Άγιος Όρος (δεύτερη επίσκεψη)

Δεύτερη επίσκεψη στον Άθωνα. Η παρέα ήταν η ίδια: ο Θ., ο Δ. κι ο Π.. Όλο το ταξίδι του πήγαινε έγινε όπως και πέρυσι. Θεσσαλονίκη, Ουρανούπολη, καράβι για Δάφνη, κι από εκεί με λεωφορείο στις Καρυές. Και φέτος επισκεφτήκαμε τέσσερα μοναστήρια, κι αυτό διότι τα διαμονητήρια (=τα χαρτιά στα οποία σημειώνεται πόσο καιρό θα μείνει κανείς στο Άγιο Όρος) ισχύουν για τέσσερις το πολύ μέρες.

Ι. Μ. Βατοπαιδίου (ή Βατοπεδίου)

Στις 13:00 ξεκίνησε το λεωφορείο-taxi (χωρητικότητας 12 ατόμων) για το Βατοπαίδι. Εκείνη την ώρα ξεκινούσαν άλλα λεωφορεία για διάφορες μονές. Για το Βατοπαίδι πήγαν δυο τέτοια οχήματα (ήμασταν 16 άτομα). Η διαδρομή κόστιζε :

(40 € (κούρσα) · 2 λεωφορεία) /16 άτομα = 5 € το άτομο.

Σημείωση: Η χρέωση εξαρτάται από τον προορισμό.

Μισή ώρα αργότερα βρισκόμασταν στο Κυπριακό μοναστήρι. 

Είσοδος της Μονής Βατοπαιδίου

Κοντά στην είσοδο υπάρχει ένα πηγάδι. Κάποιοι έβγαλαν νερό από μέσα εκείνη την ώρα.

            Στο αρχονταρίκι κεραστήκαμε με τσίπουρο και λουκούμια, και μετά από μιας ώρας αναμονή, μας έβαλαν στα δωμάτιά μας. Ανεβήκαμε στον τέταρτο όροφο από τις σκάλες, και μας έβαλαν σ’ ένα εξάκλινο δωμάτιο, με ταβάνι – στυλ σοφίτας. Στα άλλα δυο κρεβάτια κοιμήθηκαν δυο άλλοι επισκέπτες.

            Στις 17:00 έγινε ο εσπερινός, μετά δειπνήσαμε. Εκεί το τραπέζι ήταν την μορφής self-service.

Μετά έγινε ξενάγηση της μονής (εξιστόρηση της ιστορίας της) και μετά προσκυνήσαμε τις 6-7 θαυματουργές εικόνες της Παναγίας. Μας διηγήθηκαν σχετικά περιστατικά με τις εικόνες αυτές. Μου έμειναν χαραγμένα στη μνήμη το περιστατικό της Παναγίας της Παραμυθίας. Περιληπτικά, η ιστορία της έχει ως εξής: Κάποτε είχαν έρθει πειρατές στο μοναστήρι, με σκοπό να σφάξουν τους μοναχούς και να λεηλατήσουν το θησαυρό του. Έτσι, είχαν κρυφτεί απ’ έξω από τη Μονή κάποιο βράδυ, και περίμεναν να ξημερώσει, οπότε θα άνοιγαν οι πύλες της. Νωρίς το πρωί της επομένης, μετά το πέρας της πρωινής προσευχής, ο Ηγούμενος συνέχισε την προσευχή του. Τότε, άκουσε την Παναγία από το εικόνισμα αυτό (που αργότερα ονομάστηκε Παναγία η Παραμυθία δηλαδή) να του δίνει εντολή να μην ανοίξουν τις πόρτες του Μοναστηριού, εξηγώντας του το λόγο, και τον προέτρεψε να ανεβούν οι μοναχοί στα τείχη και να διώξουν τους πειρατές. Ο Ηγούμενος κοίταξε προς την εικόνα απ’ όπου βγήκε η φωνή, και είδε ότι το πρόσωπο της Παναγίας είναι ζωντανό, και το βρέφος που βαστάει στην αγκαλιά της να προσπαθεί να της φιμώσει το στόμα, λέγοντάς της «Μην τους προειδοποιείς Μητέρα, άφησέ τους να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει». Όμως η Παναγία πρόλαβε και εμπόδισε το χέρι του Χριστού, κι επανέλαβε την προειδοποίηση. Ο Ηγούμενος κάλεσε όλους τους Μοναχούς και τους εξήγησε τι προηγήθηκε, και όλοι παρατήρησαν την αλλαγή στις εκφράσεις των προσώπων της Παναγίας και του Χριστού. Αφού ευχαρίστησαν όλοι τη Θεοτόκο, έκαναν ό,τι τους είπε, κι οι πειρατές έφυγαν.

