο νερό. Την ευχαριστήθηκα, αλλά δεν την ξανάκανα.

Τρίτη 20 Ιουνίου 2006

            Στις 11:30 πήγαμε σε ένα τουριστικό θέρετρο, στην Αγία Μαρίνα. Κι εκεί η ίδια κατάσταση της αμμουδιάς. Κολυμπήσαμε και περπατήσαμε παρά τη θαλάσση. Ύστερα φάγαμε σε μια ταβέρνα. Πήραμε μια μεσαίου μεγέθους ποικιλία, η οποία μας «έσκασε» προτού τη φάμε ολόκληρη. Αργότερα παίξαμε μπιλιάρδο. Του εξήγησα τους κανόνες, κι αρχίσαμε. Στο τέλος, είχα μόνο τη μαύρη μπάλα να χτυπήσω, ενώ ο Κ. είχε και μια-δυο δικές του να χτυπήσει πρώτα. Τελικά με νίκησε. Τέλος, παίξαμε και σκάκι, η σκακιέρα του οποίου ήταν σχεδιασμένη στο τσιμεντένιο έδαφος, ενώ τα κομμάτια του έφταναν μέχρι τα γόνατά μου. Έπαιξα με τα λευκά, και τον κέρδισα. Στις 16:00 φύγαμε παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής.

            Το απόγευμα και το βράδυ τη βγάλαμε στο σπίτι του, παίζοντας uno.

Τετάρτη 21 Ιουνίου 2006

            Πήγαμε στη λίμνη Κουρνά. Φτάσαμε κατά τις 14:00. Φορέσαμε τα μαγιό μας, και νοικιάσαμε έναντι 7 € ένα θαλάσσιο ποδήλατο. Το φτάσαμε μέχρι την άλλη άκρη της λίμνης (μέχρι ενός σημείου για την ακρίβεια, διότι δεν επιτρεπόταν η πρόσβαση στο άλλο άκρο) και κάναμε βουτιές. Ήταν τέλεια. Στις 16:20 φύγαμε, έχοντας κρατήσει 1,5 ώρα το ποδήλατο.

            Σειρά είχε η Αργυρούπολη, όπου γευματίσαμε. Η ταβέρνα ήταν σε πολύ γοητευτική τοποθεσία. Έτρεχαν νερά. Είχε αρκετούς καταρράκτες. Ήταν μαγευτική η εμπειρία να ακούς τρεχούμενο νερό. Ο Κ. παρήγγειλε μουσακά (ο οποίος σερβιρίστηκε σε πήλινο δοχείο), ενώ εγώ την έβγαλα με ορεκτικά (ντολμάδες και τηγανητές πατάτες) και σαλάτα.

            Τελευταίος σταθμός ήταν ένα μοναστήρι, αφιερωμένο στις πέντε παρθένες. Η μητέρα του Κ. είχε πει πως πρόκειται για μια πηγή πέντε καταρρακτών. Δεν είδαμε καταρράκτες, αν και δεν προχωρήσαμε αρκετά. Στο μοναστήρι σταματήσαμε, είδαμε πέντε τάφους, προσκυνήσαμε στο μοναστήρι κι επιστρέψαμε. Στις 20:00 φτάσαμε στο σπίτι του.

Το πρωί της επομένης έφυγα με το λεωφορείο για το Ηράκλειο. Αυτό που ακόμα και τώρα δεν έχω χωνέψει είναι που δεν πήγα στο περίφημο φαράγγι της Σαμαριάς. Ελπίζω κάποια άλλη στιγμή στο μέλλον.