Παναγία Παραμυθία (η φωτογραφία προέρχεται από βιβλίο)

Μετά την προσκύνηση πήγα μια βόλτα στην παραλία – οι υπόλοιποι από την ώρα της ξενάγησης είχαν φύγει. Στις 20:00 επέστρεψα στο δωμάτιο.

Κατά τις 6:00 πήγα στην Εκκλησία. Μετά φάγαμε στην τράπεζα και στις 9:30 φύγαμε για τις Καρυές.

Καρυές

            Τώρα πληρώσαμε 4 € έκαστος, επειδή τώρα ήμασταν 10 άτομα προς επιστροφή. Φτάσαμε στις Καρυές, στην πρωτεύουσα του Άθωνα.

                                                                                                                                                  Εκεί, αναζητούσαμε το κελί του πατρός Ε., ο οποίος είναι γνωστός του κάποιου γνωστού μας. Είχαμε συνεννοηθεί από νωρίτερα να διανυκτερεύσουμε στο κελί του. Πήραμε έναν κατηφορικό δρόμο, και μπήκαμε σ’ ένα κελί με γαλάζιο τρούλο. Εκεί ήταν ήδη ένας καλόγερος, και όταν τον ρωτήσαμε για τον π. Ε., εκείνος τον φώναξε, μια και βρισκόταν μέσα. Όταν εξήλθε ο π. Ε., είπε ότι δεν μας γνωρίζει, και δεν γνωρίζει το γνωστό μας. Τσάμπα η χαρά. Μας οδήγησε ο ένας σ’ ένα διπλανό κελί (5-10 λεπτά απόσταση), σ’ έναν άλλον. Ευτυχώς, αυτός ήταν. Η ώρα ήταν 10:40.

Το κελί ουσιαστικά είναι ένα κτήριο χωρισμένο σε δύο μέρη: μία μικρή εκκλησία και ένα μικρό σπίτι με κουζίνα, τραπεζαρία, υπνοδωμάτιο, κι ένα άλλο δωμάτιο φιλοξενίας.

            Μετά από 20 λεπτά, ο Θ. κι ο Δ. έφυγαν για να βρούνε τον γέροντα Γ., ενώ εγώ ανέβηκα στις Καρυές. Πέρασα λίγο χρόνο στα μαγαζιά. Περίμενα μετά να ανοίξει το πρωτάτο, η κεντρική εκκλησία δηλαδή, η οποία ήταν κλειστή λόγω εργασιών. Αφού άνοιξε, προσκύνησα την εικόνα Άξιον Εστίν.

Εξωτερικές τοιχογραφίες πρωτάτου (=κυρίως ναού) Καρυών

              Αποφάσισα να βρω το κελί του γέροντος Παϊσίου, μια και ήταν κοντά. Αφού παιδεύτηκα, μπήκα στη Ι.Μ. Κουτλουμουσίου, όπου και ρώτησα για τη διαδρομή. Μου υπέδειξαν το δρόμο, αλλά κάπου χάθηκα – δεν υπήρχαν και επαρκείς πινακίδες, όπως αναφέρθηκε ήδη… Κάποια στιγμή βρήκα έναν άλλον, να ψάχνει κι αυτός να βρει να πάει στην Παναγούδα (όπου βρίσκεται το κελί).

Στις 13:40 φτάσαμε. Εκεί ήταν δυο μοναχοί, κι ένας άλλος αφιχθείς. Αφού προσκυνήσαμε τα εικονίσματα στο εκκλησάκι που υπάρχει στο κελί του, επιστρέψαμε.

στα 6 εικονίσματα απεικονίζονται οι Άγιοι που είδε ο γέροντας Παΐσιος όταν ήταν εν ζωή

 Η ώρα ήταν 13:55 περίπου. Στην επιστροφή μου έλεγε ο συνοδοιπόρος μου ότι χτες, με μια παρέα ψάχνανε το κελί επί 2,5 ώρες. Μετά έφυγαν για Ουρανούπολη, αλλά αυτός σήμερα επέστρεψε (μια και δεν είχε λήξει ακόμα το διαμονητήριό του) για να βρει το κελί του γέροντος Παϊσίου. Στη Μονή Κουτλουμουσίου έμεινα λίγη ώρα, ενώ ο άλλος συνέχισε την πορεία του.

Είσοδος Μονής Κουτλουμουσίου

             Στις 15:00 έφτασα στο κελί του π. Ε.. Ο Β. ήταν ξύπνιος ενώ οι υπόλοιποι κοιμόντουσαν. Στις 16:00 κοιμήθηκα. Στις 17:25, όταν ξύπνησα, ο π. Ε. μιλούσε στους υπόλοιπους.

            Στις 18:00 κάναμε εσπερινό και παράκληση. Δειπνήσαμε (με νερόβραστα ρεβύθια και σέλινο, τα οποία ήταν γευστικότατα) και στις 22:00 κοιμηθήκαμε.

            Στις 3:40 της επομένης ξύπνησα. Ετοιμάστηκα στις 4:15 και πήγα στην εκκλησία του κελιού. 10 λεπτά αργότερα κάναμε Όρθρο, Ώρες, διαβάσαμε μερικούς ψαλμούς απ’ το Ψαλτήρι, κι εν τέλει κάναμε Θεία Λειτουργία. Κάπου στο ενδιάμεσο ήρθε ο πατήρ Σ..

            Μετά φάγαμε οι έξι μας πρωινό. Είπαμε ότι επόμενος σταθμός μας είναι η μονή Ιβήρων. Ο π. Σ. είπε ότι κατευθύνεται προς τα εκεί, και προθυμοποιήθηκε να μας πάει μέχρι ενός σημείου.

Ι. Μ. Ιβήρων

Στις 8:30 φύγαμε από το κελί του π. Ε., και μπήκαμε στο όχημα του π. Σ.. Ο π. Σ. μας άφησε σε κάποιο σημείο του δρόμου (διότι οι πορείες μας απέκλιναν) και μετά περπατήσαμε. Περίπου 20 λεπτά αργότερα φτάσαμε. Η ώρα ήταν 9:10.

             Μπήκαμε στο αρχονταρίκι. Διαβάσαμε ότι μετά τις 12:00 δίνουν δωμάτιο, κι έτσι, κάναμε βόλτες εκεί τριγύρω.

Εικονίσματα στην είσοδο της Μονής Ιβήρων

 Κάποια στιγμή άνοιξαν οι πύλες της τράπεζας, οι οποίες είναι πανύψηλες, αλλά δεν μας επέτρεψαν να εισέλθουμε όσοι φτάσαμε εκεί σήμερα, επειδή δεν είχαν τόσες πολλές μερίδες φαγητού έτοιμες. Ωστόσο, κάποιοι από τους σημερινούς αφιχθέντες μπήκαν κι έφαγαν.

Το κτήριο της τράπεζας της Μονής Ιβήρων

            Στις 11:30 μας έδωσαν ένα ευρύχωρο και ψηλό δωμάτιο. Αμέσως μετά κοιμηθήκαμε.

Στις 18:00 πήγαμε στον Εσπερινό. Μου έκανε εντύπωση ότι η είσοδος του ναού ήταν ανάμεσα στα εικονίσματα των Αποστόλων Πέτρου (ο οποίος κρατούσε τα κλειδιά του παραδείσου, στ’ αριστερά της εισόδου) και Παύλου (ο οποίος κρατούσε ένα ξίφος, στα δεξιά της εισόδου).

Στο τέλος είδα το Θ. να συνομιλεί με τον τέως ηγούμενο της μονής Ιβήρων, ο οποίος μένει έξω από το Μοναστήρι πλέον, κι έρχεται πότε πότε στην Ιβήρων (νομίζω τα Σαββατοκύριακα). Μετά ζήτησα να μιλήσω κι εγώ μαζί του. Μου είπε ότι θα πήγαινε για μια δουλειά του, και μετά θα συνομιλούσαμε. Εκείνη την ώρα, όλοι οι υπόλοιποι δειπνούσανε, κι εξήλθαν της τραπεζαρίας τη στιγμή που ξεκίνησε ο διάλογός μας.

            Δεν θέλω να γράψω τι συζητήσαμε, όταν επέστρεψε, παρά μόνο το απόσπασμα που ακολουθεί. Με ρώτησε τι βιβλία διαβάζω. Του απάντησα ότι έχω διαβάσει πολλά μυθιστορήματα. Μου ανέφερε τον Ντοστογιέφσκι. Όταν ήταν λαϊκός, είχε διαβάσει τον Γκόργκι. Του φάνηκε ότι αυτά που περιεγράφησαν στο βιβλίο αυτό ήταν ακραία. Κι όμως, ο Ντοστογιέφσκι είχε υιοθετήσει τις απόψεις του αββά Ισαάκ, αν θυμάμαι καλά. Μου συνέστησε δε δυο βιβλία του : το «έγκλημα και τιμωρία» και το «αδερφοί Καραμαζώφ».

Μετά μου είπε να φάω, κι έδωσε εντολή σε κάποιον μοναχό να με συνοδέψει στην τραπεζαρία και να ζητήσει να φάω, όπως κι έγινε. Αργότερα βγήκα και περπάτησα λίγο έξω από το Μοναστήρι.

            Το επόμενο πρωινό, στις 5:30 ξύπνησα για εκκλησιασμό. Στις 8:00 τελείωσε η Θεία Λειτουργία. Μετά γευματίσαμε, και καθίσαμε στο δωμάτιό μας, περιμένοντας το Θ., ο οποίος περίμενε να συνομιλήσει με τον ηγούμενο. Στις 10:00 φύγαμε για τη μονή Σταυρονικήτα, το μικρότερο μοναστήρι του Αγίου Όρους.

Ι. Μ. Σταυρονικήτα (και Παντοκράτορος)

            Στις 11:00 φτάσαμε. Το μονοπάτι που ακολουθήσαμε περνούσε από βράχια, και τη θαλάσσια άμμο. 

            Στο αρχονταρίκι βρισκόταν ένας ηλικιωμένος αρχοντάρης, ο οποίος έγραψε μόνος του τα στοιχεία μας στο βιβλίο των επισκεπτών. Μας έκανε ξενάγηση, και μας έβαλε στο δωμάτιό μας. 

Διάδρομος. Όπως βλέπετε, δεν υπάρχουν πρίζες ή ηλεκτρικά φώτα.

Ο Θ. κι ο Β. κοιμήθηκαν, ενώ εγώ με το Δ. στις 11:45 ξεκινήσαμε για να επισκεφτούμε τη μονή Παντοκράτορος.

            Η διαδρομή ήταν πολύ ευχάριστη. Το μονοπάτι ήταν επί το πλείστον υπό σκιάν, και δεν ζεσταθήκαμε πολύ.

Μονή Παντοκράτορος

Μισή ώρα αργότερα φτάσαμε. Λόγω έργων, δεν δεχόντουσαν φιλοξενίες. Βρήκαμε τον αρχοντάρη, και μας ξενάγησε στην εκκλησία. Προσκυνήσαμε τις δυο θαυματουργές εικόνες – της Παναγίας της Γερόντισσας (η οποία είναι η μόνη στην οποία δεν εμφανίζεται ο Χριστός) και του Αγίου Γεωργίου του Φανερωμένου. Μετά μπήκαμε στο αρχονταρίκι. Εκεί βρισκόταν ένας ηλικιωμένος καλόγερος, και δυο επισκέπτες λαϊκοί. Καθίσαμε λίγη ώρα να ακούσουμε το γέροντα, κι ύστερα φύγαμε.

Οι τρεις φωτογραφίες είναι από τη Μονή Παντοκράτορος

            Στις 14:15 επιστρέψαμε στη Μονή Σταυρονικήτα και κοιμηθήκαμε κι εμείς μέχρι τις 17:00.

Μονή Σταυρονικήτα. Η λήψη έγινε από τη Μονή Παντοκράτορος.

                                                                                                                    Στις 18:00 κάναμε εσπερινό, και μετά δειπνήσαμε. Ύστερα κατεβήκαμε στην παραλία και καθίσαμε. Μετά κάναμε απόδειπνο, και, υπό το φως μιας λάμπας πετρελαίου, γιατί δεν υπάρχει ηλεκτρισμός, παίξαμε uno. Οφείλω να πω ότι ήταν μαγεία η χρήση λαμπών πετρελαίου, σαν να εισαχθήκαμε στον προηγούμενο αιώνα, κι είδαμε πώς είναι να ζει κανείς χωρίς το ηλεκτρικό ρεύμα.

Το πρωί εκκλησιαστήκαμε. Πρώτα εντός του μοναστηριού, και μετά, στη Θεία Λειτουργία, πήγαμε σε μια εκκλησία που βρίσκεται 3-4 λεπτά έξω από το μοναστήρι.

Ι. Μ. Σίμωνος Πέτρας

Στις 7:30 φύγαμε κι από εδώ με το αυτοκίνητο ενός μοναχού. Φτάσαμε στις Καρυές, και περιμέναμε την ώρα να πάει 10:15, για να κατεβούμε στη Δάφνη. Εκεί φτάσαμε στις 10:50, κι εκεί περιμέναμε πάλι την ώρα να φτάσει 12:00, μέχρι να φύγουμε για το τελευταίο μοναστήρι του προγράμματός μας, Σίμωνος Πέτρας.

Διάφορες όψεις της Μονής Σίμωνος Πέτρας

 Στις 12:30 φτάσαμε, και μετά από 20 λεπτά φάγαμε κάτι νόστιμα κολοκυθάκια, κι ύστερα κοιμηθήκαμε. Κι εδώ, όπως και στη Βατοπαιδίου, κοιμηθήκαμε σε εξάκλινο δωμάτιο, μαζί με άλλους δυο επισκέπτες.

Στις 17:00 πήγαμε στον εσπερινό, μετά δείπνο, απόδειπνο, και στις 19:30 καταλήξαμε στο αρχονταρίκι. Εκεί, ένας ιερέας μας μιλούσε για την ιστορία του μοναστηριού, ξεκινώντας από την κτίση του από τον Όσιο Σίμωνα τον Μυροβλύτη κατά το 13^ο αιώνα, για τις 3 πυρκαγιές που το έπληξαν σοβαρά, για την λειψανδρία κατά τη διάρκεια των δυο παγκοσμίων πολέμων, και μέχρι πρόσφατα (σήμερα).

Μετά, μαζί με το Θ. προσπαθήσαμε να βρούμε το σπήλαιο του Οσίου Σίμωνος, και βγήκαμε πολύ έξω από το μοναστήρι. Πώς γίνεται και όταν είμαστε μαζί πάντα να χανόμαστε, απορίας άξιον. Τέλος πάντων. Απομακρυνθήκαμε πολύ από το μοναστήρι, και διαπιστώσαμε ότι είχαμε φύγει πολύ μακριά, κι επιστρέψαμε. Τελικά το βρήκαμε, ήταν ακριβώς δίπλα στο δρόμο, μόλις 5 λεπτά από το μοναστήρι.

Σπήλαιο του κτίτορος Αγ. Σίμωνος

            Η επομένη ήταν η τελευταία διαμονής μέρα στο Άγιο Όρος.

Ξύπνησα στις 3:30 και πήγα στην πρωινή ακολουθία : Μεσονυκτικό, Ώρες, κλπ. Νύσταζα. Πάντως, εδώ η ατμόσφαιρα ήταν κατανυκτική. Ευχάριστη, σου γέμιζε το αυτί. Στις 7:10 τελείωσε, και 30 λεπτά αργότερα ξεκινήσαμε πεζοπορία με προορισμό τη Δάφνη.

Το όλο περπάτημα διήρκεσε 1,5 ώρα.

Έξοδος από το Άγιο Όρος

            Καθίσαμε στο τελωνείο και περιμέναμε να περάσουμε από έλεγχο. Βασικά, αυτός είναι ο κύριος λόγος που φύγαμε από νωρίς : το πρωί δεν είναι πολύς κόσμος που φεύγει, κι έτσι θα ξεμπερδέψουμε από τον έλεγχο μια ώρα νωρίτερα. Θυμόμασταν το περσινό πάθημα. Μπήκαμε στο ταχύπλοο της επιστροφής. Στις 9:50 ξεκίνησε με 35 επιβάτες, και 45 λεπτά μετά φτάσαμε στην Ουρανούπολη.

            Από εκεί είχε λεωφορείο για τη Θεσσαλονίκη 9:30 και μετά στη 13:00, ενώ για Αθήνα είχε ένα στις 14:15, το οποίο φτάνει στις 22:30-23:00. Προσπαθήσαμε να ρωτήσουμε για ταξί, αλλά θέλανε 90 € για να μας πάνε μέχρι τα Κ.Τ.Ε.Λ. της Θεσσαλονίκης, κι έτσι καθίσαμε μέχρι τη 13:00.

Επίλογος

            Μια ιστοσελίδα που βρήκα σε σχέση με το Άγιο Όρος είναι η www.mountathos.gr/ , στην οποία αναφέρονται μερικές θαυματουργές εικόνες, συνοπτική ιστορία της κάθε μονής και σχετικές φωτογραφίες. Επίσης, εδώ (http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/2011/08/2804-agion-oros-1990-2001-ntokimanter.html και http://agioritikesmnimes.pblogs.gr/2011/05/2468-to-afierwma-toy-cbs-60-minutes-me-ellhnikoys-ypotitloys-1.html) υπάρχουν δύο ντοκυμαντέρ Ρώσικης και Αμερικανικής παραγωγής αντίστοιχα για το Άγιο Όρος, τα οποία πιστεύω πως αξίζει να δείτε.

            Τέλος, θα ήθελα να μην γίνει αναφορά στο σκάνδαλο του Βατοπαιδίου. Το θέμα είναι αμφιλεγόμενο, και ο σκοπός του blog δεν είναι η κριτική, αλλά η πληροφόρηση τουριστικού περιεχομένου. Ευχαριστώ για την κατανόηση.

Συμβουλές

            Ακολουθούν μερικές συμβουλές ή καταστάσεις που αφορούν το Άγιο Όρος, κι απευθύνονται σε όσους δεν ξέρουν. Για να μπείτε, πρέπει να κάνετε κράτηση (απ' όσο ξέρω τηλεφωνικά, δεν ξέρω αν υπάρχουν και διαδικτυακά μέσα επικοινωνίας - σίγουρα θα βρείτε περαιτέρω λεπτομέρειες στον πρώτο σύνδεσμο πιο πάνω) από νωρίς, για να εξασφαλίσετε τη δυνατότητα διανυκτέρευσης στο μοναστήρι που σας ενδιαφέρει. Μπορείτε μάλιστα να ρωτήσετε τι άλλο διαδικαστικό χρειάζεται, ενδεχομένως κάτι να παραλείψω, ή πώς μπορείτε να φτάσετε εκεί, οι μοναχοί όμως θα ξέρουν και θα σας κατατοπίσουν κατάλληλα. Η μετάβαση από το ένα μοναστήρι στο άλλο γίνεται συνήθως με τα αυτοκίνητα, όπως ανέφερα πιο πάνω, ή με πλοία. Για παράδειγμα, η παρέα μου κι εγώ φτάσαμε στη Σκήτη της Αγίας Άννης με τα πόδια, ακολουθώντας μονοπάτι που γνώριζε ένας από εμάς. Άλλος τρόπος για να φτάσετε είναι δια θαλάσσης, σ' αυτή την περίπτωση όμως θα ανεβείτε πολλά σκαλοπάτια. Η μετάβαση με τα πόδια συνίσταται μόνο αν κάποιος από την ομάδα σας γνωρίζει να κινηθεί. Όπως ανέφερα, το πιο εύκολο πράγμα στο Άγιο Όρος είναι να χαθεί κανείς.
            Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι η διατροφή τους: Δεν τρώνε, ούτε σερβίρουν κρέας στο γεύμα και στο δείπνο. Κρέας μπορείτε να βρείτε στα πλοία, αν τυχόν μετακινηθείτε από θαλάσσης. Προσωπικά, πουθενά αλλού δεν βρήκα. Ομολογώ ότι όλα τα φαγητά τους ήταν πολύ γευστικά και νόστιμα. Μάλιστα δε, έχω υπόψιν μου ένα βιβλίο συνταγών (με περισσότερες από 400), από το οποίο απουσιάζουν παντελώς τα κρέατα. Συγγραφέας του είναι ο ηγούμενος της Μονής Τατάρνας, και τιτλοφορείται "οψοποιών μαγγανείαι" (ενώ εδώ υπάρχει ένα δείγμα). Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι μπορεί να απουσιάζει το κρέας από την Αγιορείτικη διατροφή, υπάρχει όμως πλούσια ποικιλία και φαντασία στη μαγειρική, οπότε μην σας απογοητεύει το γεγονός ότι δεν θα φάτε κρέας.
            Στον Άθωνα χρησιμοποιείται το παλαιό ημερολόγιο (δηλαδή πηγαίνουν 13 μέρες πίσω), όμως η ημερομηνία της Ανάστασης, και γενικότερα των κινητών εορτών, γίνονται την ίδια μέρα με εμάς. Για παράδειγμα φέτος το Πάσχα ήταν στις 24 Απριλίου. Οι Αγιορείτες το γιόρτασαν κι αυτοί την ίδια μέρα με εμάς (δηλ. στις 24 Απριλίου με το νέο ημερολόγιο), αλλά στο ημερολόγιό τους είναι καταχωρημένη η 11η Απριλίου ως ημέρα του Πάσχα.

Συνεχίζω με το θέμα των εξόδων: 20 € για την έκδοση του διαμονητηρίου (μιλάω για πλήρη τιμή), συν οι διάφορες χρεώσεις για τα μεταφορικά (π.χ. τα ταξί, τα φέρι μποτ,), συν τα διάφορα που θα αγοράσετε από εκεί (μύρα, λιβάνια, βιβλία, εικόνες, κλπ). Δεν έχω συγκρατήσει τις τιμές των ταξί από τις Καρυές στα διάφορα μοναστήρια, όμως θυμάμαι ότι το κόστος της μεταφοράς εξαρτάται από το πλήθος των επιβαινόντων στα οχήματα. Επίσης, θυμάμαι ότι στη Μονή Σίμωνος Πέτρας φύγαμε με λεωφορείο από τη Δάφνη, κι έχω την εντύπωση ότι ήταν το πιο οικονομικό μέσο χερσαίας μεταφοράς εντός του Αγίου Όρους.
 Επιπλέον, γενικά, η φωτογράφιση εντός των ναών απαγορεύεται, ενώ πρέπει να ρωτήσετε αν μπορείτε να φωτογραφίσετε τους χώρους του Μοναστηριού. Γι' αυτό το λόγο δεν τράβηξα καμμία τέτοια φωτογραφία. 

             Πιστεύω να σας κάλυψα τις όποιες απορίες μπορεί να έχετε, αν προγραμματίζετε κάποιο ταξίδι στο Άγιο Όρος. Αν όχι, μπορείτε να τις διατυπώσετε στο χώρο των σχολίων, και με την πρώτη ευκαιρία θα σας απαντήσω.